28. அமிழ்தினும் இனியவள் அவள்

0
437
Amizhthinum Iniyaval Aval

அத்தியாயம் 28

கடந்த சில நாட்களாகத் தன்னுடைய வாழ்க்கையில் நிகழ்ந்துக் கொண்டிருப்பவைகளை நினைத்து மலைத்துப் போயிருந்தாள் அனிக்கா. அதிலும் கழுத்தில் இருந்த தாலியை எண்ணி திகைத்தே போய் விட்டிருந்தாள்.

ஒரு பெண்ணின் கழுத்தில் ஆண் தாலி அணிவிப்பது என்ன மிகச் சாதாரண ஒரு விஷயமா? அது ஆணும் பெண்ணுமான இரண்டு தனிப்பட்ட நபர்கள், தங்கள் உயிரோடும், உணர்வோடும் இணைந்து வாழ் நாள் முழுமைக்கும் மேற்கொள்ளப் போகும் பயணத்தின் அடிப்படையான ஒப்பந்தம் அல்லவா?

திருமணம் அது குறித்துப் பெரிதளவில் அனிக்காவிற்குக் கற்பனைகள் இல்லையாயினும் தன் அக்கம் பக்கத்தினர், குடும்பத்தினருக்கு, தோழிகளுக்கு நிகழ்ந்தவைப் பார்த்து இப்படி எல்லோரையும் போல எனக்கும் திருமணம் நிகழும் எனும் மிகச் சாதாரண எதிர்பார்ப்பு அவளுக்கு உண்டே.

தனக்கு உணர்வில்லாத நேரம் கழுத்தில் தாலியை வாங்கிக் கொண்டால் அதன் மதிப்பு மாறாமல் அப்படியே இருக்குமா? திரைப்படத்தில் கதாநாயகன் கதாநாயகிக்குக் கட்டாயத் தாலிக் கட்டும் சீன் பார்க்க நேரிடும் போதெல்லாம் இதற்கு இத்தனை ஆர்ப்பாட்டமா? விருப்பமில்லாமல் கட்டிய தாலிக்கு ஏன் இவ்வளவு முக்கியத்துவம்? சும்மா கழற்றிப் போட்டு விட வேண்டியது தானே என்று குருதி கொப்பளிக்கத் தோன்றியதெல்லாம் ஒரு முறை கண்முன் வந்து சென்றது. தானும் அப்படிச் செய்யட்டுமா? எனக் கேட்ட மனசாட்சிக்கு அளிக்க அவளிடம் பதிலில்லை.

திருச்சபையால் அங்கீகரிக்கப் படாத, சர்சில் நடைப் பெறாத எதுவும் திருமணமில்லை என்பதில் இன்னமும் அவளுக்கு மாற்றுக் கருத்து எதுவுமில்லை. ஆனால், இப்போது தான் என்னவாகத் தன் எண்ணங்களைப் பிரதிபலிக்க வேண்டும்? என்பதில் அவளுக்குத் தெளிவில்லாமல் திணறினாள்.

தற்கொலைச் செய்து கொள்ள வேண்டும் என்று எண்ணியபோது மிகத் துல்லியமாகக் கனக்கிட்டு டான் டானென்று வேலைச் செய்த மூளை இப்போது ஏன் செயல்படாமல் போயிற்று?

என்னது “எண்ணிய போதா?” கடந்தகாலத்தில் ஒலிக்கும் அவள் எண்ணங்கள் அப்படியென்றால் இப்போது நான் தற்கொலைச் செய்து கொள்ள எண்ணவில்லையா? அவளுக்கு ஆச்சரியமாயிற்று. ஏன்? …

அவளின் ஏன் என்ற கேள்விக்கு அவள் கையில் பிடித்திருந்த மின்னும் தாலியே பதிலாயிற்று. அது அவள் கழுத்தில் வந்த விதம் அவள் மனதிற்கு, அவளறிந்த நியாயத் தர்மங்களுக்குப் பொருந்தவில்லை. ஆனால், அது அவளுக்குத் தந்த ஆசுவாசம், வாழ்க்கையின் மீதான பிடிப்பு அளப்பரியது. தன்னுடைய கடந்த நாட்களின் அழுத்தங்கள் அனைத்தினின்றும் அவளுக்கு அளித்திருந்த சுதந்திர உணர்வு சொல்லற்கரியது.

தன்னைச் சுற்றியிருப்போர் அனைவரும் தன்னிடமிருந்து தான் அறியாத நிகழ்வொன்றைக் குறித்து, தன் கழுத்தில் எப்போது எந்நேரம் தாலி ஏறியது என்பதைக் குறித்து அறிய ஆவலாக இருப்பதை அறிந்தும், பதில் சொல்ல அவள் அவசரப் படவில்லை. அவளைச் சுற்றியிருந்தோர் உடல் நலமற்றவளாகக் கருதி அவளுக்குத் தேவையான அவகாசம் அளித்துக் காத்திருந்தனர்.

அவள் பார்வை தன்னைச் சுற்றிச் சுழன்றது. தான் கேள்வி கேட்க வேண்டியவனைத் தேடியது? எப்போதடா எனக்குத் தாலி கட்டினாய்? அதுவும் என்னைக் கேளாமல்? எனக் கேட்க வேண்டியிருந்தது.

அவள் தலைமாட்டிற்கு அருகாமையில் இருந்த இருக்கையில் அவளது தமையன் அமர்ந்திருந்தான். அவன் கண்களில் அதென்ன ஒரு வலியுணர்வு, தங்கைக்குச் சுகமில்லை என வருந்துகின்றானோ?

அவன் பின்னே நின்ற அண்ணியின் கண்ணில் அப்பட்டமான பதட்டமும், பயமும். பாவம் சும்மா வீட்டில் இருந்தவர்களை அழைத்து வந்து பெரும் பிரச்சினையில் மாட்டி வைத்து விட்டோம். இதுவரை அவர்களையல்லவா எல்லோரும் கேள்வி கேட்டு ஒருவழியாக்கி வைத்திருப்பார்கள். கண்களில் மன்னிப்பை யாசித்தவளாக அண்ணியைப் பார்த்திருந்தாள்.

எதிரே மஃப்டியிலிருந்த காவலர் தன் கேள்விக்குப் பதில் நாடி நிற்க, அவரை அலட்சியப் படுத்தியவளாகப் பார்வை நகர அவர் பின்னாக மகள் சொல்லப் போகும் வார்த்தைகளுக்காக தன் புலன்களை மிகக் கூர்மையாக வைத்துக் காத்திருக்கும் அவள் அன்பு அப்பா.

உலகத்திலேயே எல்லா மகளுக்கும் அப்பாதான் முதல் ஹீரோ. அனிக்காவிற்க்கும் கிஞ்சிற்றும் குறைவில்லாத ஹீரோதான் அவர். உள்ளங்கையில் மகளை வைத்து தாங்குபவரல்லவா? சின்னதொரு வலியென்றாலும் வீட்டிலேயே அருகாமையிலிருக்கும் அம்மாவை தவிர்த்து அப்பா வரும் வரை நியாபகம் வைத்துச் சொல்லிய நாட்கள் எங்கே? மனமே வெறுத்து மரிக்க ஆவல் கொண்ட போதும் பகிர இயலாத நிலைக்கு இன்று தன்னை அவர் தள்ளியதன் காரணம் என்ன? அளவிற்கு மிஞ்சினால் அமுதமும் நஞ்சாகுமாம். செல்வம், தற்பெருமை, பிறரை பணத்தால் அளவிடும் தன்மை இவரை என்னிடமிருந்து பிரித்து வைத்து விட்டதே?

இப்போதும் கூட அவர் கண்களில் தெரியும் அந்த இறுமாப்பு எதற்காகவாம்? உணர்ச்சியே காட்டவியலாமல் மகள் பார்வை அவரின்று நகர்ந்தது. எதற்குத் தீண்ட தகாதவர்களைப் போல இம்மூவரையும் வாசலருகே நிற்கச் செய்ய வேண்டும்? வாசல் கதவருகே நின்ற தீபன், ஜீவன் மற்றும் ரூபனைக் குறித்தே இவ்வாறு அவள் சிந்தித்தது.

அவளுக்கு அவர்களைத் தன் தந்தை தாமஸ் தான் சற்றுத் தொலைவில் நிற்க கூறியிருப்பது குறித்துத் தெரிந்திருக்க வாய்ப்பில்லையே. அருகே விட்டால் மகளிடம் நயமாகப் பேசி காரியம் சாதித்து விடுவார்களோ? என்கிற எண்ணத்தில் அவர்களைத் தள்ளியே நிறுத்தி இருந்தார்.

தீபன் அவளை நோக்கி நீ என்ன வேண்டுமானாலும் முடிவு எடு, நான் எப்போதும் உன் பக்கம் தான் என்பது போல் புன்னகைக்க அது தந்த ஆறுதலை என்னவென்று சொல்ல?, அடுத்து நிற்பது ஜீவன் ஆனால் அவன் கண்களில் ஏன் அந்தக் கலக்கம்? எந்த விஷயமானாலும் கலகலக்க வைப்பாயேடா? இப்போது என்னடா ஆயிற்று?

அடுத்து நிற்பது யார்? தன்னைக் கவர பிரத்தியேகமாக எதையும் செய்ய வேண்டாமல் வேலையின் நடுவில் சுறு சுறுப்பாய் பணியிடம் நடைப் பயிலுவதையும், கேள்வி கேட்பவருக்குச் சன்னமாய்ப் புன்னகைச் செய்து ஒரு வார்த்தை அதிகமாய்ப் பேசினாலும் வரி நியமித்து விடுவார்கள் என்பது போல அளவாய் பேசுவதிலும், நிமிர்ந்து நின்று சட்டையை மடித்து விட்டாலே போதும் புஜபலம் காண்பித்து மனதை அள்ளுவதிலுமாக இவளின் உள்ளத்தைக் கொஞ்ச கொஞ்சமாய்க் குத்தகைக்கு எடுத்தவனல்லவா? செய்வதெல்லாம் செய்து விட்டு உனக்கு அங்கென்ன வேலை? என்னிடம் கேள்விகள் பல கேட்கிறார்களே? வா வந்து பதில் சொல் என அவள் உள்ளத்தால் அழைப்பு விடுத்தாள்.

ரூபன் அங்குத் தலைக் குனிந்து, வெகுவாக வருந்திக் கொண்டு நின்றிருந்தான். அவன் வருத்தம் அனிக்காவை இப்படியொரு இக்கட்டில் மாட்டி வைத்து விட்டோமே? என்பதாக இருந்தது. திருமணம் ஆகிவிட்டது என்று தான் சொன்னவுடன் காவலர் சென்று விடுவார் என்கின்ற அவன் அனுமானம் பொய்த்துப் போயிருந்ததே அதன் காரணம்.

காலம் கடந்த யோசனையாக அவளைத் தான் தர்ம சங்கடத்தில் ஆழ்த்தி விட்டோமோ? என இப்போது யோசிக்க ஆரம்பித்து இருந்தான். நேர் வழியில் தன்னுடைய காதலை நிறைவேற்ற எவ்வளவு முயன்றும் கடைசியில் இப்படி எல்லோரும் முன்பாகத் தலை குனியும் விதமாக ஆகி விட்டதே? ஏற்கெனவே தற்கொலை முடிவிற்கு வந்திருந்தவள் இதனை எப்படி எடுத்துக் கொள்வாளோ? அவளுக்கு இது இன்னுமொரு அதிர்ச்சியாக அமைந்திருக்கும். என்ன செய்வது? எனச் செய்யும் வழியறியாமல் பெரும் திகைப்பில் இருந்தான்.

சில நிமிடங்கள் ஆகியும் சுற்றும் முற்றும் பார்த்தவளாகப் பதில் பேசாமல் இருப்பவளைப் பார்த்து கவலை மேலிட பிரபா அருகில் வந்து உடல் நலம் விசாரிக்கவும், முகத்தை வருடவும் செய்தாள். அனிக்காவிற்க்கும் பல நாட்களாகத் தான் அனுபவித்த மன அழுத்தம், தூக்கமின்மை மற்றும் உடலின் பால் காட்டிய அலட்சியம் எல்லாம் ஒன்று சேர்ந்து மிகவும் சோர்வாக இருந்தது. அண்ணியிடம் ஒன்றும் பிரச்சினையில்லை என்று பதிலிறுத்தாள்.

உடனே மறுபடி காவலர் கேள்வி வெளிப்பட்டது. அவருக்கு அவர் வேலை முக்கியமாயிற்றே. பொய் சொல்ல விரும்பாதவள் உண்மையைச் சொன்னால் என்னாகும்? தன் தந்தையின் கண்களில் தெரியும் ஆவேசமே பதில் சொன்னது ரூபனை மண்ணோடு மண்ணாகச் சாய்க்காமல் அவர் கோபம் தீராது என்பது.

அதை விடுத்து ரூபனுக்கு ஆதரவாகப் பொய் சொன்னால் என்னவாகும்? இதோ என்னைச் சுற்றி இருக்கும் என் வீட்டினர் அனைவருக்கும் நான் அன்னியப்பட்டுப் போவேன். அப்படி நான் எதையாவது செய்து வைத்தால் அதற்குப் பின்னால் ஒரு நொடியாவது என்னைக் குறித்து எண்ணுவார்களோ இல்லை முற்றிலுமாக என்னைத் தலை முழுகி விடுவார்களோ? என்னாகுமோ? யாருக்கு தெரியும்? மறுபடி நான் இவர்களைப் பார்க்க முடியுமோ? முடியாதோ அம்மாவை, அப்பாவை, அண்ணா, அண்ணியை, குட்டி ஹனியை எல்லோரையும் பிரிய நேருமே?

ஆமாம் நீ இவர்களைப் பிரிவது குறித்து இதற்கு முன்னால் எப்போதும் முடிவெடுக்காதவள் தானே? என அவள் மனசாட்சி நேரம் காலம் இல்லாமல் அவள் தற்கொலை முயற்சியை இடித்துக் காட்டியது. குடும்பமா? காதலா? என்னும் கேள்விக்குப் பதில் சொல்ல அவள் மிகவே திணறினாள்.

சொல்லும்மா? உங்க ரெண்டு பேருக்கும் மேரேஜ் ஆகிடுச்சா? பொறுமையின்றிக் காவலர் கேட்க இம்முறை தயங்காமல் பதில் வந்தது.

ஆம் ஆயிற்று.

எனக்காகவா தலைக் குனிந்திருந்த ரூபன் நிமிரா விட்டாலும் உள்ளம் அவனிடம் கேட்டது.

எப்போ மேரேஜ் பண்ணிகிட்டீங்க? காவலர் தொடர்ந்தார்.

ஃபிஃப்த் டிசம்பர்

சட்டென்று தலை நிமிர்ந்தான் ரூபன், இது அவன் அவளிடம் கடற்கரையில் காதல் சொன்ன நாளல்லவா?

அப்படின்னா மேரேஜிக்கு அப்புறம் சேர்ந்து வாழலியா?

காவலரின் கேள்வி ரூபனை சுருக்கென்று தைத்தது. இதென்ன இப்படி ஒரு நிலைமையில் இவளைக் கொண்டு வந்து நான் நிறுத்தியிருக்கின்றேன். இதற்கு என்ன பதில் சொல்வாள் அவள். சட்டென்று அவள் மறுப்பக்கம் போய் நின்று கொண்டான். அவள் கையைப் பற்றியவனாய்,

‘ஏன் சார் இன்னும் என்னோட ஃபேமிலி ஹிஸ்டரி எல்லாம் கேட்பீங்க போலிருக்கு. உங்களுக்கு எங்க மேரேஜ் பற்றித் தான கேட்கனும்னு இருந்திச்சி. கேட்டாச்சில்ல, டவுட் தீர்ந்திடுச்சா. அவளுக்கு உடம்புக்கு சரியில்ல சர் கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடுக்க விடுங்க ப்ளீஸ்’ என்றான்.

அங்கிருந்து முகம் கன்றியவராகத் தன்னைத் திரும்பவும் பார்க்காதவராகக் கடந்து சென்ற தந்தையையும், கோபத்தில் வெடுவெடுத்தவனாக மனைவியைத் தரதரவென்று இழுத்துச் செல்லும் அண்ணனையும் கண்ணீரோடு பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள் அனிக்கா.

தொடரும்

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here