18. காதலும் வசப்படும்

0
496
Kadhalum Vasapadum

அத்தியாயம் 18

அன்று…

[center]காதலாம்[/center]

[center]அதன் பின்[/center]

[center]ஊடலாம்[/center]

[center]நமக்குள்ளாக[/center]

[center]ஊரெல்லாம்[/center]

[center]நமைப் பற்றிக்[/center]

[center]கற்பனைகள்[/center]

[center]பல பேச,[/center]

[center]பரஸ்பரம்[/center]

[center]முகம் பார்த்து[/center]

[center]புன்னகை கூடத் தராத,[/center]

[center]இனிமையாய் கூடப் பேசியிராத,[/center]

[center]காதலிடா உன்னவள் என்று[/center]

[center]நிஜத்தின்[/center]

[center]உண்மை[/center]

[center]மட்டும்[/center]

[center]எனைப் பார்த்து[/center]

[center]சிரிப்பாய்ச் சிரிக்கின்றது[/center]

சத்யாவிற்கு ஆர்த்தியோடு கிஷோர் மற்றும் துஷார் கூடுதலாக நண்பர்கள் கிடைக்க அவர்களோடு கூடக் கிஷோரின் கலகலப்பான சுபாவத்திற்குக் கவரப்பட்ட சில மாணவிகளும் சேர, ஒரு நண்பர்கள் குழு அமைந்து விட்டிருந்தது. மதிய இடைவேளைகளில், வகுப்புக்கள் இல்லாத நேரங்களில் இனிதே அவர்கள் ஒன்று கூட ஆரம்பித்தனர்.

கல்லூரிக் காலம் ஒரு இனிமையான காலம், நண்பர்களுக்குள் பேசிக் கொண்டிருக்கையில் வயிறு குலுங்க சிரித்து முடித்தப்பின் எதற்காகச் சிரித்தோம் என்றே பல நேரம் நினைவிற்கு வராது. நினைவிற்கு வந்தாலும் கூட அவை அர்த்தமாய் இராது. குட்டி குட்டி விஷயங்களும் ரசனைக்குட்பட்டு விடும் காலம் அது.

என்னதான் நட்பாக இருந்தாலும் ஆர்த்தி இயல்பாகவே கூச்ச சுபாவம் என்பதால் கூட்டத்தோடு இருப்பாளே ஒழிய அதிகம் கலந்து கொள்ள மாட்டாள். சத்யாவிற்கோ கல்லூரி படிப்போடு கூட அவள் எடுக்கும் ஹோம் ட்யூஷன்ஸ்களுக்காகச் செல்ல வேண்டியிருப்பதால் அதிகமாய் நண்பர்களோடு கூட நேரம் செலவழிப்பதில்லை.

சத்யா புறப்பட்ட உடனேயே ஆர்த்தியும் அவளோடு புறப்பட்டுச் சென்று விடுவாள். கிஷோர் , துஷாரின் அழகிய தோற்றம் இவ்விருவரையும் கவர்ந்ததோ இல்லையோ அவர்களோடு இருந்த சுவாதி, வாணி, ரமணி இவர்களை வெகுவாகக் கவர்ந்ததிழுத்தது. பசைப் போட்டாற் போல அவர்களொடு ஒட்டிக் கொண்டு எந்நேரமும் நேரம் செலவழிக்கத் தயாராக இருந்தார்கள்.

கதிர் தன் வகுப்பு முடிந்த பின் எப்போதும் சத்யாவை பின்பற்றுவதாகவே இருப்பான். அவன் செய்வது ஒரு வகையில் மடத்தனமாக இருந்தாலும் அவனுக்கு மனதிற்குச் சரி பட்டதையே செய்து வந்தான். கிஷோர் இவனைக் கண்டதும் கொஞ்சம் அடக்கி வாசிப்பது இவனுக்குப் புரிந்தது. சத்யா இவனைக் கண்டதும் பத்ரகாளியின் அவதாரமெடுத்து முறைப்பாள். முறைப்பிற்கு அஞ்சுகிறவனா அவன்?! அவள் முகத்தை அதன் கடுமையைக் கண்டதும் முகம் விகசிக்கச் சிரித்து வைப்பான். வேறு யாராவதாக இருந்தால் கதிரின் வசீகரப் புன்னகைக்கு மயங்கியிருப்பார்களோ என்னவோ? ஆனால், கதிர் குறித்து ஆரம்பம் முதலே அறிந்த அனைத்தும் சத்யாவின் மனதில் அவன்பால் மலையளவு வெறுப்பைக் குவித்து வைத்திருக்க அவன் புன்னகைகள் வழிசலாகவும் தவறான ஒன்றாகவும் பட இன்னும் இன்னுமாய் அவனை வெறுக்கலானாள்.

இவர்கள் நடவடிக்கைகளை உலகமே கவனிக்கிறதை அறியாமல் போனார்கள். கதிரின் நண்பர்கள் மட்டில் கதிருக்கும் சத்யாவிற்கும் ஊடல், அதனால் தான் இவன் அவள் இருக்கும் இடமெல்லாம் சென்று அவளைப் பார்ப்பதுவும், இவள் அவனைக் கண்டதும் கோபத்தில் முறைப்பதுவுமாக இருக்கிறாள் என்று எண்ணிக் கொண்டனர்.அவர்கள் குழுவாகச் சேர்ந்து பல நாட்களாக யோசித்து இவர்கள் ஊடலை முடிவிற்குக் கொண்டு வர ஒரு உத்தியைக் கண்டு பிடித்தார்கள்.

அன்று கதிர் சத்யாவிற்காகக் கல்லூரி உணவகத்தில் காத்திருந்த போது அவனது டிபார்ட்மெண்ட் மாணவிகள் அங்கு வந்தனர். அவர்களிடம் அவனுக்கு ஹாய் பாய் (Bye) அளவிற்குத்தான் பழக்கம். அந்த ஏழெட்டு மாணவிகள் கொண்ட குழுவை ஒரு சேரப் பார்த்ததில் நட்பாகப் புன்னகைத்து வைத்தான். அவர்கள் ஒன்று சேர்ந்து சாப்பிட வந்திருக்கிறார்கள் என்று நினைத்திருக்க, அவர்களோ இவனைச் சுற்றி அமர்ந்துக் கொண்டனர்.

இதென்னடா நடக்குது? ஒரு நாளும் நம்மிடம் நெருங்கி பழகாதவர்கள் எல்லோரும் கூட்டணிப் போட்டு வந்திருக்கிறார்கள். நானே என் நண்பர்களைத் தவிர்த்து சத்யாவை பார்க்க தனியாக உட்கார்ந்திருக்க இவர்கள் அனைவரும் எதற்காகத் திடீரெனத் தன்னைச் சுற்றி அமர்கின்றனர்? எனப் புரியாதவனாக அசட்டுச் சிரிப்பு சிரித்து வைத்தான்.

அவனருகே அமர்ந்தவர்கள் தாமாகவே கல்லூரிப் பாடங்கள் குறித்து, ப்ரொஜெக்ட் குறித்து ஏதேதோ பேச அவனும் சற்று நேரத்தில் அவர்கள் பேச்சில் ஒன்றிப் போனான். இடையிடையில் எழும்பிய அவர்களது சிரிப்புக்களோ கூச்சலோ அவனுக்குத் தவறாகத் தோன்றவில்லை. அவனைத் தோளில் தட்டியும், கைகளில் தட்டியும், தலை முடியை கலைத்து விட்டும், கன்னத்தைத் தட்டியும் , முதுகில் அடித்து விளையாடியும் ஒவ்வொருவராகக் கைக்குலுக்கி விட்டு அங்கிருந்து நகரக் கொஞ்சம் கூச்சமாக உணர்ந்தாலும் அவை இயல்பான தொடுகைகளே என்று அறிந்ததால் அவன் புன்னகைத்தே விடைக் கொடுத்தான்.

அவர்களினின்று கண்ணை நகர்த்திப் பார்க்க அங்கோ ஆர்த்தியும் கிஷோரும் ஏதோ பேசிக் கொண்டிருக்கச் சத்யாவின் கண்களின் ஜ்வாலையால் அவன் பஸ்பமாகாமல் இருந்தால் போதும் என்கின்ற அளவில் ஆத்திரத்தோடு அவள் முகம் இருந்தது. ஏதோ ஒன்று இடற திரும்பிப் பார்த்தால் இவனையே கவனித்த படி அவன் நண்பர்கள் அமர்ந்திருந்தனர்.

அடுத்த நாள்,

“வேணாண்டா விடுடா, அடிக்காதே அடிக்காதே….”

சச்சினின் குரல் கேட்டுக் கொண்டிருக்க ஏற்கெனெவே அடி வாங்கி நொந்து போயிருந்த நிரஞ்சன், விமல், ராஜன் மூவரும் அவன் நன்றாக அடி வாங்கட்டும் என்று அமர்ந்திருந்தனர். பிரேம் அன்று லீவில் இருந்ததால் அடியிலிருந்து தப்பித்தான்.

“என் காதல் ஒரு செடி மாதிரி, அது இன்னும் மொட்டு விட்டு மலருறதுக்குள்ள அதில வெந்நீர் ஊத்திட்டியடா பாவி”
என்று இன்னும் இரண்டு மொத்தினான். நண்பர்களை அடித்துச் சோர்ந்து உட்கார்ந்த கதிரிடம்,

“ஏண்டா கை வலிக்குதா? இன்னும் அடிக்கலியா?”

கைகளைத் தலைக்கு மேல் உயர்த்தி இணைத்து நெறித்துச் சொடக்கு விட்டுக் கொண்டு, முதுகை பின்னோக்கி சரித்து ஸ்ட்ரெச் செய்தவாறே கேட்டுக் கொண்டு சச்சின் வர மற்றவர்களும் அவனோடு இணைந்து அவனருகில் அமர்ந்தனர்.

தலையை உயர்த்தி முறைத்த கதிரை ஓரக்கண்ணால் பார்த்தவாறு ஏனைய நண்பர்களுடன் விமல்,

“அதெல்லாம் சரி அன்னிக்கு யாரோ எனக்கும் அந்தப் பொண்ணுக்கும் எந்தச் சம்பந்தமுமில்லைன்னு சொன்ன மாதிரி இருந்தது. அது யாருன்னு உங்களுக்குத் தெரியுமாடா? இன்னிக்கு யாரோ காதல் ஒரு செடி, வேர், இலை, காய்னு பேசுன மாதிரி இருக்கு நீ பார்த்தியா மச்சான் எனச் சொல்ல அவனுக்கு ஹை பைவ் கொடுத்தனர் மற்ற எல்லோரும்.

கோபம் மறைந்து மென்னகைப் பூக்க அவன் முகத்தைப் பார்த்தவர்கள்,

“அட அட அட பொண்ணுக்குத்தான் வெட்கம் வரும்னு யாரோ தப்புத் தப்பா சொல்லிட்டாங்கடா. இதோ இங்க பாரு நம்மாளை அப்படியே வெட்கத்தில முகம் பூவா மலர்ந்துடுச்சு.”

கிண்டலடித்தவனை முகத்தில் கடுமைக் காட்ட முயன்று தோற்றவன்.

“உண்மைதாண்டா எனக்கு அவள் மேல அப்படில்லாம் எந்த எண்ணமும் முதலில் கிடையாது. சத்யாவை கொஞ்ச நாள் முன்னாடி பார்த்தப்போ அவ சின்னக் குழந்தைகளுக்குக் கராத்தே கத்துக் கொடுத்திட்டு இருந்தா….

என்னது கராத்தேயா??? கதிர் நண்பர்களிடையே ஒரு அதிர்வு எழுந்து அடங்கியது

அப்படின்னா நம்ம தங்கச்சி கராத்தே மாஸ்டராடா? சத்யாவை மிக மரியாதையாக அழைத்தவாறே கேட்க,

மறுபடி கதிர் முறைப்பதன் அர்த்தம் உணர்ந்து…

ஹி ஹி, எங்க தங்கச்சி கராத்தே மாஸ்டராடா?

ம்ம்…பதில் சொன்னவன் முகத்தில் மெச்சுதல் வந்து போனது.

இங்க என்னடான்னா இவன் அடிச்சு முதுகெலும்பையே வளைச்சுடுவான் போலிருக்கு, இவனுக்குப் பிடிச்சிருக்கப் பொண்ணு வேற கராத்தே மாஸ்டராம். நல்லா சேருறாங்கடா ஜோடி… ஒருவரையொருவர் எச்சரிக்கையாகப் பார்த்துக் கொண்டனர்.

அப்படி இருந்தும் அந்தப் பொண்ணு அவளைக் கிண்டல் பண்ணினவனை அடிக்காம கதிர் கிட்ட போட்டுக் கொடுத்திருக்கு பார்த்தியா? அங்கின (எங்கின?) நிக்குது இவிங்க காதல். தன் அருகே இருந்தவர்களிடம் மெல்லிய குரலில் சொல்லி, சிலாகித்துப் புல்லரித்துக் கொண்டான் ரீல் மன்னன் சச்சின்.

ஆமாடா… இவங்களோடது தி க்ரேட் லவ்டா என அனைவரும் கதிரின் காதல் கதையைப் புனைந்து கொண்டிருக்க, அது புரியாமல் கனவுலகில் ஆழ்ந்திருந்தான் கதிர்.

இப்பவே விளக்கம் சொல்லி தப்பிச்சுடுவோம்… என முன்னெச்சரிக்கையாக முன் வந்த நிரஞ்சன்,

இங்க பாரு கதிர்… இந்தச் சச்சின் பயதான் ஐடியா கொடுத்தான். நம்ம கதிருக்கும் , அவன் லவ்வருக்கும் ஏதோ ஊடல் போலிருக்கு, பழைய படங்களில எல்லாம் வருமே ஹீரோ வேற பொண்ணுங்க கூடப் பேசினா பொறாமை தாங்காமல் ஹீரோயின் வந்து பேசுவா, அப்புறமா ஒன்னு சேர்ந்திடுவாங்க, அது போல நாமளும் செய்யலாம்னு… அதுக்காக நாங்க நம்ம க்ளாஸ் பொண்ணுங்க ஒவ்வொருத்தர் கிட்டயா போய்ச் சொல்லி கெஞ்சி, கூத்தாடி உனக்காக என்னவெல்லாம் செஞ்சோம்டா . நீ என்னடான்னா எங்க முதுகு தொலியைப் பேர்த்துப் புட்ட…. முதுகைத் தடவியவாறு சொல்ல மற்றவர்களும் பாவம் போல அவனையே பார்த்து வைக்க,

தான் செய்தது தவறோவென எண்ணி தலையைக் கலைத்து விட்டுக் குனிந்திருந்தான் கதிர். நண்பர்கள் தனக்கும் அவளுக்கும் ஊடல் என்றெண்ணியதை நினைத்துச் சிரிப்பு பொங்கிக் கொண்டு வந்தது.

திடீரெனச் சிரிக்க ஆரம்பித்தவன் விடாமல் சிரிக்கவே,

ஏண்டா இப்படிச் சிரிக்கிற என அவனைச் சூழ்ந்தவர்கள் மற்றவர்கள் அமைதியாக இருக்க, சச்சினோ

“நீ கவலைப் படாதேடா, உனக்காகவே இன்னொரு புது ஐடியா கண்டு பிடிக்கிறேன், உன்னையும் எங்க தங்கச்சியையும் சேர்த்து வைக்கிறேன்” என முடிக்கும் முன்னே தலை தெறிக்க ஓடிக்கொண்டிருந்தான், கதிர் தான் அவனைத் துரத்திக் கொண்டிருந்தானே.

ஒருவழியாக நண்பர்கள் இணைந்து உணவு சாப்பிடச் செல்லவும் அன்றைய விஷயத்தைப் பெரிதாக எண்ணாமல் கடந்து விடச் சத்யாவின் மனதில் தான் கதிர் ஒரு பொறுக்கி எனும் விதமான சிந்தனைகள் ஆழமாகப் பதிந்து விட்டிருந்தது.

:small_red_triangle:
:small_red_triangle_down:
:small_red_triangle:
:small_red_triangle_down:
:small_red_triangle:
:small_red_triangle_down:
:small_red_triangle:
:small_red_triangle_down:
:small_red_triangle:
:small_red_triangle_down:
:small_red_triangle:
:small_red_triangle_down:
:small_red_triangle:
:small_red_triangle_down:
:small_red_triangle:
:small_red_triangle_down:
:small_red_triangle:
:small_red_triangle_down:
:small_red_triangle:
:small_red_triangle_down:
:small_red_triangle:
:small_red_triangle_down:
:small_red_triangle:
:small_red_triangle_down:
:small_red_triangle:
:small_red_triangle_down:
:small_red_triangle:
:small_red_triangle_down:
:small_red_triangle:
:small_red_triangle_down:
:small_red_triangle:
:small_red_triangle_down:
:small_red_triangle:
:small_red_triangle_down:
:small_red_triangle:

இன்று…

[center]பிறந்தது முதல்[/center]
[center]வளர்ந்தது வரை[/center]


[center]ஒன்றும் புரியாத[/center]
[center]குழப்பம் தான்[/center]
[center]என் வாழ்வு[/center]


[center]இருக்கும்[/center]
[center]குழப்பங்கள்[/center]
[center]போதாதென்று[/center]


[center]நீயும்[/center]
[center]குழப்ப நாயகனாய்[/center]
[center]ஏன் வந்தாய்?[/center]


[center]நான் யார்?[/center]
[center]எனைத் தொடரும்[/center]
[center]நீ யார்?[/center]


[center]என் மனதின் கேள்வி[/center]
[center]எதற்காவது என்றாகிலும்[/center]
[center]பதில் சொல்வாயா?[/center]

சத்யா அந்தக் கிராமத்து பள்ளியின் கராத்தே வகுப்புகள் முடிந்து வீட்டிற்கு வந்து, மாலை வழக்கம் போல விரைவில் உணவு உண்டு கதிரின் பெற்றோர் ஓய்வெடுக்கச் சென்ற பின்னர் ஆட்கொண்ட தனிமையில் வழக்கம் போலவே அவளை ஆட்கொள்ளும் குழப்பத்தில் இருந்தாள். இன்னும் சில நாட்களில் சென்னை திரும்ப வேண்டும். இங்குக் கதிரின் கிராமத்திற்கு வந்து ஒரு மாதமாகியும் தன்னைச் சுற்றி என்ன நடக்கின்றது? என்பது அவளுக்குப் புரியவே இல்லை.ஏதோ லீவில் உறவினர் வீட்டிற்கு வந்தது போலவே நடத்தப்பட்டுக் கொண்டு இருந்தாள்.

வாய்ப்பு கிடைக்கும் போதெல்லாம் கிஷோரின் எண்களை அழைக்க முயற்சிதான் செய்து கொண்டிருக்கிறாள். ஆனால், அது உயிரற்றுக் கிடந்தது. ஆர்த்தியும் லீவில் தன் கிராமத்திற்குச் சென்றிருக்க அவளின் எண்ணும் தொடர்புக்கு அப்பால் எனக் காண்பித்தது. அது ஒரு குக்கிராமம் என்பதால் நெட்வர்க் பிரச்சனையாக இருக்கும் என்றெண்ணியவள் தான் சென்னை திரும்பிய பின்னரே அவளைச் சந்தித்துப் பேச இயலும் என்று எண்ணிக் கொண்டாள்.

தான் தங்கியிருந்த ஹாஸ்டலில் தொடர்பு கொண்டிருந்த போது அவர்களும்,

“நீ ஊருக்குச் சென்றிருப்பதாக உன் கார்டியன் தகவல் தெரிவித்து விட்டாரே”

எனச் சொல்ல இவளின் குழப்பம் நீட்டித்தது. விபரம் கேட்க ஹரீஷ் சவுஹானை தொடர்பு கொள்ள முயன்ற போது அவரது எண்ணும் தொடர்புக்கு அப்பால் எனக் காண்பிக்க ஒரு வேளை கதிர் தான் இந்தத் தகிடு தித்தம் செய்திருக்க வேண்டும் என்று முடிவுக்கு வந்து விட்டாள்.

ஏனென்றால், ஹரீஷ் அங்கிள் வழக்கம் போல அவளுக்குப் போன் செய்த போது சில மாதங்களுக்குக் காஷ்மீர் பகுதியில் செல்ல விருப்பதாகத் தகவல் தெரிவித்திருந்தார். அவரது போன் கால்கள் கிடைக்காதமைக்கு அது கூடக் காரணமாக இருக்கலாம். அப்படி இருக்க அவர் எப்படி இவள் ஹாஸ்டலில் போன் செய்து பேசியிருக்க முடியும்?

அரசாங்கத்தின் பெரிய பதவியில் இருக்கின்றவர் ஹரீஷ். அவருக்கு இவள் மின்னஞ்சல் மூலம் ஒரு தகவல் அனுப்பினாலும் போதும் போலீஸ் அதிகாரிகளோடு இங்கு வந்து நிற்பார். தன்னால் சந்திராம்மா மற்றும் சுந்தரம் இவர்களின் மரியாதைக்குப் பங்கம் வந்து விடக் கூடாது என்கின்ற முடிவில் இருந்ததால் அதனைச் செய்யாமல் அவள் தவிர்த்து இருந்தாள்.

அவனுடைய பகை கதிரோடு மட்டுமே. இங்கே ஊரிலிருந்து புறப்பட்ட பின்னர்ச் சென்னையில் தானே அவன் தொழில் அனைத்தும் , அங்கு அவனைத் தன் ஹரீஷ் அங்கிள் மூலமாக மிரட்ட வைத்து விடவேண்டும். இனியொரு முறை தன்னிடம் இப்படிப்பட்ட விதமாக நடந்து கொள்ளாதபடி அவனுக்கு நன்றாகப் பாடம் கற்பிக்க வேண்டும். அப்போதுதான் அவளுக்கு நிம்மதியாகும்.

போன் செய்து கதிரிடம் சண்டையிட எண்ணி பலமுறை இவள் முயன்றாலும் அவன் இவளிடம் பேசாமலேயே போனை வைத்து விடுவான். நாளாக நாளாக அவன் மேல் கோபம் கூடிக் கொண்டே சென்றது அன்றிக் குறையவில்லை.

இங்கு வந்த புதிதில் சந்திராம்மாவின் அன்பின் நெகிழ்வில் அவனிடம் சண்டைப் போட இயலாமல் அவள் முடங்கி விட்டிருந்தாள். எதற்காகத் தன்னைக் கடத்தி வந்திருக்கின்றானோ? என்கின்ற உள்மன பயமும் கூட ஒரு காரணம். எலியாக இருந்தாலும் தன் வளைக்குள்ளே இருக்கும் வரைக்கும்தான் அது ராஜா. தன்னுடைய இடம் மாறிப் போனபின்னர் உள்ளுக்குள் பயத்தோடு தான் நடமாடும்.

அது போல இருந்தவளுக்கு இப்போது அந்த ஊரும் சந்திராம்மா அவர்கள் குடும்பத்தினர் என எல்லோரும் பல காலம் பழகிய உறவினர் போல ஆகிவிட, முன்பிருந்த பயம் அவளிடத்தில் இல்லை. இப்போது அந்தக் கருவாயன் வந்தால் கைமா செய்யக் காத்திருந்தாள். அவன் தான் ஊருக்கும் வராமல், போனிலும் பேசாமல் போக்குக் காட்டி தப்பித்துக் கொண்டிருந்தான்.

துணியை எல்லாம் அடுக்கி வச்சுட்டு இருக்கியா சக்திம்மா…. இன்னும் கொஞ்ச நாள்ல ஊருக்கு போகணும் என அவளைப் பிரிவது தனக்குத் துன்பம் என்னும் உணர்வைப் பகிர்ந்தவாறு தான் கட்டிக் கொண்டிருந்த பிச்சிப் பூக்களின் சரத்தின் வாழை நாரை பற்களால் கடித்துத் துண்டித்தவாறு அவள் பின்னலில் வைத்து விட்டார்.

அடுக்கி வைக்க ஏராளம் துணிகளும் இந்தச் சில நாட்களில் சத்யாவிடம் சேர்ந்து விட்டிருந்தது. வீட்டிலிருந்த ஒரு பையைக் கொடுத்து அதில் அடுக்குமாறு கொடுத்திருந்தார் சந்திராம்மா. அடிக்கடி அவரது பேச்சில் இனி நீ இங்க வரும் போது நாம அந்த ஓடைய பார்க்கப் பொகலாம். அந்த ஊரு திருவிழாக்குப் போகலாம் என்று பல பல பேசிக் கொண்டிருந்தார்.

தங்கள் ஊரின் திருமண விழாக்களுக்கோ, கோவில் பூஜைகளுக்கோ தவறாமல் அவர் அவளைத் தன்னோடு அழைத்துச் செல்வதுண்டு.

இன்னொரு முறை தான் இங்கு வரப் போகின்றோமா? என்பது அவளுக்குத் தெரியவில்லை. கதிரின் மேல் ஆத்திரமும், தன்னைத் தாய் போலப் பாராட்டி சீராட்டிய, தன்னுடைய துயரங்களைக் கேட்டு தானும் துயரம் கொண்ட, தன் மன வேதனைகளைக் களைந்து தனக்கு வாழ்வினை மேற்கொள்ளத் தேவையான வழிமுறைகளைச் சொல்லிக் காட்டிய, பெண் என்றால் இப்படித்தான் இருக்க வேண்டும் எனக் காட்டிய சந்திராம்மாவைப் பிரிவது துன்பமாகவும் என இருவேறு உணர்வுகளுக்குள்ளாகச் சிக்கி திணறிக் கொண்டிருந்தாள்.

கராத்தே வகுப்புக்கள் ஏறத்தாழ முடிவிற்கு வந்து விட்டிருந்தன. பொதுவான தற்காப்புப் பயிற்சிகள் மட்டுமே கற்றுக் கொடுத்திருந்தாள். அவளுக்குக் கிடைத்த கால அவகாசத்திற்கேற்ற பயிற்சிகள் அவை. சத்யாவிடம் கற்றுக் கொண்ட மாணவ மாணவிகளின் ஆர்வம் பொறுத்து மற்றொரு கராத்தே ஆசிரியரை பள்ளி நிர்வாகம் பணிக்கு அமர்த்தவுள்ளதாக அறிய வரவும் அவள் திருப்தியாக உணர்ந்தாள்.

இந்த சேலையைக் கட்டிக் கொண்டு வா சக்திம்மா, நாம வெளில போகலாம் எனச் சென்றவர் தந்த அந்தப் புதிய சேலையையும் அணிந்து கொண்டு, சந்திராம்மா வைத்து விட்டிருந்த பூச்சரத்தை மறுபடி தலைவாரி சூடிக் கொண்டு வந்தவளின் உருவம் முற்றிலும் மாறிப் போயிருந்தது.

‘அம்மாடியோ, என் சக்திம்மா எவ்வளவு அழகு” என வியந்தவர் நெட்டி முறித்தார், இவளுக்குத்தான் வெட்கமாகப் போயிற்று.

‘இந்த சேலை பிடிச்சிருக்கா கண்ணு கதிர் வர்றப்போ எனக்கு வாங்கினதோட கூட உனக்கும் ஒன்னு வாங்கிட்டு வந்திருக்கான். இந்தப் பன்னீர் ரோஜாப்பூ நிறம் உனக்கு அவ்வளவு எடுப்பா இருக்கு’ என்றவர் அடர் நிறத்தில் புதுச் சேலை உடுத்தியிருக்க அது அவருக்கு வெகு அழகாக இருந்தது.

இது கதிர் வாங்கி வந்ததா? என வெறுப்பில் கழற்றி எறிய எண்ண, அதைத் தடைச் செய்தவாறே சந்திராம்மா.

வாம்மா இல்லன்னா நேரமாகிடுச்சுன்னு எங்க வீட்டுக்காரரு திட்ட போறாரு, கதிர் சென்னைல ஆரம்பிச்சிருக்கிற வேலையெல்லாம் நல்லா போயிட்டு இருக்குதாம். அதான் வந்ததும் கோயிலுக்கு ஒரு எட்டு போயிட்டு வந்திடலாம்னு சொன்னானா, இவரும் கால்ல வெண்ணி ஊத்தாத குறையா அவசரப் படுறாரு.

பொண்ணுங்க பொறப்பட நேரமாகும்னு புரிய வேணாம். இவங்களுக்கென்ன ஒரு சட்டையும் வேட்டியும். நாமென்ன அப்படியா?

படப்படவெனப் பேசியபடியே முன்னால் நடந்து சென்றவரின் பேச்சிற்குக் காதை கடன் கொடுத்துக் கொண்டு, அவர் சொன்னவற்றைக் கிரகிக்க முயன்றவாறே அவர் ஒவ்வொரு அறையாகக் கதவைப் பூட்டுவதைப் பார்த்து, அவரோடு இணைந்து ஜன்னல்களையும் பூட்டி, சேர்ந்து வெளியே வரவும் எதிரில் அந்தப் புத்தம் புதுக் காரின் முன் சீட்டில் மனைவியை எதிர்பார்த்து அமர்ந்திருந்த சுந்தரம் தென்பட, டிரைவர் சீட் காலியாக இருந்தது. சத்யா திரும்பி சந்திராம்மாவைப் பார்க்க அவரோ முன்வாயிலின் பூட்டைப் பூட்டி சரி பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவர் அருகில் சென்றவள் அவரைப் போலவே அனைத்தும் சரியா எனப் பத்திரப் பார்வை பார்த்து அவரோடு இணைந்து காரை நோக்கி வருகையில் தான் அவனைப் பார்த்தாள்.

பக்திப்பழமாக வேட்டி சட்டை எனத் தயாராகி நின்றிருந்தான் அவன். கண்களில் அந்த மந்தகாசப் புன்னகை தெரித்துக் கொண்டிருந்தது. இதழ்களோ இறுக்க மூடியிருந்தது. இவர்களைப் பார்த்ததும் பின் கதவை திறந்து விட்டவன் டிரைவர் சீட்டிற்குச் சென்று அமர்ந்து காரை எடுத்தான்.

அவன் முகத்தில் தெரித்த அந்தப் புன்னகை அவளைப் புடவையில் பார்த்ததால் வந்தது என்பது அவளுக்குத் தெரியாததா என்ன? அந்தப் பொறுக்கியின் பார்வையில் தனக்குக் கோபம் வராமல் படபடப்பு வருவதன் தார்பர்யம் என்ன? என்பது குறித்துக் குழம்பியவள் மலங்க, மலங்க விழித்தவாறே அந்தக் குடும்பத்தில் ஒருவளாய் அவர்களோடு பயணப்பட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.



தொடரும்

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here