Tsc 39. உயிர் பறவை _ மோகனா கார்த்திக்

0
199

“அப்பவே அம்மா சொன்னாங்க… ராத்திரி நேரத்துல தனியா பஸ்ல போகாதடி… உங்க அண்ணன் வேற ஊருல இல்ல… நாளைக்கு வந்திடுவான்… அவன்கூட போன்னு… படிச்சு படிச்சு சொன்னாங்களே… அம்மா பேச்சை கேட்காம வந்து இப்படி யாரோ முகம் தெரியாதவனிடம் கெட்டு சீரழியுறேனே…” என சத்தமாகக்கூட பேச முடியாமல் மூச்சுக்காற்றுக்கு ஏங்கியபடி மனதுக்குள் துடித்துக் கொண்டிந்தாள் அந்த பெண்.

மனவலியுடன் உடல்வலியும் சேர்ந்து அவளை நரக வேதனைக்குள்ளாக்கியது… இப்பொழுது இந்த நொடி தன் உயிர் போனால்கூட போதும் என தன் கடைசி நிமிடத்தை எண்ணிக் கொண்டிருந்தாள்.

சிறு நேரத்தில் தன் மேல் இருந்த பாரம் நீங்கி, நிம்மதியாக மூச்சு விடும் நேரத்தில், ஏதோ ஒரு திரவம் தன் மேல் ஊற்றபடுகிறே என்ன அது…? என உணரும் நேரம் அவள் பக்கத்தில் அவளைப் போல் ஒரு உருவம் தன்னை பரிதாபமாக பார்ப்பதைக் கண்டு சர்வமும் விளங்கியது… தன் உயிர் பிரிந்து விட்டதென…

வஞ்சகமான உலகில் இனி தான் இருக்கப்போவதில்லை என நினைத்து புன்னகையுடன் அவள் இதழ்கள் தானாக விரிய, “இண்டர்வியூக்கு போகணும்… சீக்கிரம் எழுப்பி விடுன்னு சொல்லிட்டு ஒரு நாள் முழுக்க எப்படி தூங்குது பாரு… தண்ணியை ஊத்தினாலும் எழுப்பலாம்ன்னா எருமைமாட்டுல மழை பேச்ச கணக்கா இளிச்சிட்டு தூங்குது… இந்த அழகுல இவளுக்கு தனியா போக பயமாம்… உன்னை பார்த்துதான்டி வர்றவன் பயப்படணும்…” என அவள் அம்மா திட்டிக் கொண்டிருக்க… அவளோ இன்னும் கனவுலத்திலேயே மிதந்துக் கொண்டிருந்தாள்.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here