மனதோரம் உந்தன் நினைவுகள்_1_ஜான்சி

0
79

மனதோரம் உந்தன் நினைவுகள்

ஜான்சி

அத்தியாயம் 1

    உன் நினைவுகளிடமிருந்து

     தப்பிக்கும் மார்க்கம் அறியாது

உறக்கத்தை நாடினால்

அங்கேயும் வந்து கனவுகளை திருடிவிடுகிறாயே?

அடித்துப் போட்டார் போல தூங்கிக் கொண்டிருந்த மகளை கவலையாக பார்த்து விட்டு நகர்ந்தார் தங்கம்.

“மீரா மீரா இன்னுமா எழுந்துக்கலை அவ?” மகளுக்கு குரல் கொடுத்தவ மதன் மனைவியிடம் கேள்வியை நிறுத்தினார்.

“இந்தப் பொண்ணு என்னிக்கு வேலை விசயமா வெளியூர் போயிட்டு வந்ததோ அன்னிலருந்து இப்படித்தான் ஒரே தூக்கம். அப்படி என்ன தூக்கமோ?”

பெற்றோர்கள் பேசிக் கொண்டிருந்ததைக் கேட்டு தன்னை சுதாரித்துக் கொண்டவள் அவசரமாய் அரை மணி நேரத்தில் புறப்பட்டு அலுவலகம் செல்ல புறப்பட்டு நின்றாள்.

“அடடே என் பொண்ணை நீ குறை சொன்னே இல்லையா? இப்ப பாரு எப்படி டான்னு வந்து நிக்கிறா? அவ என்னை மாதிரி சுறு சுறுப்பாக்கும்”

“ஓ உங்களை மாதிரியா?” தங்கம் எடுத்துக் கொடுக்க அவர் சிரித்தார் மீராவின் முகமும் சற்று சிரிப்பை அணிந்ததோ?

அவசரமாக அம்மா செய்து வைத்த டிஃபனை எடுத்து பைக்குள் வைத்தவள் காலை உணவை உண்ணாமலே புறப்பட இட்லியும், பொடியுமாய் காலை உணவும் அவளது உணவு பையினுள் திணிக்கப் பட்டது.

“வரேன் மா, வரேன் பா” அமைதியாய் அங்கிருந்து புறப்பட்டாள் மீரா.ஆம் அவள் எப்போதுமே அப்படி ஒரு அமைதிதான். யாரையும் புண்படுத்த தெரியாத குணம், அதிகமும் பேசுவதில்லை. ஏனென்று யாராகிலும் கேட்டால் “அமைதியாக இருந்து என் எனர்ஜியை சேமிக்கிறேன்” என புன்னகைத்துச் சொல்லும் விதத்தில் அது அவளது இயல்பு அதை தவறாக எடுத்துக் கொள்வானேன்? என்றுதான் பிறருக்கும் தோன்றும்.

பல நேரங்களில் இவளது அமைதி குணத்தின் காரணமாகவே பிறர் அவள் தலையில் அதிகமாக வேலையை கட்டுகிறார்களோ? எனத் தோன்றும் படி இருக்கும். ஆனால், அவளது திறமையினால் இந்த 25 வயதிற்குள்ளாக நல்லதொரு பதவியில் இருந்தாள். அடுத்து மேனேஜர் பதவிதான் அவளது இலக்காக இருந்தது.

சமீபத்தில் புதிய ப்ரோஜெக்ட் ஒன்றிற்காக அவள் ஹைதராபாத் சென்று திரும்பியதில் இருந்து இன்னும் அதிகமான அமைதியில் தன்னை அவள் மூழ்கடித்துக் கொண்டாள்.

மீராவின் தங்கைகள் சித்ரா, சுமித்ரா இருவரும் கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டு இருப்பவர்கள். தந்தை மொத்த சந்தையில் இருந்து பொருட்களை வரவழைத்து, சில்லறை வணிகத்தினருக்கு கைமாற்றி விடும் வியாபாரங்கள் சில செய்து வருகின்றார். தாய் வீட்டை கவனித்துக் கொண்டே துணி வியாபாரம் செய்து வருகின்றார். மத்திய வர்க்கம் ஆனால் மகிழ்ச்சியான குடும்பம்.

அலுவலகத்தில் பாதி வேலையில் இருக்கையில் டைரக்டர் அழைப்பு வர என்னவென்று கேட்க அன்று அவளுக்கு பத்து கேண்டிடேட்களிடம் இண்டர்வ்யூ நடத்த வேண்டி இருந்தது.

மூன்று முதல் நான்கு சுற்று நேர்முகத் தேர்வுகளில் Operation Leaders களுக்கான சுற்றில் இவளை அன்று தெரிவுச் செய்ய அழைத்திருந்தனர். அவள் பணிபுரியும் அலுவலகம் General Insurane க்ளெயிம்களை தங்கள் க்ளையண்டுகள் சார்பாக அனுப்பும் அலுவலமாகும். யூ கே வை மையமாகக் கொண்ட அலுவலகம் அவர்கள் தங்கள் அலுவலகத்தில் பணிபுரிவோருக்கான தகுதி நிர்ணயத்தை எப்போதும் மிக உயர்வானதாகவே வைத்திருப்பர்.

இவளது தெரிவுகள் சிறந்ததாக இருக்க வேண்டும் என்பது அவளது மெனக்கெடலாக இருக்கும். இவைகளை தவிர்த்தும் தனது தினசரி வேலைகளை முடிக்க வேண்டியனவாக இருந்தது, எனவே, நேரத்தை வீண் செய்ய விரும்பாதவளாக, தான் இண்டர்வ்யூ செய்ய வேண்டியவர்களின் விபரங்கள் அறிய மனித வளத்துறையை நாடிச் சென்றாள்.

அன்று அந்த பிங்க் நிறச் சேலையில் அன்று அவளது அழகு கொஞ்சம் தூக்கல் தான். ரிசப்ஷனில் அவள் போய் நின்று விபரங்களை சேர்க்க, எல்லோரது கவனமும் அவள் மீது வந்து குவிந்தது. பொதுவாக அவள் அன்னியர்கள் யாருடைய கவனத்தையும் ஈர்க்க விரும்பாதவள் அதனால் அந்த கவனமீர்த்தலில் சஞ்சலமுற்றாள். அன்று இன்டர்வ்யூ இருக்கும் என்றுத் தெரிந்திருந்தால் வேறு உடையில் வந்திருப்பாளோ என்னமோ?

மற்ற நாட்களில் எப்படியோ ஆனால், மனம் மிகவும் வருத்தத்தில் இருந்தால் தன்னை மிகவும் தன்னம்பிக்கையாக காட்ட அவள் அணிவது சேலைகளாகத் தான் இருக்கும். தனது உடை தரும் கம்பீரம், தன்னை தெரிந்தவர்களது மெச்சுதலான பார்வை என சேலை அணிவதால் தன்னம்பிக்கை பூஜ்யத்தில் இருந்து ஐம்பதாக நூறாக இன்னும் பலவாக பெருகிய அனுபவம் அவளுக்கு உண்டு.

அந்த கண்ணாடி கேபினுள் வந்தமர்ந்தவள் முதலில் வந்த பெண்ணை புன்னகையுடன் ஏறிட்டாள். அவளது விபரங்களை கவனித்தாள். முதலில் இலகுப் படுத்திக் கொள்ள கேட்கப் படும் கேள்விகள் கேட்ட பின்னர் வேலையின் தகுதிகளுக்கான கேள்விகள், அதற்கான பதில்களை எதிர்கொள்ளுகையில் அவர்களது மன நிலை, பதில் சொல்லும் விதம் ஒவ்வொன்றாக மதிப்பெண்கள் இட ஆரம்பித்தாள். ஆயிற்று பத்திற்கு பதிலாக பன்னிரண்டு நபர்களை இண்டர்வியூ செய்ய வேண்டி இருந்தது. செய்து முடித்தாயிற்று. நடு நடுவே தனது வழக்கமான வேலைகளுக்கான போன் கால்கள் வேறு மாற்றி மாற்றி பதிலளிக்க வேண்டி இருந்தது.

மணித்துளிகள் கரைந்திருக்க மிக களைப்பாக உணர்ந்தாள் கஃபேடேரியா சென்று காஃபி வாங்கி அருந்துகையில் அவன் ஞாபகம். அந்த அதிகாரம் பிடித்த, திமிரின் மறு உருவமானவனின் ஞாபகம் மனதிற்குள்ளாக நிரடியது.

ஹைதராபாத் இருந்த வரையிலும் அவளை தன்னுடன் வலுக்கட்டாயமாக கஃபேடேரியா அழைத்துச் செல்வதும், அவளுக்கு எதையாவது வாங்கி உண்ண வைப்பதுவும், அலட்டலும் அதிகாரமுமான ராட்சதன் அவன். அவனுடன் இருக்கையில் அவள் அவளாகவே இல்லாமல் காற்றுப் போன பலூனாக குட்டியாகச் சுருங்கி விட்டதாகவே அவள் எப்போதும் உணர்வாள்.

“திமிர் எப்போதும் திமிர்,எல்லாவற்றிலும் திமிர் அவனுக்கு….”மனம் முறுமுறுத்தது. இன்று வழக்கத்தையும் விடவும் ஏனோ அவனது ஞாபகம் அதிகமாக வந்தது. அவன் இருக்கும் போதும், இல்லாத போதும் எப்போதும் அவனால் எப்படி தன்னை கட்டுக்குள்ளாக வைக்க முடிகின்றது? என்னவென்று புரியாத உணர்வில் இருந்தாள் அவள்.

தனது இருக்கைக்கு வந்து அமர்ந்துப் பார்த்தாள். அவளால் வேலையில் கவனம் செலுத்த முடியவில்லை. வழக்கமான தனது போதி மரமான அந்த அலுவலகத்தின் ஆளரவமற்ற மாடிப்படிகளின் பகுதிக்கு செல்ல ஆரம்பித்தாள்.

சில நிமிடங்கள் சிந்தனையில் எங்கேயோ வெறித்துக் கொண்டு நின்றவள் சட்டென்று அந்த ஆளுமையான கைகளுக்குள் சிறைப் பட்டிருந்தாள்.

“என்னடி மெலிஞ்சிட்ட? என் நினப்பா? உனக்காகவே ஒரு நாள் என்றாலும் பரவாயில்லன்னு சென்னை ஆஃபீஸ் வந்தேன். “

அவன் அவள் முகத்தில் நெற்றி, கண்கள், மூக்கு என முத்தமிட்டுக் கொண்டு இருந்தான்.

“இந்த சாரில ரொம்ப அழகு நீ” தெலுங்கும் தமிழும் கலந்து இழுவையான தொனி அவனது அதில் அவனது குரலில் பெரும்பாலும் தொனிக்கும் கம்பீரத்தில் இவள் மனம் இப்போது கட்டுண்டது.

‘இத்தனை தூரம் வந்தும் என்னை துரத்திக் கொண்டு வந்து விட்டானா?’உதற முயன்றாள்.

“ஏய்… கிறக்கமான குரல் இப்போது அவளது உதடுகளுக்குள் தேய்ந்தது.

அவள் கண்கள் திறந்த போது அங்கு யாரையும் காணவில்லை. அவசரமாக வாஷ்ரூம் சென்று முதலிரவு கண்ட பெண் போல அவள் தனது முகத்தை கண்ணாடியில் அங்குலம் அங்குலமாய் தன்னை அவள் ஆராய்ந்துப் பார்க்க அருகாமையில் இருந்தவளோ,

“வாவ், யூ ஆர் லுக்கிங்க் கார்ஜியஸ், யூ ஆர் ப்ளஷிங்க் மீரு டார்லிங்க்” என்று வாயைப் பிளந்தாள்.

தட்டுத் தடுமாறி புன்னகைத்து என்ன நடந்ததெனப் புரியாதவளாக தடுமாறியவளுக்கு யோசனை வர அட்மினுக்கு இண்டர்காமில் அழைத்தாள்.

“ஹைதராபாதில் இருந்து இன்று யாரெல்லாம் வந்திருக்கிறார்கள்?”

“யாரும் வரவில்லையே மீரா”

“ஓ” புரியாமல் ரிசீவரை வைத்தாள்.

அடுத்த யோசனை வர ஹைதராபாத் ஆஃபீசில் தனக்கு பரிச்சயமாகி இருந்த ரிசப்சனிஷ்டிடம் விபரம் கேட்க அழைத்தாள்.

“மீரா மேடம் நீங்க நலமா?” தொடர்ந்து ஆயிரம் கேள்வி பதிலை முடித்த பின்னரே அவளால் தான் பணிபுரிந்த டீம் குறித்து பேச்சு பேச்சாக விபரம் கேட்க முடிந்தது. மற்றவர்களின் விபரங்கள் கேட்ட பின்னர் அவன் பெயர் வந்த போதோ…

“அண்ணகாரு அப்பவே வேலை விட்டு போய்ட்டாரேமா…”எனவும் இவளுக்கு தலைச் சுற்றியது. அப்படியென்றால் இன்று வந்தது, தன்னை முத்தமிட்டது அவனில்லையா?

“கார்த்திக் எங்கேடா இருக்க நீ”

தொடரும்

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here