மனதோரம் உந்தன் நினைவுகள்_18_ஜான்சி

0
270

Manathoram Unthan NinaivukaL_Epi 18_Jansi

அத்தியாயம் 18

அச்சம் துச்சமே

நள்ளிரவாயினும்

நிலவுக்கு துணையாய்
நாமும்

நமக்கு துணையாய்
நம் காதலும் இருக்க,

நமக்கு
அச்சம் துச்சமல்லவா?

தொப்பலாக நனைந்து இருந்தவர்கள் இருவரும் வீட்டை அடைந்தனர். மீரா உடை மாற்றச் சென்றாள். கார்த்திக் தான் உடனேயே புறப்படுவதாகச் சொன்னாலும் மனோகரும் தங்கமும் அவனை கொஞ்ச நேரம் இருந்துச் செல்லச் சொன்னார்கள். அவர்கள் சொன்னதும் ஏற்றுக் கொண்டவன் தனது உடைகளை காயப் போட்டு விட்டு மாமனாரின் உடைகளை அணிந்து இருந்தான்.

அந்த புது டிஷர்ட் மற்றும் லுங்கியில் சற்று நேரம் அசௌகரியமாக நெளிந்தாலும், அரட்டை களைக்கட்டவும் சற்று நேரத்தில் அவர்கள் வீட்டு மனிதனாகவே ஆகி ஒன்றிப் போனான். தங்கமும் மனோகரும் அவனை தாங்கிய விதத்தில் அவனுக்கு வெகு நாட்களுக்குப் பிறகு மனதிற்கு நெகிழ்ச்சியாக இருந்தது.

உடை மாற்றி வந்த மீரா இப்போது அழகானதொரு சல்வாரில் இருந்தாள். இரவு உணவும் அனைவரும் அமர்ந்து உண்ண, இம்முறை தாய் சொல்லாமலேயே மீரா அவனுக்கு பார்த்துப் பார்த்து பரிமாறினாள். மகளின் முகம் காலை முதல் இருந்த குழப்பத்தின் சுவடுகள் இன்றி பிரகாசிப்பதை கண்டு பெற்றோர்கள் மகிழ்ச்சியுற்றனர்.

“நீயும் உட்காரு”, கார்த்திக் அவளை அமர வைத்து பறிமாற முயல, அவனை தடுத்து அவளே தனக்கு உணவை பறிமாறிக் கொண்டாள். சின்னவர்கள் அமைதியாகவே இருந்தனர். அது ஏனோ அவர்கள் இருவருக்கும் இடையில் புக யாரும் விரும்பவில்லை.

மீரா பல நாட்கள் அறியாத பசி அறிந்தவளைப் போல, அந்த நேரம் ரசித்து, ருசித்து உண்டுக் கொண்டிருந்தாள். மற்றவர்கள் உண்டு எழுந்திருக்க, இன்னும் இவர்கள் இருவரும் எழக் காணோம்.

கார்த்திக் வாங்கி வந்திருந்த இரசகுல்லாவை சித்ரா எடுத்து வந்து கண்ணாடிக்  கிண்ணங்களில் பறிமாற ஆரம்பிக்க அவளோடு சுசித்ராவும் இணைந்துக் கொண்டாள். உணவு டேபிளில் இவர்களை விட்டுவிட்டு அனைவரும் அங்கங்கே அமர்ந்து இனிப்பு உண்பதில் சன்னமான அரட்டையும் சிரிப்புமாக இருந்தனர். மீரா கண்களை உயர்த்தி தங்கைகளிடம் என்னவென்றுக் கேட்க, ஒன்றுமில்லை என தலையசைத்தனர்.

இரவாகி இருந்தது, உடையை மாற்றிக் கொண்ட கார்த்திக் தான் நாளை காலை வருவதாகவும் தாத்தாவிடம் பேச காலை 11 மணி அளவில் நேரம் சரியாக இருக்கும் எனவும் மனோகரிடம் சொல்லிக் கொண்டு இருந்தான்.

அத்தய்யா உணவை மறுபடி புகழ்ந்து, சின்னவர்களிடம் விடைப் பெற்று, மீராவின் கைப் பற்றி அழுந்தி விடுவித்து, மாமனாரிடமும் விடைப்பெற்றுச் செல்கையில் அவன் மனதளவில் அவ்வீட்டின் உறுப்பினராகவே மாறி இருந்தான்.

அவன் உடுத்தி இருந்த உடைகள் இப்போது மீராவால் கைப்பற்றப்பட்டு இருந்தன. அத்தனையையும் கண்டும் காணாமல் இருந்த தங்கைகள் வழக்கம் போல அக்காவை இரவு நேரம் வலமும் இடமுமாக சுற்றி வளைத்து இருந்தனர்.

“அக்கா உன்னை ரொம்ப மிஸ் பண்ணுவேன்” சித்ரா அவள் கன்னத்தில் முத்தமிட்டாள்.

“நான் எங்க போகப் போறேன்?” மீரா தலையை வருடினாள். சுசி மீராவின் இடுப்பைக் கட்டிக் கொண்டு “ஐயாம் ஹாப்பி ஃபார் யூ க்கா” ( நான் உனக்காக மகிழ்கிறேன் அக்கா)

கேட்டவள் புன்னகைக்க, “இன்னிக்குத்தான் நீ முன்ன மாதிரி சிரிக்கிற” என்றாள் சித்ரா

“ம்ம்…”

“நீ எப்பவும் சந்தோசமா இருக்கணும்.”

மீராவின் இரு கைகளும் தங்கைகள் இருவரது சிகைகளையும் வருட, மூவரும் இன்பமாய் உறங்கிப் போயினர்.

அடுத்த நாள் கார்த்திக் காலை பத்தரை மணிக்கே மீராவின் வீட்டிற்கு வந்திருந்தான். அனைவரும் காலை உணவை சேர்ந்து முடித்தனர். அன்று சாயங்காலம் தான் ஹைதராபாத் திரும்பச் செல்வதாகக் கூறினான்.

தாத்தா உடல் நலக் குறைவுகளுக்கான மாத்திரைகள் எடுத்துக் கொள்வதால், அவர் நிதானமாக எழும்பவே பத்து மணி தாண்டி விடும். அவரை கவனிக்க மூன்று வேலையாட்கள் வீட்டில் உண்டு என விபரங்கள் பலவும் பகிர்ந்துக் கொண்டு இருந்தான்.

மணி பதினொன்றை தாண்டவும் தாத்தாவை அலைபேசியில் அழைத்துப் பேசினான். சற்று நேரம் கழித்து அலைபேசியை ஸ்பீக்கரில் போட்டு விட்டான். தாத்தா ஒவ்வொருவரையாக விசாரித்தவர் மீராவிடம் பேச, மொழிப் பெயர்ப்பை கார்த்திக்கிடம் கேட்டு அவன் சொல்லிக் கொடுத்ததைப் போலவே அவளும் பதில் கொடுத்தாள்.

அவர் மீராவிடம் தன் பேரனை பார்த்துக் கொள்ளச் சொல்லி ஆயிரம் முறையாவது குறிப்பிட்டு இருக்க, “சரி தாத்தா” “சரி தாத்தா” சொல்வதே மீராவின் வேலையாகிற்று.

மனோகர் பல்வேறு நபர்களோடு பழகுவதால் பல மொழிகள் தெரிந்தவராகையால் ஓரளவிற்கு தாத்தாவோடு இயல்பாக உரையாடிக் கொண்டு இருந்தார். தாத்தாவின் பேச்சு முதுமையின் காரணமாக புரிந்தும் புரியாமலும் இருக்க, கார்த்திக் அவ்வப்போது அவற்றை மொழிப் பெயர்த்தான்.

திருமண நாள் குறித்து, ஏற்பாடுகள் குறித்தெல்லாம் பேசலாகினர். பெண் வீட்டு முறைப்படி திருமணமும் ரிசப்ஷனும் முடித்து அடுத்து ஹைதராபாதில் ரிசப்சன் வைத்துக் கொள்ள தாத்தா சொல்லவும் இரு தரப்பினரும் அதற்கு சம்மதித்தனர்.

ஹால் கிடைப்பதை பொறுத்தல்லவா திருமண தேதி முடிவு செய்ய வேண்டும்? சென்னை வேலைகளை மனோகர் பார்த்துக் கொள்ள, ஹைதராபாத் வேலைகளை கார்த்திக் பார்ப்பதாக முடிவானது. செலவுகளும் அப்படியே… சென்னையின் நிகழ்வுகளின் செலவுகளை தான் பார்த்துக் கொள்வதாக மனோகர் சொல்லி விட்டிருந்தார்.

அடுத்தடுத்த நாட்களில் இவர்களுக்குள்ளாகத்தான் மணமக்களை விட அதிகமாக உரையாடல்கள் நிகழப் போகின்றன என்பதை வீட்டினர் புரிந்துக் கொண்டனர். வீடே பரபரப்பாக மாறி விட்டதான உணர்வு எழுந்தது.

இரவு எட்டரைக்கு விமானப் பயணம் என்பதால் மதியம் உண்டு முடித்ததும் கார்த்திக் புறப்பட்டான். அனைவரும் வழியனுப்பி வைக்க அவனது இந்தப் பயணம் நிஜமாகவே மிக அழகான வெற்றிப் பயணம் தான்.

அதன் பின்னர் பெரும்பாலும் அலைபேசியில் மீராவும், கார்த்திக்கும் பேசிக் கொள்ள அங்கு இருவரின் உணர்வுகளும் பறிமாறப்பட்டன. கார்த்திக் மீராவிடம் அவளது வேலையை விட்டு விடுமாறு சொல்லி இருந்தான்.

திருமணத்திற்குப் பின்னர் இடம் மாறிப் போனால் வேலையில் தொடர முடியாதென்பதற்காகச் சொல்கிறான் போலும் என எண்ணியவள் அதை பெரியதாக எடுத்துக் கொள்ளாவிடினும், தன் போக்கில் சில முடிவுகளை எடுத்தாள். அதுதானே அவளது வழக்கமும் கூட?

மீரா தனது சேமிப்பை எடுத்து திருமணச் செலவிற்காக தந்தைக்கு கொடுக்க, அதனை மனோகர் வாங்க மறுத்தார்.

“அவங்க வரதட்சணைன்னு ஒத்த ரூபா வாங்க தயாரில்லமா, அப்பா உனக்கு போடுற நகையும், திருமணச் செலவும் மட்டும் தான் என்னுது. அதை என் திருப்திக்காக என்னை செய்ய விடு” என்று கூறிவிட்டார்.

தந்தை சொன்னால் எல்லாம் அவளால் அமைதியாக இருந்து விட முடியுமா என்ன? திருமணத்திற்கான உடைச் செலவை எல்லாம் அவளது பணத்தினின்று பார்த்துக் கொண்டாள்.கார்த்திக் மற்றும் தாத்தாவுக்கான உடைகள் பார்சலாகி தாத்தாவின் விலாசத்தில் போய் சேர்ந்திருந்தன.

தன்னைத் தேடி வந்த உடைப் பார்சல்களை பேரனுடன் திறந்து பார்வை இட்ட தாத்தாவுக்கு மிகவும் பெருமிதமாகவும், மகிழ்ச்சியாகவும் இருந்தது. அவர் காசு பணம் பார்த்தறியாதவரல்ல. ஆனால், உரிமையோடு தங்களுக்காக அனுப்பி வைக்கப் பட்டிருந்த அந்த பரிசு அதைக் கண்டு மிகவும் நெகிழ்ந்திருந்தார்.

அன்று கார்த்திக்கோடு தாத்தாவும் வீடியோ காலில் இருக்க, மீரா தனது மழலை தெலுங்கில் தத்தி தத்தி தாத்தாவோடு உரையாடிக் கொண்டு இருந்தாள்.

மீராவிற்கு தெலுங்கு கற்றுக் கொள்ள உதவியதும் சினிமாதான். சினிமாக்காரர்களே மொழிகள் வளர, உங்கள் சேவை மிக மிகத் தேவை.

அடிக்கடி சித்ரா மற்றும் சுசித்ரா தாத்தாவுடன் பேசிக் கொள்வது வழக்கம். அன்றும் அது போல முதல் பத்திருபது நிமிடங்கள் இரு தரப்பிலும் குசலம் விசாரித்து, அரட்டை அடித்து முடித்தனர்.

இப்போது அந்தப் பக்கம் கார்த்திக் மட்டும் என்றால் இங்கே மீரா மட்டும் என மிஞ்சி இருந்தனர். வழக்கம் போல மீரா தங்கள் பின்வாசலை தஞ்சமடைந்தாள்.இருவரும் தனியாய் உரையாட ஆரம்பித்தனர்.

“சாப்பிட்டாச்சா கார்த்திக்?”

“ம்ம்… நீ?”

“நானும்”

“துணி பிடிச்சிருக்கா உங்களுக்கு? நான் யாருக்கும் இதுவரை வாங்கினதில்லையா? சர்ப்ரைஸா அனுப்புற ஐடியா வேறயா? அதுதான் கொஞ்சம் படபடப்பா இருந்தது” என்றாள்.

தன்னை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தவனிடம் “என்ன?” எனக் கேட்க,

“நேர்ல இருந்திருந்தால் உன் கேள்விக்கு சரியாகப் பதில் சொல்லி இருப்பேன், இப்ப என்னச் சொல்லறது?” என்றான். அவன் பார்த்த விதம் மற்றும் பேசிய தோரணையில் இவளுக்கு ஏதேதோ புரிந்தது. அவனை நேராக பார்க்காமல், “அப்ப நான் கட் பண்ணிட்டு பேச மட்டும் போடவா?” எனக் கேட்டாள்.

“த்ச்சு சும்மா இரேன், வேலை அதிகம் என்பதால் அங்கே வரத்தான் முடியலை. பார்க்கவாவது விடு” என்றவனின் பார்வையில் நெளிந்தவள் சாதாரணம் போல காட்டிக் கொண்டு பேச முயன்றாள். இவள் வெட்க முறுவல்களை அவன் தின்ன, அவள் தடுமாறினாள்.

இவர்கள் திருமண ஏற்பாட்டில் திருமண ஹால் கிடைக்க பெரும்பாடாக இருந்தது. முதலில் சென்னையில் திருமணம் மற்றும் ரிசப்ஷன் முடித்து அடுத்து ஹைதராபாதில் ரிசப்ஷன் என திட்டமிட்டு இருந்த நிகழ்வுகளுக்கு வசதியாக நடுவில் ஓரிரு நாட்களாவது அல்லது ஒரு வாரமாவது இடைவெளி இருந்தால் நல்லதென தேடினர். ஆனால், வசதியாக ஒன்றும் அமையவில்லை.

இங்கு மனோகருக்கு உதவியாக மகள்கள் இருந்தனர். மற்றபடி உறவினர்கள் பட்டும் படாமல் இருந்துக் கொண்டனர். அதிகமாக உறவினர்களுடன் ஒன்றச் சென்றாலும் மகளின் வாழ்க்கைக்குள் மூக்கை நுழைப்பர் என்பதால் மனோகரும் இயன்றவரையில் தானாகவே எல்லாவற்றையும் பார்த்துக் கொண்டார்.

கார்த்திக் தன் சித்தப்பா மற்றும் சித்தப்பா மகன் மகள் குடும்பத்தினருக்கு அழைப்பு விடுத்து வந்தான் அது போக தாத்தாவிடம் விபரங்கள் கேட்டு தங்களின் மற்ற பல உறவினர்களுக்கும் சென்று அழைப்பு விடுத்தான். கார்த்திக்கிற்கு அனைவரும் பரிச்சயம் இல்லை என்பதால் மற்றவர்களை தாத்தா அலைபேசியில் அழைத்து அழைப்பு விடுத்தார்.

அவனது திருமணத்திற்கான அத்தனை ஏற்பாடுகளையும் இங்கே கார்த்திக்தான் பார்க்க வேண்டி இருந்தது. விலகியது விலகியதுதான் என்பது போல, அவனது சித்தப்பா குடும்பம் திருமணத்திற்கு வருவதாகச் சொல்லி விட்டதோடுச் சரி அதற்கு மேல் அவனுக்கு எதிலும் உதவ முன் வரவில்லை.

ஒவ்வொரு ஏற்பாட்டிற்கும் தகுந்த ஆட்களை நாடி உரிய தொகை கொடுத்து, பொறுப்பை பிரித்துக் கொடுத்தான். திருமணத்திற்கெனவே அவன் ஹைதராபாதில் வாங்கிய வீடும் இவர்கள் குறிப்பிட்ட திருமணத்திற்கான நாட்களுக்கு முன்பாகவே ஒப்படைக்கப் படவிருந்தது.

திருமணம் முடிந்ததும் மனைவியை தனது வீட்டிற்குத்தான் அழைத்துச் செல்ல வேண்டும் என அவனுக்கு சிந்தனையும் இருந்தது. அந்த ஒரு நாளை சிறப்பிக்க மட்டும் பல்வேறு திட்டங்கள், செயல்பாடுகள்…என அவனது வாழ்வின் அத்தனையாக சிறப்பு மிக்க நாளல்லவா அது?

திருமண ஹால் கடைசியில் காலை வாரி விட நவம்பர் 24 அன்று அதிகாலை வேளையில் சென்னையில் திருமணமும் அதனைத் தொடர்ந்து மதியம் ரிசப்ஷனும் என்றிருக்க, நவம்பர் 25 அன்று ஹைதராபாதில் மாலை ரிசப்ஷன் என்றமைய கார்த்திக்கோ ஆப்பகப்பட்ட குரங்காய் “ஐயோ என் ஃபர்ஸ்ட் நைட் போச்சே…” என அலறவும் முடியாமல் புலம்பவும் முடியாமல் இருந்தான்.

அவனின் அவஸ்தைகள் புரியாத மீராவோ தினம் ஒரு அழகான உடையும், அலங்கரிப்புமாக சுயமிகளை எடுத்து அனுப்பி அவனை சோதனைக்குள்ளாக்கினாள். கார்த்திக் அத்தனையும் பார்த்து, தனிமையில் தவித்து “போவெ”(போடி) பெருமூச்சோடு புலம்பிக் கொள்வான்.

இப்போதும் கார்த்திக் சமூக வலைத்தளங்களில் கணக்குகள் ஆரம்பிக்க விரும்பவில்லை. “எனக்கு இதுவே சௌகர்யம்” என்றிருக்க அவளும் அவனை வற்புறுத்தவில்லை. இருமுறை ஏதோ வேலையாக அவன் சென்னை வந்துச் செல்லுகையில் எல்லாம் இருவரும் தனித்து வெளியில் செல்ல நேருகையில் மறக்காமல் கண்ணாடி அணிந்திருப்பான்.

எத்தனைச் சொல்லியும் அவனை அவளால் மாற்ற முடியவில்லை என்பதால் மீரா அவனை அவனது போக்கில் விட்டு விட்டாள்.

நாட்கள் வேகமாய் கழிந்திருந்தன.இரண்டு மாத காலத்தை விழுங்கிக் கொண்டு இவர்களது திருமண நாள் அருகில் வந்திருந்தது. அன்று நவம்பர் 23 இரவு நேரம்… விடிந்தால் கார்த்திக் மற்றும் மீராவின் திருமணம்.

திருமண ஹாலின் அந்த மாடியோரம் தன்னந்தனியனாக நின்றவனைத் தேடி மீரா ஜல் ஜல்லென சிறிய பாதங்கள் எடுத்து வந்து நெருங்கினாள்.

அவன் காதல் தேவதை மீரா

அவனுக்காக உருகித் தவித்த மீரா

அவனை அவனாகவே ஏற்றுக் கொண்ட மீரா

முன்பு காரமும், இப்போது இனிப்புமாய் அவனை திக்குமுக்காடச் செய்யும் அவன் மீரா.

ஆசையுடன் அவளது கரங்களைப் பற்றினான் கார்த்திக், “வா உனக்கு நிலா காட்டுறேன்” என்றான்.

‘நான் பார்க்காத நிலவா?’ என்பது போல அவள் பக்கென்றுச் சிரிக்க, நிலவிற்கு போட்டியாய் அவளது தேகம் ஒளிர்ந்தது.

இரவின் குளிர்ப் போர்வையில் இருவரும் தேகம் சிலிர்க்க நிற்க, அவளது கைகளைப் பற்றி தனதோடு இறுக்கிக் கொண்டானவன். கைகளில் அவளை அடக்கியவன் பின்னர் தன்னோடு இறுக்கினான். அவனது அணைப்பில் மென்மையாக அவளும் அடங்க, நிலவு அவர்களைப் பார்த்து புன்னகைத்துக் கொண்டு இருந்தது.

தொடரும்

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here