மனதோரம் உந்தன் நினைவுகள்_19_ஜான்சி

0
539

அத்தியாயம் 19

நீ உணர்த்துவதற்கு

முன்பாகவும் கூட
நான் எல்லாம் அறிந்திருந்தேன் தான்.

எனினும்….

அவற்றில் இதுவரை நான் உணராத பொருளும்,

சுவையும், உள்ளொளிரும் அழகும்,… 

நீ விளக்கும் போது மட்டும் தான்
புலப்படுகின்றன.

சற்று நேரம் கார்த்திக்கின் அணைப்பிற்கு தன்னை ஒப்புக் கொடுத்து நின்றாள் மீரா. அதன் பின்னர் அவனணைப்பிலேயே நின்றவளாக கைகளை விடுவித்துக் கொண்டு அவனது தோளை ஒரு கரம் பற்ற மற்ற கரத்தால் அவனது முகவாயை வருடினாள். முன்னுச்சி மயிர் பிடித்து தன்னுயரத்திற்கு கீழ் இழுத்து விரல்களால் அவனது முடியை கோதினாள்.

முடியை நீங்கிய அவள் கை அவன் தோள்களை வருட, “இப்புடு ஓகேனா?” (இப்ப ஓகேவா?) எனக் கேட்டாள்.

அவளது சீராட்டுதலை வாங்கிக் கொண்டு அமைதியாக நின்றிருந்தானவன்.

“Nennu mithodu unnanukadhu tharavatha enthuku ontariga feel aavaali?” (அதுதான் நான் உன் கூட இருக்கேன்ல? அப்புறம் எதுக்கு தனிமையா உணரணும்?)

மீரா முயன்று தட்டுத் தடுமாறி அவன் மொழியில் பேசிக் கொண்டு இருந்தாள். எப்படியாவது அவனை சமாதானப்படுத்தி விடலாமெனும் அவளது முயற்சிகள் அவை. “ரொம்ப ரொம்ப தனிமையாக உணர்கிறேன்” எனும் செய்தியை அவன் அனுப்பி இருந்ததை தொடர்ந்துதான் அவளின் அவனுடனான அந்த இரவு சந்திப்பு.

பல வாரங்கள் கழித்து திருமணத்திற்கு முன் தினமாகிய அன்று காலைதான் அவன் சென்னை வந்திருந்தான். திருமணப் பேச்சு நிகழும் போது கார்த்திக்கின் தாத்தா விரும்பி இருந்தால் ஹைதராபாதிலேயே திருமணம் வைக்கச் சொல்லி இருக்கலாம். பெரியவர் விருப்பம் என்பதால் மனோகரும் தங்கமும் கூட அதை மறுத்திருக்க மாட்டார்கள். ஆனால், அது பெண் வீட்டாருக்கு வசதிப்படாது என உணர்ந்திருந்ததால் அதற்கு தாத்தா முற்படவில்லை.

“சென்னையில கல்யாணம் வைத்தால் நீங்கள் எப்படி வருவீர்கள்?” என கார்த்திக் கேட்ட போது,

“உன் மனைவியை அவள் வீட்டினர் மனத்திருப்தியாக கட்டிக் கொடுக்குறதுதான் இப்போது முக்கியம். உன் திருமணத்திற்கு உடல் நிலை சரிப்பட்டு இருந்தால் நிச்சயம் நான் வருவேன். திருமணத்திற்கு பிறகு அவள் உன்னோடு தானே இருக்கப் போகிறாள்? அவர்கள் பெண்ணிற்கு எப்படி எப்படி எல்லாம் திருமணம் செய்ய ஆசைப் பட்டார்களோ அது போல செய்யட்டும்” என்றிருந்தார். திருமண முறைகள் அத்தனையும் தமிழ் முறைப்படியே நடத்த ஏற்பாடுகள் செய்யப்பட்டு இருந்தன.

அவனுக்கு அந்த முறைகள் எதுவும் தெரியாததால் தான் என்னச் செய்ய வேண்டும்? எவை எல்லாம் வாங்க வேண்டும்? எனக் கேட்டு திருமணத்திற்கான எல்லாவற்றையும் கேட்டுக் கேட்டு செய்து இருந்தான். அவனுக்கு தற்போது தேவையாக இருந்ததெல்லாம் உறவினர்கள் தான். உறவினர்கள் மட்டுமேதான் … மணமகனுக்கு அண்ணனாக, தம்பியாக, பெற்றோராக, தங்கையாக என திருமணத்தில் செய்ய வேண்டிய செயல்பாடுகளுக்கான உறவுகளின் தேவைகள் நமது திருமண வைபவங்களில் ஏராளமாக உண்டே?

“எப்போது டிக்கெட் எடுத்து தரட்டும்?, சென்னையில் தங்க எந்த ஹோட்டல் புக் செய்யட்டும்?” என அடிக்கடி சித்தப்பா குடும்பத்தினரை அவன் கேட்டுக் கொண்டு தான் இருந்தான். தனது திருமணத்திற்காக அவர்களுக்கு எடுத்த உடைகள் எல்லாவற்றையும் நேரடியாகச் சென்று கொடுத்தும் வந்திருந்தான்.

அவனது சித்தப்பாவின் குடும்பமோ அவனை கடைசி வரை அலைக்கழித்து விட்டு, “தங்களால் அத்தனை தூரமெல்லாம் திருமணத்திற்கு வர முடியாது” எனச் சொல்லி அவனது முகத்தில் கரியை அள்ளி பூசி இருந்தனர்.

‘என்ன இருந்தாலும் நீ அனாதைதானே? இப்போது என் கால் பிடிக்க வேண்டிய நிலை வந்து விட்டது பார்த்தாயா?’ எனும் செருக்கோடு சித்தப்பா அமர்ந்திருந்த பாவம் அவரது மனச்சாக்கடை இன்னும் அழுகி நாற்றமெடுப்பதாகவே தோன்றியது.

அவர் அவனுக்கு மிக நெருங்கிய இரத்த சொந்தம் அவர் தானும் வராமல் தனது மக்களையும் வரவிடாமல் தடுத்திருக்க, மற்ற சொந்தங்களோடு அவன் ஒரு போதும் நெருங்கியதே இல்லையே? யாரிடம் போய் கேட்பான்? தாத்தாவின் உடல் நிலையை பார்த்த போது அவரை அலைக்கழிப்பது சரிவராது எனப் புரிந்தது. விபரம் தெரிந்ததும் தாத்தாவிற்கு திருமணத்தை நேரலையாக காண்பிப்பது தனது பொறுப்பென்று சுசித்ரா பொறுப்பேற்றுக் கொண்டாள்.

அடுத்த நாள் காலை திருமணத்திற்கு வருவதாக நட்புக்களான பாஸ்கர் உட்பட சிலர் சொல்லி இருக்க தனது திருமணத்திற்கு தான் தனியனாக வந்து நின்றவனை தனிமை கொன்று தின்றது.

‘என்னமோ தான் மட்டுமே உலகத்தில் தனிமையாக விடப்பட்டது’ போலொரு எண்ணம் எழுந்தது. தாங்க முடியாமல் அந்த நேரம் மனப்புழுக்கத்தில் மீராவுக்கு கார்த்திக் தகவல் அனுப்பி இருக்க, அவன் எங்கே இருக்கிறான் எனக் கேட்டு அவனைத் தேடி அவள் வந்திருந்தாள். அவளது அரவணைப்புக்கும் வருடலுக்கும் கூட அடங்காமல் திமிறியது அவனது தாழ்வுணர்ச்சி.

வழக்கம் போல அவனை சமாதானப் படுத்த சொல்வது போல, “அதான் சொல்லிருக்கேன்ல… இன்னும் இரண்டு மூணு வருசத்துல மூணு புள்ளைங்க பெத்துக்குறோம். அத்தனை புள்ளைக்கும் நீங்க தான் ஆயி கழுவுற வேலை முதலா எல்லா வேலையும் பார்த்துக்கணும். ஏ அப்பா… ஏ அப்பான்னு உங்களைட் சுத்தி சுத்தி நம்ம புள்ளைங்க கரைஞ்சுட்டே திரிஞ்சா லோன்லியா ஃபீல் செய்யுறேன் அது இதுன்னு உனக்கு எப்பவும் தோணாது… எப்புடி என் ஐடியா?” என்றவளை முறுவலோடு பார்த்தான்.

“மூணு வருசத்தில மூணு புள்ளையா? புள்ள பெக்குற மெஷினா நீ? லூசு…” என்றானவன்.

“அப்புறம் எனக்கு என்ன வாங்கிட்டு வந்தீங்க? ஒன்னும் காட்டலை.”

“ஒன்னும் கொண்டு வரலைமா… இங்கே இருந்து மறுபடி அங்கேதானே கொண்டு போகணும்? எதுக்கு அது ஒரு அதிகப்படியான வேலைனு விட்டுட்டேன். உனக்கு என்ன வேணும்னு சொல்லு வாங்கித் தரேன்” என்றான்.

“எனக்கு என்ன வேணும்? எனக்கு நீங்க சந்தோஷமா சிரிச்சுட்டே இருக்கணும் அவ்வளவுதான்.”

அமைதியாக இருந்தவள் அவனுக்கு வானத்தை எட்டிக் காண்பித்தாள், ‘அத்தை மாமாக்கு ஹாய் சொல்லுங்க” என்றாள்.

பெற்றோர்கள் நினைவில் கண்கள் ததும்பி நின்றானவன்.

“அத்த மாமா நான் உங்க புள்ளையை நல்லா பார்த்துப்பேன் சரியா? கவலைப் படாதீங்க, எங்களை ஆசீர்வாதம் பண்ணுங்க.” நிஜமாகவே அவர்களைச் சுற்றியும் அவர்களை உணர்ந்தது போல அவனைப் பற்றிக் கொண்டு அவள் நின்றிருக்க இவனுக்கு உள்ளும் புறமும் சிலிர்த்தது.

இப்பெரிய பிரபஞ்சத்தின் சின்னஞ்சிறு தூசியாய் இருக்கும் மனிதனுடைய உணர்வலைகள் மிக வலிமை வாய்ந்தன. ஒருவனை தாழ்வாகவும், உயர்வாகவும் எப்படியாகவும் உணர வைக்க அவனை அல்லது அவளைச் சுற்றி இருக்கும் உணர்வலைகள் போதுமானவை. அந்த மாயத்தைத்தான் அங்கு மீரா அல்லது தன் கணவன் மீதான அவளது அளப்பரிய காதல் அங்கே நிகழ்த்திக் கொண்டு இருந்தது.

அவள் கரம் பிடித்து தனது உதட்டில் அழுத்தினான் அவன்

அவளோ தனது இரண்டுக் கைகளாலும் அவனது முகத்தை அவள் ஏந்திக் கொண்டாள். தனது வலக்கையால் இப்போது அவனது நெஞ்சப் பகுதியை நீவி விட ஆர்ப்பரித்த அவனது உணர்வுகள் சற்று மட்டுப்பட துவங்கின.

தனக்கு கிடைத்த பற்றுக்கோலாக அவளை இறுக்கப் பற்றிக் கொண்டானவன். அவனது முதுகை வருடிய அவளது கைகள் இன்னும் நிற்கவில்லை. அவன் தோளை வருடியது, அவன் கழுத்தை நீவி விட்டது… அவன் முடியை கோதி விட்டதென்றிருக்க…அவளது தோள்களை வருடின இவன் கரங்கள்.

இயல்புக்கு திரும்பிக் கொண்டு இருந்தான் போலும் “ரொம்ப வாசமா இருக்க…” என்றானவன்.

“ம்ம்… மஞ்சள்… சந்தனம், கையில மருதாணி தலையில பூவு… அதனாலத்தான் புதுசா கல்யாணம் ஆகுறவங்களுக்கு பேய் பிடிச்சுரும்னு கையில இரும்பை கொண்டுட்டு திரியணும்னு சொல்வாங்களாம்.”

“என்ன இரும்பு வச்சிருக்க?”

‘இதோ நெயில் கட்டர்” காண்பித்தாள். “நீங்க?”

“நான் வச்சிருக்கேன்டா … சரி அதை தா நான் உனக்கு ஒன்னு தரேன்.” நெயில் கட்டரை அவள் கொடுக்க அவளது கையில் அந்த நவீன வகை வீட்டுச் சாவிக் கொத்தை கொடுத்தானவன்.

“இது என்னது கார்த்திக்?”

“உன் வீட்டுச் சாவி”

“புது வீட்டுச் சாவியா?”

“ஐயோ இந்த நேரம் தரீங்க, கல்யாண மும்முரத்தில நான் எங்கயாவது தொலைச்சுட்டேன்னா?”

“அதெல்லாம் தொலைக்க மாட்ட, இடுப்பில செருகிக்கோ” என்றானவன். அதுவும் கூட அந்த அமைப்பில் தான் இருந்தது. அவள் இருப்பில் செருகிக் கொள்ளும் படியாக அழகான கொக்கி ஒன்றிருந்தது. காலில் கொலுசுக்கு போட்டியாக அதுவும் நடக்கும் போது இசை எழும்பும் போலும்?

“தாங்கள் திருமணத்திற்குப் பிறகு ஹைதாராபாத் செல்கையில் முதலில் புது வீட்டிற்குச் செல்கிறோம்” என அவன் சொல்லி இருந்தான் தான். ஆனால், அது அவனது சம்பாத்தியத்தில் வாங்கியது என்றெல்லாம் இவளுக்குப் புரியவில்லை. அவன் மாதச் சம்பளக்காரன் அவனது தாத்தா பணக்காரர் போன்றதொரு சிந்தனைகள் தான் அவளது.

அவர்கள் உரையாடும் போதும அத்தனையாக தூண்டித் துருவி எதையும் கேட்டதில்லை என்பதால் அவளுக்கு அவனைக் குறித்து பலதும் அனுமானங்களே.

“நம்ம வீட்டுக்கு போறப்ப தரணும்னு இருந்தேன்….இப்பவே தந்திட்டா நல்லதுன்னு தோணுது. அழகா சத்தம் வருதில்ல?” என்றவனிடம் அதன் சத்தத்தை பரிசோதித்துப் பார்த்தவள் ஆமென திரும்பி புன்னகைத்தாள்.

“ஷப்பா நூறு வாட்ஸ்” என்றானவன் அவள் புன்னகைப் பார்த்து… அவளுக்கு அவன் பேசியதில் கவனமில்லை.

“வேணும்னா நான் இடுப்பில் மாட்டி விடட்டுமா?” என அவளதுச் சேலையின் மடிப்பில் ஊர்ந்த பார்வையையும் அவள் தவற விட்டாள்.

“இல்லை நான் மாட்டிக்கிறேன்” என்றவாறு அவனுக்கு முதுகு காட்டி நின்று சேலையை விலக்கி இடுப்பில் வசமாய் பொருத்தினாளவள். அவளுக்கு சாவிக் கொத்து கழ்ன்று விழுந்து விடக் கூடாதெனும் கவலை… அவள் குனிந்ததும் இடுப்பு வரையான அவளது கூந்தல் விலகி தோளோடுச் சேர்ந்து முன்பக்கம் சரிய பூச்சரம் அசைவாடிய அவளது முதுகு அவனது பார்வைக்கு வந்தது… வஞ்சமில்லாமல் அவளை பின்னோடு கண்ணேடுக்காமல் பார்த்தான். கணவனுக்குரிய ஆசைகள் அந்த தனிமையில் அவனுக்கு தோன்றியதில் தவறில்லையோ?

இடுப்பில் பொருத்தியதும் சற்று நடந்து பார்த்தாளவள் சல் சல்லென சப்தமெழுந்தது. கழன்று விடுமோவெனப் பார்க்க சற்று குதிக்க இவனுக்கு அவளைப் பார்க்க இரசனையாகவும் ஆசையாகவும் இருந்தது.

“வேணும்னா ஸ்கிப்பிங்க் விளையாடி பார்க்கிறியா?” என்றவனைப் பார்த்து, அவன் கிண்டல் புரிந்து பெரிதாய் புன்னகைத்தாள்.

“ஷப்பப்பா முன்னூறு வாட்ஸ்” என்றான் அவன்.

“என்னது கார்த்திக்?”

“அங்க எரியுது பார் அந்த லைட் பத்தி சொன்னேன்.” என அந்த மொட்டை மாடியினின்று கீழே காட்டினான். “மீரா வெட்ஸ் கார்த்திக்” எனும் அந்த பெரிய பேனர் பார்க்கவே அத்தனை அழகாக இருந்தது. அதை இவர்கள் அருகிருந்து பார்த்த விதம் இன்னும் அழகாய் இருந்தது. அதனை புகைப்படம் எடுப்பார் தான் யாருமிலர்.

“அத்தய்யாட்ட கேட்டுட்டுத்தானே என்னை பார்க்க வந்த?”

“ஆமாம்” தலையசைத்தாளவள் ‘ஏன் கேட்கிறாய்?’ எனும் கேள்வியோடு அவள் பார்த்திருக்க…

“நாளைக்கு நாம இந்த நேரம் பேக்கிங்க் செய்திட்டு இருப்போம்” என்றானவன்.

அடுத்த நாள் அதிகாலை ஃப்ளைட்டில் ஹைதராபாத் செல்வதாக ஏற்பாடு. அப்போதுதான் அங்குச் சென்று சற்று ஓய்வெடுத்து ரிசப்ஷனுக்கு புறப்பட சரியாக இருக்கும். உறவினர்களுக்கெல்லாம் ஹோட்டல் அறைகளை ஏற்பாடு செய்து விட்டிருந்தான்.

தாத்தா வீடு பெரியதுதான் ஆனால், கவனிக்க ஆட்கள் வேண்டுமே? அதனால் ஹோட்டல் அறைகள் அவனுக்கு வசதியாக தோன்றிற்று. தாத்தா தான் ரிசப்சனுக்கு வந்து விடுவதாக கூறி இருந்தார். தன்னை வளர்த்தவர் தன்னோடு எல்லாவற்றிலும் அருகில் இருக்க ஆசை இருந்தாலும் வாய்ப்பில்லையே? தன் மனைவி தான் தனது வருமானத்தில் வாங்கிய வீட்டில் தான் முதன்முறை வரவேண்டும் எனும் ஆசை அவனுக்கு இருக்க… தாத்தா அவனது விருப்பம் போலவே அத்தனையும் செய்ய பணித்தார். அவருக்கு தேவை அவனது மகிழ்ச்சி தானே?

திருமண அலைச்சல்கள் ஓய்ந்த பின்னே தனது பூர்வீக வீட்டிற்கு சில நாட்கள் சென்று வர வேண்டும் என்பது கார்த்திக்கின் திட்டம். மீரா கிராமத்து வீட்டை விரும்புவாளோ என்னமோ? என அவன் எண்ணி இருக்க மீரா என்ன முடிவெடுப்பாள் என்பது அவளே அறிவாள்.

“நாளைக்கு நாம இந்த நேரம் பேக்கிங்க் செய்திட்டு இருப்போம்” என்றவனைப் பார்த்து எதற்காக இதைச் சொல்கிறானோ? எனப் புரியாமல் அவள் பார்த்திருக்க,

“நாளைக்கு நம்ம ஃபர்ஸ்ட் நைட்” அவன் சொன்ன விதத்தில் நடிகர் வடிவேலு அவ்வ்வ்வ் எனச் சொல்லும் பாவனை இருந்தது.

குச்சி மிட்டாயை பிடுங்கிக் கொண்ட பாவ்னையில் “நாளைக்கு நம்ம ஃபர்ஸ்ட் நைட்” எனவும் அவள் பொங்கிச் சிரிக்க… கார்த்திக் அவளை இழுத்தணைத்தவன் அவள் உதட்டோடு அவளது சிரிப்பையும் மென்றுத் தின்றிருந்தான்.முத்தமிட்டு நிமிர்ந்தவனிடம்..

“உனக்கு வேற வேலையே கிடையாதா கார்த்திக் எச்சிப் படுத்திட்டு…” செல்லமாய் முறைக்க…

“Shall we prepone our first night Meeru?” (நம் முதலிரவை இன்றுக் கொண்டாடலாமா?) எனக் கேட்க, “ஆத்தி, பயபுள்ள வேற நினைப்போடு நிக்குதே? தப்பிச்சுரு மீரா” என அங்கிருந்து ஓட்டமெடுத்தாள் அவள்.

படிகளில் சடசடவென இறங்கியவளை அவளுக்கு முன் போய் நின்று மறித்து நின்றானவன். “பயந்துட்டியா லூசு… நீ கிஃப்ட் கேட்ட ஒன்னுமே தரலை நான்… மனசுக்கு நல்லாவே இல்லை.. எங்க உன் கையை நீட்டு” என்றானவன். பெரும்பாலான விரல்களில் மோதிரங்கள் மினுக்க…

மோதிர விரலை காட்டி இந்த விரல் எனக்கு ஃப்ரீ செய்து கொடுறா.” என்றான். அதில் இருந்த மோதிரத்தை மற்றதற்கு மாற்ற அந்த விரல் அவனுக்கே அவனுக்கு என்று கிடைக்க தன் காற்சட்டைப் பையில் இருந்து அந்த குட்டி பெட்டியை எடுத்தான்.

அதை திறந்ததும் பளீரிட்டது அந்தக் கல் மோதிரம் நிதானமாக அதை இரசித்து அணிவித்தவனுக்கு மகிழ்ச்சியாக இருந்தது.

“ரொம்ப அழகா இருக்கு” அவனே சொல்லிக் கொண்டான்.

“அப்ப ஏன் முன்னயே தரலை?”

“எது கொடுத்தாலும் திருமணத்துக்கு அப்புறம் கொடுன்னு தாத்தா சொல்லிருந்தாங்க அதனாலத்தான்” என்றான். தங்களது படோபம் காட்டி எதிலும் பெண் வீட்டார் தங்களை தாங்களே குறைவாக எண்ணி விடக் கூடாதெனும் முயற்சியில் பேரனுக்கு ஆயிரம் அறிவுரைகளை அவர் சொல்லி இருந்தார்.அதில் இதுவும் ஒன்று.

“பிடிச்சிருக்கா?”

“அழகா இருக்கு…. நான் போகட்டா?” எனக் கேட்க அவன் அனுமதித்தான்.

“கரெக்டா நாலு மணிக்கு உங்க ரூமுக்கு வருவேன், தயாரா இருங்க சரியா? இன்னும் மூணு மணி நேரம் தான் இருக்கு தூங்கப் போங்க”

“ம்ம்… சரி வா உன்னை முதலில் விட்டுடறேன்” என அவளது அறை வரைச் சென்று விட்டுவிட்டு வர மூன்றரைக்கு அலாரம் வைத்து நிதானமாக குளித்து புறப்பட்டு மீராவுக்காக காத்து இருக்க அவனது அறைக்கதவு தட்டப் பட்டது.

கதவை திறந்தவனுக்கு பேரழகாய் அவள் காட்சியளிக்க அவ்ளோடு கூட அவள் தங்கைகளும் இன்னும் சிலரும்.

அனைவரும் அந்த அறையில் நுழைந்து பார்வையிட ஒவ்வொருவராக தன்னை அவனிடம் அறிமுகம் செய்துக் கொண்டனர். அவளது உறவு முறை சொந்தங்கள் அனைவரும் முன் தினம் ஊரில் இருந்து வந்திருந்தனர்.

சித்ராவை அழைத்தவள் “இந்த மேடம்கு இன்னிலருந்து உங்க தங்கச்சியா ப்ரமோஷன் ஓகேவா?” என கணவனோடு அவளை நிறுத்தினாள்.

மீரா என்னச் செய்கிறாளென புரியாமல் கார்த்திக் கண்ணகல பார்த்திருந்தான்.

“இவங்க எல்லாருக்கும் இன்னிலருந்து நீங்க அண்ணா… அப்படி உங்களுக்கு பிரமோஷன் ஓகேவா?” மற்றவர்களையும் அவனோடு நிறுத்தினாள்.

“அண்ணா இது போங்கு… நீங்க எங்க மீராவை எப்படி கட்டிக்கலாம்னு சண்டை போடறதுக்காகத்தான் நான் உங்க கல்யாணத்துக்கே வந்தேன். மீராண்ணி என்னடான்னா உங்களுக்கு என்னை தம்பியாக்கி இப்படி பொறுப்பை ஒப்புக் கொடுத்திட்டாளே?” வராத மூக்கை உறிஞ்சி செண்டிமெண்டலாக அவனைப் பார்க்க மற்றவர்கள் அவனைப் பார்த்து சிரித்து வைத்தனர்.

கெச்சலாய் சின்ன மீசையுடன் இருந்த அந்த வாயாடனை சட்டென்று கார்த்திக்கிற்கு பிடித்துப் போனது.

“நான் ராஜா” அவன் கை குலுக்க…

“நான் லாவண்யா” இன்னொரு வாண்டு கை கொடுக்க தோளில் ஒருவன் சாய்ந்து, “அண்ணா உங்க மொபைல்ல கேம் இருக்கா?” கேட்க கார்த்திக்கை அனைவரும் சூழ்ந்துக் கொண்டனர்.

ஆறரைக்கு முகூர்த்தம் இருக்க கார்த்திக்கிடம் கண்களாலேயே விடைப்பெற்று மீராச் செல்ல சுசித்ரா அக்காவை பின் தொடர்ந்தாள்.

தொடரும்

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here