மனதோரம் உந்தன் நினைவுகள்_20_ஜான்சி

0
264

Manathoram Unthan NinaivukaL_Epi 20_Jansi

அத்தியாயம் 20

விளக்கம்

செயல்களுக்கு எல்லாம்
விளக்கம் கேட்கிறாள் அவள்.

அவை
ஆழ்ந்த சிந்தனையில்
எனை நோக்கும்

அவள் விழிகளின்
அர்த்தத்தை
மொழி பெயர்ப்பதுப் போல

கடினமானவை
என்பதை
நான்
அவளிடம்
எப்படிச் சொல்வேன்?

தனதறைக்கு வந்த மீரா அடுத்து செய்ய வேண்டியவை என்னென்ன? என பார்க்கத் தொடங்கினாள். திருமணத்தின் பின் நினைத்ததும் வந்து போக முடியாத தூரத்தில் புகுந்த வீடு இருக்க ‘எதையும் மறந்து விட்டோமோ?’ எனும் முனைப்பில் தனது கையில் இருந்த லிஸ்டை சரிப் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தாள்.

“அக்கா கொஞ்சம் ரிலாக்ஸாத்தான் இரேன்… அப்படி ஏதாச்சும் முக்கியமான பொருள் விட்டுப் போயிடுச்சுன்னா மாமாட்டக் கேளு… வாங்கித் தருவாங்க, இல்லன்னா நான் பார்சல் செஞ்சு விடறேன். இல்லைனா நாங்க எல்லாரும் அந்த காரணத்தைச் சொல்லி தேவையானப் பொருளோட உன்னை பார்க்க அங்கே வந்து நிப்போம் அவ்வளவுதானே? எதுக்காக இப்படி மூளையை சூடாக்குற?” அதட்டினாள்.

“ம்ம்… அதுவும் சரிதான்” என அமர்ந்த மீரா ஏற்கெனவே ஆயத்தமாகி எளிதான சேலையில் இருந்தாள். எங்கோ தூரம் செல்லும் உணர்வில் இருந்தவள் மனம் படபடக்க,  தங்கையின் கரத்தை பிடித்துக் கொண்டாள்.

தமக்கையை அணைத்த சுசி, “அக்கா…உனக்கு பிடிச்சவங்களோட உன்னோட வாழ்க்கை அமையப் போகுது. இப்படி பலதும் யோசிக்கக் கூடாது.இப்ப நீ ரொம்ப சந்தோஷமா இருக்கணும்.” என்றாள்.

“என்னமோ மாதிரி இருக்கிறதால் தான் எதையாவது இழுத்துப் போட்டுக்கிட்டு செய்திட்டு இருக்கிறேன்… ரொம்ப படபடப்பா …” என அவள் பேசி முடிக்கும் முன்பாக சுசியின் அலைபேசிக்கு அழைப்பு வந்தது. மீரா தனது பேச்சை நிறுத்தினாள்.

அந்த அழைப்பை ஏற்ற சுசியின் முகம் பிரகாசமாக மாறியது. சட்டென்று தனது அலைபேசியில் இயர் போனை பொருத்தியவள் அதன் ஒரு பக்கத்தை தனது காதில் பொருத்தியதோடு நில்லாமல் அடுத்ததை தமக்கையின் காதில் பொருத்தினாள். தனக்கு எதிர்தரப்பில் இருந்து கேட்ட குரலை அவதானித்த மீரா நெற்றிச் சுருங்க,

‘இது கார்த்திக் குரல்தானே?’ எனக் கேட்டிருந்தாள்.

சுசித்ரா தங்களது சப்தங்கள் எதிர்முனையில் கேளாதவண்ணம் அந்த அழைப்பை ம்யூட்டில் போட்டாள். அவனது அறையில் இருந்த வாண்டுகளில் யாரோ சுசிக்கு அழைத்து, தாங்கள் அங்கே கார்த்திக்கோடு பேசுவதை நேரலையாக்க ஆரம்பித்திருந்தது.

சுற்றி இருந்தவர்கள் கார்த்திக்கிடம் மாற்றி மாற்றிக் கேள்விகள் கேட்டுக் கொண்டு இருக்க, அவனும் விளையாட்டாய் ஏதேதோ பதில் சொல்லிக் கொண்டு இருந்தான் போலும்.

சித்ராவின் குரலும் கேட்டது… சமீபகாலத்து சமூக வலைக் காணொளிகளை கண்டதில் அவளுக்கு எழுந்த ஆசையாக இருக்கலாம்.

“மாமா நீங்க மேரேஜீக்கு ஹால் உள்ளே போகும் போதே… டான்ஸ் ஆடிட்டே என்ட்ரி கொடுத்தா எப்படி இருக்கும்?” எனக் கேட்க அடுத்த நொடியே அவன்…

“ரொம்ப ரொம்ப கேவலமா இருக்கும்” என்றான்.

அவன் பதிலை கேட்ட அவனைச் சுற்றி இருந்தவர்களோடு கூட, இங்கு இவர்கள் இருவரும் வெடித்து சிரித்துக் கொண்டு இருந்தனர்.

“நம்மூட்டு காமெடி பீஸ் சான்ஸ்லெஸ்கா… மாமாவும் பயங்கரமா கௌண்டர் கொடுக்கிறார்” என சித்ராவை கலாய்த்து அக்காவிடம் ஹைஃபைவ் கொடுத்தாள் சுசித்ரா. அவளால் தனது சிரிப்பை நிறுத்தவே முடியவில்லை.

அடுத்தடுத்து அவர்கள் உரையாடிக் கொண்டு இருந்தனர். ஹைதராபாத் டூரிஸ்டாக அவனை பாவித்து அங்கு இருக்கும் இடங்களை எல்லாம் பிள்ளைகள் கேட்க அவனும் பதில்கள் சொல்லிக் கொண்டிருந்தான்.

“ரிசப்ஷனுக்கு அப்புறம் ஹைதராபாதில் மூணு நாள் தங்கி இருந்து ஊர் சுத்திட்டு போகணும்னுதான் ப்ளான் போட்டோம். சித்ராகிட்ட எல்லாரும் விபரம் கொடுத்துட்டீங்க தானே?” எனக் கார்த்திக் கேட்டான்.

மற்றவர்கள் ஆமெனச் சொல்ல, ராஜாவோ “நாங்க உடனே திரும்ப ஊருக்கு வந்திடுவோம் ணா. வெளியூர்ல இரண்டு மூணு நாள் எல்லாம் இருக்க வசதிப்படாது. அப்பா சம்மதிக்க மாட்டாங்க” என்றான்.

தங்கத்தின் அண்ணன் மகன் அவன் கிராமத்திலிருந்து வந்ததால் அவர்களிடம் வீட்டில் இருக்கும் கால் நடைகளை முன்னிட்டு உடனே ஊர் திரும்ப வேண்டும் எனும் திட்டம் இருந்தது.

“நான் உங்க அப்பாட்ட பேசுறேன்… உன் மீரா அண்ணி ஊர் அது… அதை நீ சுத்தி பார்க்க வேண்டாமா? அப்பப்ப அங்கேயும் வந்துட்டு போகணும்ல?” என்றான் கார்த்திக்.

“அப்ப நீங்களும் எங்க ஊருக்கு வரணும்ணா.” என ராஜா சொல்ல மற்றவர்களும் “எங்க ஊருக்கு?” எனக் கேட்டு வைக்க “எல்லார் ஊருக்கும் வரேன்…” என்றிருந்தான் கார்த்திக்.

அத்தனை உரையாடல்களையும் மகிழ்ச்சியோடு முகம் விகசிக்க கேட்டிருந்த மீரா அவர்களது அடுத்தக் கேள்வி கேட்கவும், கார்த்திக் அவர்களுக்கு பதில் சொல்ல வேண்டாமென்று அவனிடம் சொல்ல வேண்டும் என அழைக்க வேண்டி தனது அலைபேசியை தேடினாள். ஆனால், அவளுக்கும் முன்பாகவே சுசித்ரா அதனை கைப்பற்றி இருந்தாள்.

தன் அலைபேசி தங்கையின் கையில் என்றதும் தான் எழுந்து, கார்த்திக் அறைக்குச் சென்று பதில் சொல்லாதே எனக் கேட்டுக் கொள்ளவா? என எழ முயன்றவளை சுசித்ரா முறைக்கவும் சப்தம் காட்டாமல் அமர்ந்தாள்.

சற்று நேரம் முன்பாக ராஜா கார்த்திக்கிடம் “எங்கண்ணிய முதல் தடவை பார்த்தப்ப என்ன நினைச்சீங்கண்ணா?” என கேட்டிருந்தான்.

மீரா அந்த கேள்விக்காகத்தான் பதறி இருந்தாள்.தங்கையின் முறைப்பில் தணிந்து அமர்ந்தவளோ ‘அவனது தனிமை போக்கத்தானே மற்றவர்களை அங்கே அனுப்பியது… இப்போது போய் இதைப் பேசாதே அதைப் பேசாதே என இவள் சொல்லிக் கொடுத்து கார்த்திக் பேச, அவனென்ன சிறுகுழந்தையா?’ எனத் தோன்றியதும் சமாதானமானவள் மற்றவர்கள் போலவே அவளும் அவனது பதிலைக் கேட்க காத்திருந்தாள். அந்தக் கேள்விக்கு பதிலளிக்க முதலில் தயங்கி கார்த்திக் சற்று நேரம் கழித்துச் சொன்னான்,

“உங்கண்ணியை முதல் நாள் பார்த்ததும்… ஐயோ இத்தனை நாள் வேஸ்ட் செஞ்சுட்டோமே? முதலிலேயே பார்த்திருக்கலாமே…”னு இருந்தது என்றான்.

அந்த குறும்புப் பட்டாளம் அவனது பதிலுக்கு வாவ்வ்வ் சொல்லி ஓய்ந்தது.

“நாம அக்காக்கிட்ட இதே கேள்வியை கேட்டுட்டு வருவோமா?” மற்றொரு வாண்டு கேட்க,

“எதுக்கு உங்க அக்கா என்னை கழுவி ஊத்தவா?” என்றான் கார்த்திக்… மறுபடி சிரித்து ஓய்ந்தனர். இங்கே கேட்டுக் கொண்டு இருந்த இருவர் முகத்திலுமே முறுவல்தான்.

இருவரும் தங்களது காதுகளை அந்த உரையாடலுக்குக் கொடுத்திருந்த நேரம் மீராவின் கையை யாரோ பிடித்து தூக்கியதெல்லாம் மீராவிற்கே புரியவில்லை.ஆனால், அந்த அதிகாலை நேரத்தில், தங்கள் அருகில் கேட்ட அந்த நாராசமான சப்தத்தில் இருவரும் பயந்து, வெடுக்கென்று அலைபேசியின் இயர் போன் இணைப்பை துண்டித்து விட்டு என்னவென்று அறிய திரும்பிப் பார்த்தனர்.

அங்கே அனிதா மீராவின் மோதிர விரலைப் பற்றிக் கொண்டுதான் தன் அன்னையை அழைத்தவாறு அலறிக் கொண்டு இருந்தாள்.

அனிதா மீராவின் மாமா மகள், ராஜா ஒரு மாமா மகன் என்றால் இவள் மற்றொரு மாமா மகள். அனிதாவிற்கு ஏற்கெனவே திருமணமாகி இரு குழந்தைகளும் இருக்கின்றனர்.அனிதாவிற்கு தான் ஊரின் பிரசிடெண்ட் வீட்டு மருமகள், வசதியான குடும்பத்தில் வாக்கப் பட்டவள் என்பதில் மிகுந்த பெருமிதம் உண்டு.

மீராவின் திருமண விபரங்கள் சொன்னதும் அவர்கள் குடும்பத்தினர் வேற்று இன மணமகன் என அதிகமாய் கரித்துக் கொட்டி இருந்தனர். இவளுக்கோ ‘இந்த மீரா அப்படி எந்த ஊர் ராஜாவை கட்டப் போகிறாளென பார்ப்போமே?’ என அத்தை மகளின் பவிசைப் பார்க்கவெனவே வந்திருந்தாள்.

பொதுவாக தங்கம் தங்கள் உறவினர்கள் எல்லாரிடமும் பொறுத்துப் போகின்றவர். ‘என்றோ ஒரு நாள் வந்துச் செல்லுகின்றவர்களிடம் எதற்குப் பிரச்சனை?’ என்று என்ன பிரச்சனை வந்தாலும் அமைதியாக இருப்பார்.

அனிதாவிற்கோ தனது வயதில் இருப்பவள் இதுவரையிலும் திருமணம் செய்யாமல் வேலை வேலை என்று சுதந்திரமாக இருந்தது முதல் பொறாமை எனின் இப்போது காதல் திருமணம் என்று வேறு செய்தி வந்தது முதலாக பொருமல்தான்.

திருமணத்திற்காக தான் இங்கு வந்த நாள் முதலாக தன் மனக்கசடெல்லாம் அத்தை வீட்டினரிடம் கொட்டிய வண்ணம் திரிந்தாள். அவளை நலம் விசாரித்த மீராவிடம் அனிதாவும் நலம் விசாரித்தாள். மீராவின் புகுந்த வீட்டைக் குறித்து விசாரித்தவள் தனது பேச்சினூடே,

“நல்ல வேளை உனக்கு மாமனார் மாமியார் தொல்லை இல்லை, நாத்தனார் கொழுந்தனில்லை” எனவும் மீராவிற்கு சுறுசுறுவென கோபம் வந்திருந்தாலும் தனது இயல்பிற்கேற்ப அமைதியாகவே கடந்திருந்தாள்.

திருமணத்திற்கு இன்னும் சில மணித்துளிகளே இருக்க, மீராவிற்கு இருந்த ஏகப்பட்ட சிந்தனைகளில் இந்த அனிதா தன் கையைப் பற்றிக் கொண்டு ஏன் அலறுகிறாள்? என்ன நடக்கின்றதென்றே அவளுக்குப் புரியவில்லை.

மகளின் அலறல் கேட்டு அனிதாவின் அம்மா வரவும் அனிதா இவளது கையை காண்பித்தவளாக,

“வைரம் மா, சுத்த வைரம் எப்படியும் இரண்டு இலட்ச ரூபா இருக்கும்” என்றாள். மீராவுக்கோ ‘இந்த மோதிரத்துக்காகத்தானா இந்த கூப்பாடு?’ என்றிருந்தது.

கார்த்திக்கை அவள் சென்று சந்தித்து வந்த பின்னர் அவனது மனநிலை உணர்ந்து தூங்காமல் கூட மும்முரமாக வீட்டில் மற்றும் சின்னவர்களுடன் பேசி இருந்தாள். கார்த்திக்குக்கு துணையாக அத்தனை பேரையும் ஒன்று சேர்த்த அந்த பரபரப்பில், அந்த மோதிரத்தை தன் தங்கைகளிடம் ஏன் அம்மாவிடம் கூட காண்பிக்க அவளுக்கு நேரம் இருந்திருக்கவில்லையே?

அனிதாவின் கூச்சலில் முதல் தடவையாக அந்த மோதிரத்தை பார்த்த சுசித்ரா மீராவிடம் என்னவெனக் கேள்விப் பார்வை பார்க்க, “கார்த்திக் போட்டு விட்டாங்கடா” என்றாள்.

இன்னும் கூட மீராவின் கையை விடாமல் தாயும் மகளும் விவாதிக்க மீரா விதியே என அமர்ந்திருந்தாள். சுசித்ராவிற்கோ,

‘என்னமோ நகைக் கடையில் திருடிட்டு இருந்தவளை பிடிச்சது மாதிரி அம்மாவும் பொண்ணும் அக்கா கையை பிடிச்சிட்டு நிக்கிறாங்களே?’ என எரிச்சல் மீதூர அக்காவின் கையை அனிதாவிடமிருந்து மீட்டாள்.

“ஏன் அனிதா அண்ணி இப்படி கத்துறீங்க? நீங்க சட்டுன்னு கத்தவும் நாங்க பயந்திட்டோம்” என்றாள்.

“மோதிரம் ரொம்ப அழகா இருந்ததா? அது தான் ஆசையில்..ஹி ஹி” என சமாளித்தாள் அனிதா.

“ஆமா, ரொம்ப அழகா இருக்கும்மா… கொஞ்சம் கழட்டிக் காட்டேன்” என்றது அனிதாவின் அம்மாவே தான். சும்மாவே அவர்கள் வீட்டில் வந்து திரும்பிப் போகும் போது பல பொருட்களை தன் பையில் போட்டுக் கொண்டு “எடுத்துக் கிட்டேன் தங்கம்” என தங்கள் தாயிடம் தகவல் மட்டும் தெரிவிப்பவரல்லவா?

“அது… அந்த மோதிரம் ரொம்ப டைட்டா இருக்குங்க மாமி கழட்ட வரலை” என்றாள் சுசித்ரா.

எத்தனையோ பிரயத்தனங்கள் செய்தும் மோதிரத்தை தொட்டுத் தடவிப் பார்க்கும் அல்ப ஆசை நிறைவேற்ற முடியாமல் அவர்கள் அறையை விட்டு இருவரும் வேளியேற மீராவிற்கு ஆயாசமாக இருந்தது.

மீராவின் மாப்பிள்ளை எப்படி இருக்கிறாரென பார்க்க அனிதா முன்தினம் காலையில் இருந்து காத்திருந்தாள். பெரியவர்களோடு தன்மையாக உரையாடியவனாக நின்றவன் திடகாத்திரமாய் ஆண்மையாய் ஆளுமையாய் இருக்க இவளுக்கு உள்ளுக்குள் அப்போதே பொசுங்க ஆரம்பித்து இருந்தது. இப்போது இந்த மோதிரம் வேறு… கொடுத்து வைத்த மகராசி… பொருமிக் கொண்டே சென்றாள் அவள்.

அடுத்து மீராவின் அம்மா தங்கம் வந்தார் “என்ன மோதிரம்?” எனக் கேட்டுப் பார்த்து அழகா இருக்கு எனச் சொல்லி மகளின் முகம் வழித்து, நெட்டி முறித்துச் சென்றார்.

அனிதா அண்ட் கோ அவர்களின் விளம்பர உபயத்தில் திருமண வீட்டினரின் விருந்தினர் ஒவ்வொருவராக வந்து அந்த மோதிரத்தைப் பார்த்துச் செல்ல, மீராவோ தன் தலையில் கை வைக்காத குறையாக அமர்ந்திருந்தாள்.

அப்போது அவளை அந்த திறந்த வாசல் அருகே நின்று கார்த்திக் பார்த்தான் அவன் கூடவே சித்ராவும் இருந்தாள். இப்போது மோதிரத்தை பார்வை இடுவது இவர்களது முறையோ?

சித்ரா பொருமினாள் “இரண்டு பேரும் திருட்டுத்தனம்… எங்களுக்குத் தெரியாமல் மோதிரம்லாம் மாத்திட்டு…”

சித்ராவை அறைக்குள் அழைத்து வந்த சுசி “வாங்க மேடம்… மாப்பிள்ளை வீட்டுக்கு பதில் சொல்ல நாங்க கடமைப் பட்டிருக்கிறோம்” என ஆரம்பித்தவள்…

“உங்க வீட்டு மாப்பிள்ளை எங்க வீட்டு பொண்ணுக்கு நடு ராத்திரில இந்த மோதிரம் போட்டு இப்படி ஊரே எங்கக்காவை எக்ஸிபிஷன் மாதிரி பார்க்க வச்சுட்டார்… கொஞ்சம் அவரை தட்டிக் கேளுங்க…” எனவும் சித்ரா கார்த்திக்கை திரும்பி பார்த்தாள். நால்வரும் ஒருவரை மற்றவர் பார்க்க பக்கென சிரித்து வைத்தனர்.

கதவை அடைத்து நின்ற கார்த்திக்கை இடித்துக் கொண்டு வந்தது ஒரு உருவம், “ஏப்பா தம்பி கொஞ்சம் தள்ளி நிக்கப் படாது?”

பெண் வீட்டு தூரத்து சொந்தம் தான் அவர்.

“புதுப்பொண்ணு அழகான ஒரு மோதிரம் போட்டிருக்காமே… எங்க அந்த டிசைன் எப்படி இருக்குன்னு பார்ப்போம்?” என்றதும் ஒருவரை மற்றவர் பார்க்க மீரா சிரிப்போடே தன் கையை அவருக்கு நீட்டினாள்.

“ஒரே நாளில உலக பேமஸ்… எல்லாம் எங்க மாமா போட்ட மோதிரம் தான் காரணம். சூப்பர் மாமா சூப்பர்.”

சித்ரா புகழ்ந்துக் கொண்டே “வாங்க மாமா இவங்களுக்குத்தான் மேக்கப் எல்லாம் போடத் தெரியுமா? நான் உங்களுக்குச் செய்யறேன் பாருங்க மேக்கப்…ம்ம்” என அழைத்துச் சென்றாள்.

“மாமா கையை வச்சா அது ராங்கா போனதில்ல” காரிடாரில் அவளது பாடல் ஒலித்தது.

“ஏ சித்து… அது ராஜா கையை வச்சா…” யாரோ அழைத்து திருத்தம் சொல்ல…

“எங்கூர்ல நாங்க இப்படித்தான் பாடுவோம்.. என்ன புரியுதா?” அவளின் அலட்டல் குறையாமல் இருந்தது.

திருமணத்திற்காக குறிக்கப்பட்ட நேரம் ஆனதும் மணப்பெண்ணும் மணமகனும் மணமேடையில் வந்தமர்ந்தனர்.

அவர்களது முகமெல்லாம் புன்னகை, அகமெல்லாம் மலர்வு. அவர்களது அன்பு பந்தத்திற்கு அங்கீகாரம் தரும் நிகழ்வல்லவா? குழுமி இருந்தவர்கள் முன்பாக அவர்கள் ஆசிகளோடு மாங்கல்யம் அணிவித்து மீராவை கார்த்திக் தனது மனைவியாக்கிக் கொண்டான். அதனை ஏற்று, அவள் அவனை கணவனாக்கிக் கொண்டாள்… என்னே மகிழ்வு!

அடுத்தடுத்து செய்ய வேண்டியவைகளை பெரியவர்கள் சொல்ல, இவர்கள் செய்யவென இருந்தனர். அந்த பரபரப்பில் இவனது உள்ளங்கையை பற்றி அழைத்தாளவள்.

“என்னடா?” என்னமோவென அவன் எண்ணி இருக்க,

“இந்த மோதிரம் வைரமா?” எனக் கேட்டாள். ஆமென தலையசைத்தவனிடம் எதற்கென இவள் பார்த்திருந்தாள். கார்த்திக் அவள் காதருகே குனிந்து,

“வைரத்துக்கு வைரம்தானே அழகா இருக்கும்?!” எனச் சொன்னான். புரிந்தும் புரியாமலும் இவள் விழிக்க, அவளை கேமராமேன் பக்கமாக அவன் திருப்பினான்.

இவர்களது பாவனைகள் அங்கு புகைப்படங்களாக பதிவாகிக் கொண்டு இருந்தன. இருவரது அன்னியோன்யத்தைக் கண்ட அனிதா போன்ற மற்றும் அனிதா உட்பட பலருக்கும் நெஞ்செரிச்சல் மிகுந்தது என்னவோ உண்மை.

அத்தனை நிகழ்வுகளிலும் கார்த்திக் கண்ணாடி அணிந்தவண்ணமே இருந்தான்… காலை மற்றும் மதிய நேர உணவு நேரங்கள் முடிந்து விட்டிருந்தன. அது வரையிலும் பெரும்பாலானோர் வந்து தங்களது வாழ்த்துக்களை தெரிவித்து, பரிசுக்களையும் கொடுத்துச் சென்று இருந்தனர்.

தனது கோரிக்கைக்கு கணவன் செவி சாய்க்கவில்லை என்றதும் அப்பாவிற்கு தூது விட்டாள் மகள்.

“என்னமா மீரா?” என்றவராக மனோகர் வரவும் மகளின் கோரிக்கைக்கு இணங்கி வசதியான இடம் பார்க்கச் சென்றார்.

“இப்ப எதுக்கு மாமாவை சிரமப் படுத்துற?” என்றான் கார்த்திக்.

“எனக்கு செய்யணும்னா எங்கப்பாக்கு எதுவும் சிரமமில்லை” பெருமிதமாக சொன்னதைப் போலவே அடுத்த பத்து நிமிடத்தில் ஏற்பாடுகளை அவர் செயல்படுத்தி இருந்தார். அப்பாக்கள் அப்பாக்கள் தான் அல்லவோ?

கார்த்திக் தன்னுடன் கண்ணாடி அணியாமல் திருமணப் புகைப்படங்கள் எடுக்க வேண்டும் என்பது மீராவின் விருப்பம். அதற்கு அவன் இசையாமல் தவிர்த்துக் கொண்டு இருந்தான்.ஆனால், அவள் அவனை விட்டால் தானே? அப்பாவிடம் சொல்லி ஏற்பாடும் செய்து விட்டாள்.

அதே ஹாலின் பின் பக்கம் குட்டியாக ஒரு பூங்கா இருக்க, அங்கு மணமக்களும் புகைப்படக் குழுவும் இடம் பெயர்ந்தனர்.

அவள் அவனை அத்தனைக் காதலைத் தேக்கி பார்க்க, அவனது புன்முறுவலை புகைப்படக்கருவிகள் உள்வாங்கிக் கொண்டன. கணவனின் தோளில் சாய்ந்து, அவனோடு கைகள் கோர்த்து என அவள் அத்தனை விதமாய் புகைப்படங்கள் எடுத்துக் கொண்டு இருந்தாள்.

கார்த்திக்கோ மீரா எதிர்பாராத நேரம் சட்டென அவள் கன்னத்தில் முத்தமிட்டு, அவளை அலேக்காக தூக்கி என அந்த புகைப்படங்களை இன்னுமாய் சுவாரஸ்யப் படுத்தினான்.அவர்களின் இனிய நினைவுகள் புகைப்படங்களாய் மாறிட க்ளிக் க்ளிக் க்ளிக்.

தொடரும்

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here