மனதோரம் உந்தன் நினைவுகள்_26_ஜான்சி

0
505

அத்தியாயம் 26

காத்திரு

சூல் கொண்ட மேகத்தின் ஒரு துளி…

விடுபட்டு தரை தொடுமுன்

இலையொன்றில் படர காத்திருந்ததுப் போலவும்…

பொன் பொறியாளன் நுணுக்கமாய்

நகை ஒன்றில் கல்லொன்றைப் பதிக்க

காத்திருந்ததன் போலவும்…

உந்தன் காதல் எந்தன் ஊன் உதிரம் மட்டும்

விஷமாய் இறங்கி – நான்

உந்தன் காதலில் பித்துக் கொள்ளும் மட்டும்

காத்திரு என் அன்பனே.

கார்த்திக்கும் மீராவும் ஓரிரு நாட்கள் கழித்து தாத்தாவை சந்தித்து வந்த பின்னர் தேனிலவுக்காக மாலத்தீவு (Maldives) புறப்பட்டனர். இள வான நிறம் கொண்ட கடற்கரைகளும், அழகழகான தீவுகளுமாக மாலத்தீவு அந்த புதுமணத் தம்பதிகளுக்கு சொர்க்கமாகவே இருந்தது. பனானா ரீஃப்பில் ஸ்கூபா டைவிங்க் அனுபவத்தை இருவரும் மிக இரசித்தனர்.

இது நாள் வரையிலும் ஏறக்குறைய தலைமறைவு வாழ்க்கை போல வாழ்ந்திருந்த கார்த்திக் இப்போதுதான் வாழவே ஆரம்பித்து இருந்தான். அல்லது மீரா அவனது வாழ்க்கையை வண்ணங்களால் நிரப்பி இருந்தாள் எனலாம்.

அவனிடம் இருந்த தனிமை உணர்வு வெகுவாக மறைந்துப் போயிருந்தது.அதென்னமோ ஒருவர் மற்றவர் மனதறிந்து நடக்கும் காதல் இரசவாதம் அவர்களிடையே வெகு இயல்பாக இருந்தது.

அவளை முழுக்க முழுக்க தனக்காகவே உரிமைக் கொள்ளும் உணர்வு அவனிடமும், எல்லா நேரமும் வளைந்துப் போகாமல் அவ்வப்போது தவறை தவறெனச் சொல்லும் இயல்பும் என இப்போதும் இருவருக்குள்ளும் கருத்துக்கள் முட்டிக் கொள்ளும் தான் ஆனால், அன்றன்றைய விவாதங்களை அன்றன்றே முடித்து புன்னகைக்க கற்றிருந்தார்கள். அல்லது அவர்களுக்கிடையேயான அந்த காதல் அதை கற்றுக் கொடுத்திருந்தது.

அவர்கள் வீட்டிற்கு சுத்தம் செய்ய மட்டும் ஆளை நியமித்து இருந்தான் கார்த்திக். மற்றவைகளை இருவரும் பார்த்துக் கொண்டனர். கடந்த சில வாரங்களாக, வாரத்தில் இரண்டு நாட்களாவது தாத்தாவின் வீட்டில் சென்று இருக்கும் படியாக மீரா பார்த்துக் கொண்டாள். இங்கும் அங்குமாக அலைந்ததில் கார்த்திக் மிக மிக கோபமாக இருந்தான். அதற்காக அவனுக்கு தாத்தா மீது பாசமில்லை என்பதெல்லாம் இல்லை. அவன் தாத்தாவை சந்திக்கச் செல்லும் போதெல்லாம் சென்ற அன்றே வீடு திரும்புவதை வழக்கமாக வைத்திருக்க, மீராவோ அங்கேயே இரண்டு நாட்களாக தங்குவது அவனுக்கு அவ்வளவாக விருப்பமில்லை.

சும்மா இருப்பதால் தான் இவள் மூளை அதிகமாக யோசிக்கின்றதென அவன் எண்ணி அவளுக்காக தான் யோசித்து வைத்திருந்த சாத்தியப்படும் தொழில் விபரங்களை எல்லாம் சொல்லி அதில் எதையாவது செயல்படுத்தச் சொல்லி அவன் கேட்க காதிலேயே போட்டுக்கொள்ளாமல் மறுத்திருந்தாள் இராட்சசி.

 “நீ திருந்தவே மாட்டியாடி?” தன் தலையை கோதிக் கொண்டு இருந்தவளை கடுப்படித்தான்.

“ஏன் நீங்க திருத்த வேண்டியதுதானே?”

“முடியாமத்தானே புலம்புறேன்.”

எத்தனையோ முறை போல அவனது தலையில் முடிகளை விலக்கி, அங்கு இருந்த அந்த தையல் காயங்களை அன்றும் பார்வையிட்டுக் கொண்டு இருந்தவள் அவனை கண்டுக் கொள்ளவில்லை. கார்த்திக் சொல்லாவிட்டாலும் அவனது கண்பார்வை பறிபோன விபத்தைக் குறித்து தாத்தா சொல்லி அறிந்திருந்தாள்.

பிசினஸ் பிசினஸ் என எப்போதும் மும்முரமாக இருந்த கார்த்திக்கின் தந்தை மனைவியின் நச்சரிப்பை தாங்காமல் அந்த முறை மனைவியையும், மகனையும் தான் தொழில் நிமித்தமாக சென்றிருந்த தில்லி பயணத்தில் இணைத்துக் கொள்ள அவர்கள் மூவரும் ஆக்ரா சென்று திரும்பிய போது அந்த கொடிய விபத்து நிகழ்ந்ததாம்.

கார்த்திக் பெற்றோர்கள் இறப்பை அந்த கணமே உணர, அவனது தலையிலும் கண்ணிலும் காயங்களோடு யாருமற்ற அந்த நிலையில் பெரும் பயத்தோடும் அனாதரவான நிலையோடும் உணர்விழந்து மருத்துவமனையில் உயிருக்குப் போராடி இரண்டு நாட்கள் தவித்த பின்னரே தாத்தா வந்து அவனை தேடி வந்துப் பார்த்து இருந்திருக்கிறார். அதன் பின்னரும் என்ன? பல மாத சிகிச்சைகளில் நலமானவனை உற்றோரும் சுற்றமும் விலகி நிறுத்தி வேடிக்கை பார்க்க அவனும் முழுமையாக தனிமைப்பட்டு விட்டிருந்தானல்லவா? என்ன பணம் இருந்தும் என்ன? தாய் தந்தை அற்றவருக்கான வாழ்க்கை எல்லாம் வாழ்க்கை தானா?

அந்த பதிமூன்று வயதில் உடலிலும் மனதிலும் அவன் என்னென்ன கொடுமைகளை அனுபவித்தானோ? எண்ணியவளால் அன்றும் அடுத்த நாட்களிலும் அழுகையை கட்டுப்படுத்தவே முடியவில்லை. தாத்தா வீட்டிற்கு பயணமான இரண்டாவது முறை இது நடந்திருக்க தனக்கு நேர்ந்ததை எண்ணி அவள் அழுவதனாலும் அவனுக்கு அங்கே அடிக்கடி அழைத்துச் செல்ல விருப்பமில்லை.

அன்றிலிருந்து அவன் தலையின் காயங்களை தினம் ஒரு முறையாவது வருடிக் கொடுப்பது அவளுடைய வழக்கம்.

“விடு அதெல்லாம் சரியாகிடுச்சு”

“அப்ப நான் உங்க கூட இருந்திருக்கணும்..”

“எது அப்ப நீ அஞ்சாறு வயசு பாப்பா…அப்ப என் கூட இருந்திருப்பியா?” முறுவலித்தான்.

“எனக்கு அடிப்பட்டதும் உங்களுக்கு ஏன் அவ்வளவு வருத்தமா இருந்ததுன்னு முன்ன அடிக்கடி யோசிப்பேன். இப்ப புரியுது.”

“ஓ புரிஞ்சிருச்சா…” முறுவலித்து தொடர்ந்தான்

“வலி வேதனைனு இருக்கிறப்ப யாருமில்லாம தனியா இருப்பது ரொம்ப கொடுமை… அதெல்லாம் பழகி மரத்துப் போச்சு.” என்றவனிடம்

‘இப்போது அதே தனிமையை தாத்தாவிற்கு நீ கொடுத்தது ஏன்?’ எனக் கேட்க அவளுக்கும் ஆசைதான். ஆனால், அவனது மனதை வருத்தும் எந்தக் கேள்வியையும் அவளால் கேட்கவியலாது. தான் அவனைக் குறித்து அறிந்தவைகளை விடவும் அறியாதவைகள் அதிகம் என்பது அவளது அனுமானம்.

அவள் கையை பிடித்து தன் மேல் சரித்துக் கொண்டவன் கேட்டான்.

“உனக்கோ சும்மா இருந்து உனக்கு பழக்கமில்லைனு தெரியும்.எதுக்கு எந்த பிசினஸீக்கும் சரிங்க மாட்டேங்கிற?”

“ம்ம்ம்…”

“மரியாதையா சொல்லு…”

“எனக்கு இன்னும் இந்த நகரம் பழகலை”

“அதான் நாம அப்பப்ப சுத்துரோமே? தெலுங்கும் ஓரளவு பழகியாச்சு. அப்படியே இல்லைனாலும் இங்கிலிஷ்ல பேசலாம். உண்மையான காரணம் சொல்லு இப்ப” தயங்கியவள்

“நம்ம பாப்பா வந்தா முதல்ல எனக்கு கவனிக்க முடியணும்ல? எதையாவது தொழில் ஆரம்பிச்சுட்டு, அதை கவனிக்காம விட்டா அது வேற மன அழுத்தமா ஆகிடும். காசும் வீணாகிரும்… எதுக்கு வம்பு? நான் முதலில் திடமா நின்னுக்கிறேனே?” சொன்னவளுக்கு எப்படியோ கேட்டவனுக்கு கற்பனையே மிக சுகமாக இருந்தது.

“நான் இதெல்லாம் யோசிக்கலைமா… சரி விட்ரு உனக்கென்ன விருப்பமோ அதைச் செய்.” தனக்கு வேண்டிய பதிலை அவனிடமிருந்து அவள் வாங்கி விட்டாள்.

வாரம் இரு நாட்கள் தாத்தா வீடு சென்று தங்குவதை மட்டும் அவள் விடவில்லை. “இங்கென்றால் அடிக்கடி மின்சாரம் தடைப்படும், வேலை கெடும் நம் வீட்டில் ஜெனரேட்டர் வசதி இருக்கின்றது” எனக் கார்த்திக் காரணம் சொல்ல… அங்கு பழுதாகி இருந்த ஜெனரேட்டரை மாற்றி புதிதாக ஜெனரேட்டர் ஒன்றை அவனை வாங்க வைத்தாள். வைஃபை புதிய இணைப்பை பொருத்த வைத்தாள். வீட்டின் உள்ளே மற்றும் சுற்று புறங்களை சீரமைக்க ஆட்களை அமர்த்தி வேலை வாங்கினாள். வீட்டை சீரமைக்க தேவையான பொருட்களை எல்லாம் வாங்கினாள். மொத்தத்தில் கார்த்திக்கின் வங்கிக்கணக்கில் இருந்து பல இலட்சங்களை குறைய வைத்தாள்.

“ரொம்ப அனியாயம் செய்றடி… பார்த்துப் பார்த்து புருசன் வீடு வாங்கி வச்சா அதை ஒரு வார்த்தை இன்னும் பாராட்டலை நீ, இங்க வந்தா அந்த மரம் நல்லா இருக்கு, அந்த செடி நல்லா இருக்கு, இந்த குருவி நல்லா இருக்குன்னு கடுப்பேத்துர நீ” எள்ளும் கொள்ளும் வெடிக்க நின்றவனை அணைத்தே கோபத்தீயை அணைத்தாள். சில முத்தங்கள் இடம் மாறிய பின்னர் அவன் கோபமும் அணைந்ததோ?

தாத்தாவிற்கு பேரனும், பேரன் மனைவியும் அடிக்கடி வந்து அவரோடு தங்கி இருப்பதில் அத்தனை உற்சாகம்.

‘நா கொடாலு” (என் மருமகள்) என வருவோர் போவோரிடம் எல்லாம் அறிமுகப்படுத்துவார். மீராவை அவருக்கு அவ்வளவாக பிடித்திருந்தது. மீராவும் அக்கம் பக்கம் வீட்டினரிடம் நட்பை வளர்த்துக் கொண்டாள். தனது மனைவியும், மூத்த மருமகளும் இல்லாமல் போன பின்னர் அந்த வீடு இத்தனை அழகாக வீட்டை அலங்கரிக்கப் படாமல் பெயரளவிற்குத்தான் சுத்தப் படுத்தப்பட்டுக் கொண்டு இருந்தது.

அந்த வீட்டிற்கே உயிர்ப்பைக் கொண்டு வந்திருந்தாளவள். தாத்தாவும் பேத்தியும் முக்கால்வாசி நேரம் அரைகுறை தெலுங்கு மொழியில் அரட்டை அடித்ததில் கார்த்திக்கிற்குதான் மிகவும் கடுப்பானது. அவனிடம் வந்துதானே புரியாததற்கெல்லாம் விளக்கம் கேட்பாளவள்.

கார்த்திக்கின் பெற்றொரின் அறையில் தான் அவர்கள் தங்கி இருந்தனர். வெட்டி முறித்து விட்டு வரும் மனைவியின் கொலுசொலி சப்தத்தில் மடிக்கணிணியில் இருந்து நிமிர்ந்து வைத்தக் கண் வாங்காமல் அவளை அவன் பார்க்க,

“என்ன பார்க்கிறீங்க? நான் ரொம்ப அழகா இருக்கேனா கார்த்திக்?” மாடலைப் போல நடைப் பழக,

“என்ன அரட்டை முடிஞ்சிருச்சா?” என்றானவன்.

“ம்ம்…“பொறாமை, பொறாமை” என அவனைக் கண்டுக் கொண்டவளாய் சீண்ட

“அப்படி இரண்டு பேரும் என்னதான் பேசுவீங்க?”

 “உங்களைப் பத்தி, நம்ம சொந்தங்களைப் பத்தி பக்கம் பக்கமா பேசுவோம். இன்னிக்கு உங்க சின்ன வயசு போட்டோல்லாம் கூட நான் பார்த்தேனே?” அவனருகில் அமர்ந்தாள்.

“ஓ”

“உங்க தங்கச்சி வந்திருந்தாங்க” என்றதும் மடிக்கணிணியை அப்புறப்படுத்தி விட்டு அவளை கவலையாய் பார்த்திருந்தான்.

 “நல்லா பேசினாங்க, ரொம்ப அழகா இருக்காங்க”

“போச்சு, வம்பு வரப் போகுது நீ தாங்கிக்க மாட்டமா. வா நம்ம வீட்டுக்கு போகலாம்.”

“என்ன பிரச்சனை?”

“ம்ப்ச்ச்… அவங்களுக்கு நான் இந்த வீட்ல இருக்கிறது அவ்வளவா பிடிக்காது. அப்பா அம்மா இல்லைன்னதும் வீடு முழுசுமே அவங்களுக்குத்தான் என்பது போல நடந்துக்குவாங்க. அதனால நான் இங்க உரிமை எடுத்து எதையும் செய்யறதில்ல மீரு. பிரச்சனைன்னு வந்தா தாத்தா மனம் நோகும். எதுக்கு வம்புன்னு விலகியே போயிருவேன். முன்னயும் ஆஃபீஸ்லருந்து அங்க அபார்ட்மெண்ட்லயே இருந்துக்குவேன். எப்பவாவதுதான் தாத்தாவை பார்க்க வருவேன். அதிக நாள் வந்து தங்கினா சித்தப்பா மக மாதுரி வந்து விபரம்லாம் பார்த்துட்டு போவா… அப்புறம் சித்தி இல்லைன்னா சித்தப்பா வந்து தாத்தா கவனிக்காத நேரம் என்னை எதையாச்சும் சொல்லுவாங்க. ஒன்னு இரண்டு முறை இப்படியே நடக்குறதை பார்த்துட்டு நான் பிரச்சனையே வேணான்னு விலகியே இருந்தேன்.”

முன் நெற்றிச் சுருங்கப் பார்த்திருந்தவள் நெற்றிச் சுருக்கத்தை நீவி விட்டான்.

“வயசான காலத்தில தாத்தா நிம்மதியா இருகட்டும்மா… நம்மளால எதுக்கு வம்பு? தாத்தா தந்த அப்பாவோட பணம்லாம் சேர்த்து ஆரம்பிச்சதுதான் என்னோட பங்கு வர்த்தகம் ரொம்ப ரிஸ்க்லாம் எடுக்காமல், பதட்டப்படாமல் சேர்த்ததுதான் என்னோட பணம்லாம். நமக்கு அது போதும்…எதுக்காக பூர்வீகச் சொத்துக்காகவெல்லாம் பிரச்சனை சொல்லு?”

“…”

“என்ன என் மேல கோபமா?”

“பூர்வீகச் சொத்து வேணாம்னா, வேணாம் என்று நீங்க எழுதிக் கொடுத்துட்டு தாத்தா கூடவே இருந்து கவனிச்சிருக்கணும். உங்களுக்காகவே அவங்க இத்தனை வருசம் உயிரை கையில பிடிச்சுட்டு இருக்கிறப்ப பிரச்சனை வேண்டாம்னு விலகி இருந்தேன்னு சொல்லறதை என்னால ஏத்துக்கவே முடியலை கார்த்திக்..”

“ஏ மீரு அப்படி இல்லடா, தாத்தாக்கு துணையா இருக்கிறவங்க எல்லாருமே சித்தப்பா ஆட்கள்.  நான் அடிக்கடி வந்து போனாலே ஒவ்வொன்னும் விபரம் அங்க போயிடும். என்னால முடிஞ்சது தாத்தா நிம்மதியா இருக்க நான் விலகி இருக்கிறதுதான். நீ நினைக்கிறது போல அவங்க நல்லவங்க இல்லைமா.”

“தாத்தாக்கு சொந்த பந்தமில்லாம தனியா இருக்கிற வயசா இது? இப்பதான் துணைக்கு ஆள் வேணும். உங்க சித்தப்பா குடும்பம் வந்து இருந்து கவனிச்சிருந்தா கூட நாம கவனிக்காம தனியா போய் இருக்கிறதில அர்த்தம் இருக்கு. இப்படி வேலைக்கு நாலஞ்சு பேரை வச்சுட்டு வேவு பார்த்துட்டு அவங்க வயசான காலத்தில தனியா விட்டுருக்காங்க, உங்களையும் அண்ட விடலை. அதெல்லாம் நான் இவங்க இஷ்டத்துக்கு நடந்துக்க விட மாட்டேன்.அப்பப்ப நாம நம்ம வீட்டுக்கு போயிட்டு வரலாம். மத்தபடி இங்கேயே இருந்துக்குவோம்.” பிடிவாதமாகச் சொல்லி விட, “என்ன என்ன பிரச்சனை எல்லாம் வரப் போகின்றதோ? என கார்த்திக் விழி பிதுங்கினான்.

நாட்கள் கடக்க ஒரு நாள் அவர்கள் தங்களது வீட்டில் இருக்க, கார்த்திக் தன் அலுவலுக்காக ஒதுக்கி இருந்த அறையில் வேலையில் ஆழ்ந்திருந்த நேரம் அறைக்குள் எட்டிப் பார்த்த மீரா உள்ளே வந்தாள். அங்கிருந்த இருக்கையில் அமர்ந்தவள்.

“கார்த்திக்” எனக் குரல் கொடுக்க ‘ஒரு போதும் அறைக்குள் வந்து தொல்லை செய்யாதவள் அல்லவா? எதற்காக அழைக்கின்றாளோ? என எழுந்து அருகில் சென்று அவளருகில் அவன் அமர, அவன் மடியில் அமர்ந்தாள் அவள். அவளே சொல்வாளென அவன் காத்திருக்க,

“என்ன ஸ்பெஷல் சொல்லுங்க? என்னோட மிஷன் ஒன்னு சக்ஸஸ் ஆகிருச்சு” என்றாள். தன் போக்கில் அவனது கைகள் அவள் வயிற்றில் ஊர்ந்துக் கொண்டிருக்க அவளை அழுந்த முத்தமிட்டான்… “நன்றிடா” உணர்ச்சிவசத்தில் முனகினான்.

தான் கருத்தரித்த செய்தியை தனது வீட்டில் பகிர்ந்துக் கொண்டதோடு கூட தம்பதிகள் இனிப்புகளோடு சென்று தாத்தாவை சந்தித்தனர். அத்தனை குதூகலமாக அன்றைய தினம் அவர்கள் கொண்டாடி முடித்திருந்தனர். அதற்கடுத்த நாள் அதிகாலை நேரம் வீட்டின் பின்புறம் இருந்த மரத்தின் கீழ் இயற்கையை இரசித்துக் கொண்டு நின்ற மீரா தன்னருகே வந்து நின்றவரை முதலில் கவனித்து இருக்கவில்லை.

அவளிடம் அவர் உறுமினார், “என்ன எங்க இருந்தோ வந்து எங்க வீட்டுக்கு உரிமை கொண்டாடுறியாமே? புருசனும், பொண்டாட்டியும் இனி இந்த பக்கம் தலை வச்சே படுக்கக் கூடாது. இடத்தை காலிப் பண்ணுங்க” என கர்ஜிக்க,

அதுவரையிலும் கூட பூர்வீக வீடு வேண்டாமென் எழுதிக் கொடுத்து விடலாமென எண்ணி இருந்தவள் “எம் புருசனுக்கும் சொத்தில் உரிமை இருக்கு. அதெல்லாம் வீட்டை காலி செய்ய முடியாது என்ன செய்ய முடியுமோ செஞ்சுக்கோங்க” என்றிருந்தாள்.

தொடரும்

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here