மனதோரம் உந்தன் நினைவுகள்_29_ஜான்சி (நிறைவுப் பகுதி)

0
757

அத்தியாயம் 29

ஒரு காதல் என்னச் செய்யும்?!

தன்னை நேசிக்க வைக்கும்

பிறனை நேசிக்க வைக்கும்.

ஒரு காதல் என்னச் செய்யும்?!

தானும் வளர்ந்து

பிறனையும் வளர்த்து விடும்

ஒரு காதல் என்னச் செய்யும்?!

வாழ்வை அழகாக்கும்

முகங்களை பொலிவாக்கும்.

ஒரு காதல் என்னச் செய்யும்?!

சுற்றத்தை அணைக்கும்

உற்றவர்களை அரவணைக்கும்.

ஒரு காதல் என்னச் செய்யும்?!

காதல் என்னதான் செய்யாது?

கடவுள் செய்யக் கூடியதெல்லாம் –இந்த

காதலும் தான் செய்யும்.

அன்று மீராவிற்கு அலுவலக வேலைகளில்லை காலை எழுந்தது முதல் தனக்கு விருப்பமானவைகளை சமைத்துக் கொண்டு இருந்தாள். அவ்வீட்டில் அவ்வப்போது யாருக்கு சௌகர்யமோ அவர்கள் சமைத்துக் கொள்வர். முடியாத பட்சத்தில் வரவழைத்து உண்பதோ… இல்லை வெளியில் போய் சாப்பிடுவதோ என பழக்கப் படுத்தி இருந்தனர். இரண்டரை வயதான மகளுக்கு வெளி உணவு சரிவராது என்பதால் பெரும்பாலும் வீட்டுச் சமையல்தான்.

மற்ற நாட்களை போல கார்த்திக் மகளை கவனிக்கவென்று தனது அலுவல் அறையில் இராமல் ஹாலில் அமர்ந்து மடிக்கணிணியில் வேலை செய்துக் கொண்டு இருந்தான். இத்தனை வருட அனுபவத்தில் அவன் மூளை பணம் பணம் என்றே டிசைன் செய்தது போல மிக நுட்பமாக யோசித்து செயல்படும் விதமாக மாறி இருந்தது. இந்திய பங்குச் சந்தையோ, சர்வ தேச பங்குச் சந்தையோ எதுவும் சரியில்லை எனும் சூழ்நிலை வரும் போது அலட்டிக் கொள்ள மாட்டான் சில நாட்கள் இடைவெளி எடுத்து விட்டு மறுபடியும் தொடருவான்.அகலக்கால் வைக்காமல் மிக கவனமாக பயணிக்கும் பாதை அவனுடையது.

மகிழ்தினி தூக்கம் கலைந்து தலைமுடி கலைந்து அழகிய ஓவியம் போல எழுந்து குட்டிப் பொம்மையாய் படுக்கையறையினின்று நடந்து வெளியே வந்தாள். பெற்றோர்கள் கற்றுக் கொடுத்திருப்பது போல படுக்கையில் அசுத்தம் செய்யாமல் சிறுநீர் கழிக்க உந்துதல் வரவும் எழுந்திருந்தாள். டாய்லெட் செல்ல வேண்டும் என நின்றவிடத்திலிருந்து குரல் கொடுக்க, மீரா மகளுக்கு உதவி செய்தாள். அடுத்து, தூக்கக் கலக்கத்தில் இருந்த மகளின் முகம் கழுவி, பற்களை துலக்கி விட்டு முத்தமிட்டு பால் குடிக்க கொடுத்து இறக்கி விட அவளோ தகப்பனை நோக்கி வில்லென பாய்ந்தாள்.

‘ப்பூ”

“ம்ம்” வேலை மும்முரத்தில் கார்த்திக் திரும்பி பார்த்திருக்கவில்லை.சோஃபாவில் ஏறியவள் அருகில் வந்து நின்றாள்.

“ப்பா”

“எந்திரா பாப்பா?” (என்ன பாப்பா?)

அழைத்த பின்னும் அப்பா திரும்பாமலிருக்க சட்டென்று கார்த்திக்கை தன் குட்டிக் கரத்தால் சப்பென அடித்திருந்தாள். அடுத்த நொடியே…

‘மகிழு…” சமையலறையில் இருந்து ஒலித்த அம்மாவின் கோபக் குரலில் சோபாவில் முகத்தை மறைத்து நின்றிருந்தது சின்னச் சிட்டு.

நடந்த களேபரத்தை உணர்ந்து மடிக்கணிணியை தூர வைத்தவன் மகளை அள்ளிக் கொண்டு முதுகை வருடினான்.

“சின்ன புள்ளையை திட்டுற” என்றவனையும் மீரா பார்வையால் எரித்தாள்.

சற்று நேரத்தில் வருத்தத்தில் தகப்பனிடம் ஒன்றிக் கொண்டு காலை உணவுக்கு தாயிடம் செல்லாமல் தவிர்க்க மீரா தூக்கிக் கொண்டு உணவூட்டினாள். உதடு பிதுக்கிக் கொண்டு அமர்ந்திருந்த மகிழ்தினியை பார்க்கவே அழகாகவும், கொஞ்சம் பாவமாகவும் இருந்தது.

அடுத்து தாய்க்கும் மகளுக்கும் என்ன உரையாடல் நிகழ்ந்ததுவோ? தாய் மகளை முத்தமிட்டு சமாதானப்படுத்த, தகப்பனிடம் சென்றவள் தான் அடித்த கன்னத்தில் முத்தமிட்டு “அப்பா ச்சாரி” என்றிருந்தாள்.

“ஒன்னுமில்லடா…” தகப்பனுக்கும் மகளுக்குமாய் அன்பு முத்தங்கள் இடமாறின.

இரவு கணவனுக்கும் மனைவிக்குமான வாக்குவாதத்தில் கார்த்திக் மகளை செல்லம் கொடுத்து கெடுக்க கூடாதென்றும், மீரா கண்டிக்கும் போது நடுவில் வரக் கூடாதென்றும் தீர்மானம் நிறைவேறியது.

“முதல் முதல்ல உன் கிட்ட பேசினப்ப இவளுக்கு பெரிய பிரின்ஸிபல்னு நினைப்புன்னு நினைச்சிருந்தேன். நிஜமாவே இப்ப பிரின்ஸிபல்ட நானும் என் புள்ளையும் மாட்டிக்கிட்டோம்.”

“ஆமா, இவங்க மாட்டிக்கிடலைன்னா இவங்களை விடறாங்க… போங்கப்பா… அப்பான்னு மரியாதை இல்லாம அதென்ன அடிக்கிறது? அடுத்த முறை இப்படி ஏதாச்சும் பார்த்தேன் உங்களுக்கும் தண்டனை இருக்கு.”

“ரொம்ப பயமா இருக்கு மீரு.”

“பயந்திடுவார் இவர் நான் நம்பணும்… கேடி”

கேடியின் அணைப்பில் துஞ்சினாள் அந்த கண்டிப்பான பிரின்ஸிபல்.

இரண்டு வருடங்கள் கடந்திருந்தன மீராவின் நிறுவனம் இப்போது எட்டு செண்டர்களாக வளர்ந்திருந்தது. என்னதான் வாரம் முழுக்க வேலை செய்தாலும் வார இறுதியில் குடும்பத்திற்கென ஒப்படைத்து விடுவாள். மாதத்திற்கு இரு முறையேனும் தாத்தா வீட்டிற்கு அதாவது கார்த்திக்கின் அப்பா வீட்டிற்கு சென்று குடும்பமாக அமைதியாக கழித்து வருவர். வருடத்திற்கு ஒரு முறையேனும் தனது பெற்றோர் மற்றும் தங்கைகள் குடும்பத்தோடும் ஊர் சுற்றுவதை வழக்கமாக்கி இருந்தனர்.

மகிழ்தினி வளர்ந்து பள்ளிக்குச் செல்ல ஆரம்பித்து இருந்தாள். மகளுக்கான அத்தனை வேலையையும் கணவன் பொறுப்பிலேயே மீரா விட்டிருந்தாள். அவனுக்கு கடந்த கால கசடுகள் எல்லாம் நினைவு வருவதற்கு கூட அனுமதியாமல் தாயும் மகளும் அவன் நேரத்தையும், மனதையும் ஆக்கிரமித்திருந்தனர்.

அவனும் ஒன்றும் சும்மாவெல்லாம் இல்லை, நேரம் காலம் பாராத தனது வேலைக்கு நடுவிலும் “ராம கிருஷ்ணா ட்ரஸ்ட்”ஐ நிறுவகித்துக் கொண்டு இருந்தான். தாத்தா மூலம் வந்த சொத்தை அவரது பெயரில் ட்ரஸ்ட் ஆரம்பித்து நலக்காரியங்களை நிர்வகிக்கச் சொன்னது மீராதான். தனது நிறுவனத்தில் வரும் படிக்க விரும்பும் ஏழை மாணாக்கர்களுக்கான தேவைகளை அந்த ட்ரஸ்டின் மூலமாகவும் அவ்வப்போது நிறைவு செய்வதுண்டு.

ஒரு ஆணோ பெண்ணோ தனித்தனியாக எத்தனையோ சாதனைகள் செய்யலாம். ஆனால், தம்பதியாக ஒருமனப்பட்டு செய்கின்ற செயல்கள் மிகவும் உன்னதமான சாதனைகளாகத்தான் முடியும்.

ஒருவர் முதலில் தன்னை நேசிக்கவும், பிறனை தன் வாழ்க்கைத் துணையை நேசிக்கவும் மதிக்கவும் கற்ற பின்னர் தான் சமூகத்தை நேசிக்க இயலும்.

எல்லாவற்றிலும் பணமே பிரதானம், ஒருவர் மற்றவர் உழைப்பை, அன்பை துளியும் மதிக்காமல் சுரண்டும் திருமண அமைப்பு மாறி ஆணும் பெண்ணும் ஒருவர் மற்றவரை நேசித்து வாழ்வின் துணையாக ஏற்று தங்களது காதலை சமூகம் நோக்கி திருப்புகையில் இப்படி உன்னத நிகழ்வுகள் நிகழக் கூடும். தன்னை நேசிக்கவும், பிறரை நேசிக்கவும் அறியாத தற்போதைய பெரும்பாலான மனிதர்களின் நிலை மாறட்டும்.

மதிய நேரம் மகள் பள்ளியில் இருந்து திரும்ப நேரமிருக்க, கார்த்தில் அந்த லிவிங்க் ரூமில் அந்த பெரிய டிவி திரையில் மனைவியை கண்டு இரசித்துக் கொண்டு இருந்தான். சமீபத்தில் பிரபல சானல் ஒன்றிற்கு பேட்டிக் கொடுத்திருந்த மீராவின் காணொளிதான் அது. அவளது முயற்சியை பாராட்டி ஒரு சில பத்திரிக்கைகளும் அவளை பேட்டி எடுத்திருந்தன. அந்த பத்திரிக்கை பிரதிகள் அந்த அறையின் டீப்பாயை அலங்கரித்தன. அத்தனையும் கார்த்திக்கின் முகத்தில் பெருமிதமான முறுவலை வரவழைத்திருந்தன.

எதையோ கண்டு பிடிக்கத்தான் கடந்த மூன்று நாட்களில் அறுபத்து ஆறாவது முறையாக அந்த காணொளியை அவன் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தான். புதிரை கண்டு பிடிக்க இயலாமல் அவனது மனம் தடுமாறியது.

“வணக்கம் நாம் இன்று சந்திக்கவிருப்பது சாதனைப் பெண்மணியான கே எம் டுடோரியல்ஸ் நிறுவனர் ஸ்ரீமதி மீரா கார்த்திக்”

கேமரா வெளிச்சம் விழ அமர்த்தலான அலங்காரத்தில் பட்டுப் புடவையில் கம்பீரமாக அமர்ந்திருந்தாள். வணக்கத்திற்கு பதில் வணக்கம் அவள் சொன்னபோது முன்னிலும் அதிகமாக அவள் முகம் பளீரிட்டு இருந்தது.

அவள் அழகுதான் ஆனால், இந்த அதிகமான அழகு இதற்கு முன்பாக எப்போது பார்த்தோம்? விடை தேடி தலையை குடைந்துக் கொண்டான் கார்த்திக்.

“உங்களுடைய இந்த உன்னதமான முயற்சி, கல்வி இடை நிற்றல் காரணமாக பாதிக்கப்படும் மாணாக்கர் நலம் குறித்த சமூக பார்வைக்கு காரணம் என்ன?”

“இதற்கு காரணம் எங்கள் தாத்தாதான்… அவர் நிறைய குழந்தைகள் படிப்பிற்கு உதவி செய்ததை அறிந்திருந்தேன். இப்படிப்பட்ட கல்வி இடை நிற்றல் காரணமாக பாதிக்கப் படும் குழந்தைகளின் எதிர்காலம் குறித்து அடிக்கடி பேசுவார்.இவை குறித்து அதிகமாக விபரங்களை தேடி அறிந்துக் கொண்டு இருந்தேன். மனதிற்குள்ளாக இப்படி ஏதாவது செய்ய ஒரு ஆசை இருந்தது. வாய்ப்பு கிடைத்ததும் செயல்படுத்தினேன்.”

“எல்லா ஆணின் வெற்றிக்கும் பின்னே பெண்கள் இருப்பதாக சொல்வதைப் போல உங்கள் வெற்றிக்கு பின் இருப்பது உங்கள் கணவராமே?”

பதில் சொல்லும் முன்பாக அவள் வெட்கிச் சிரித்ததை அடிக்கடி ஓட்டிப் பார்த்தானவன்… “நிச்சயமா அவர்தான் காரணம்… நான் வழக்கமா வேலைக்கு போகணும் அப்படி எண்ணத்தோட இருந்தப்ப உனக்கு என்ன செய்யணும்னு சொல்லு செய்யலாம் என்று ஃபைனான்ஸ் முதலா எல்லாவற்றிலும் அவர்தான் இன்றைக்கு வரைக்கும்… அவர் இல்லைன்னா நானில்லை.”

“வாவ் உங்கள் வார்த்தைகளில் உங்கள் கணவருக்கான அன்பு தெரிகின்றது என்ன காதல்! என்ன காதல்!”

அதற்கும் புன்னகைத்திருந்தவளிடம் அடுத்த கேள்வி…

“உங்கள் அகடெமியில் உருவ கேலி, மட்டம் தட்டிப் பேசுதல் முதலியனவற்றுக்கு மிகுந்த தண்டனைகள் உண்டாமே?”

இப்போது மீராவின் முகம் கண்டிப்பான பாவனைக்கு மாறி இருந்தது.

“நிச்சயமாக… ஒருவரது கற்றல் குறைபாடு அல்லது உடல் ஊனம் அது அவர்களை மற்றவர்கள் இழிவாக எண்ணுவதற்கான வழிமுறை அல்ல. பிறர் ஊனத்தை, குறைபாடை சுட்டிக் காட்டி ஒருவரை பலவீனப்படுத்துவதாக இருந்தால் நாம் கற்கும் கல்விக்கென்ன பொருள்? இல்லையா? எங்களது கருத்துக் கணிப்பின் போது பெரும்பாலான மாணாக்கரின் கல்வி இடை நிற்றலுக்கு இத்தகையான மன ரீதியான தாக்குதல்கள் தான் காரணம் என நாங்கள் அறிய வந்தோம்.அதனால் அதனை எங்கள் நிறுவனங்களில் முற்றிலுமாக எதிர்க்கிறோம்.”

“மிகச் சிறப்பு.”

“டுடோரியல் சேர்க்கும் முன்பே நாங்கள் மாணாக்கரிடமும் அவர்கள் பெற்றோர்களிடமும் இதனை தெளிவுப் படுத்தி அதற்கான உறுதிப் பத்திரத்தில் கையெழுத்து வாங்கி விடுவோம். அது யாராகினும் பிறரை இகழ்வாக பேசுவதாக அறிந்தால் இரண்டு முறை வார்னிங்க் கொடுக்கப்படும். மூன்றாவது முறை டுடோரியலில் இருந்து அவர்கள் நீக்கப் படுவர். ஆரம்பத்தில் ஒரு சிலர் நீக்கப் பட்டனர். அதன் பின்னர் அப்படியான நிகழ்வுகள் நிகழவில்லை.

“வாவ் இம்ப்ரெசிவ், இது எப்படி சாத்தியம்?”

“முதலாவது நாங்கள் படிப்பிற்கு உரிய கட்டணம் வாங்குகின்றோம்தான் ஆனால், நிறுவனத்தை பணத்திற்காக நடத்துவதில்லை. இரண்டாவதாக குறைகள், ஊனங்கள் இருக்கின்றவர்கள் விரும்பி ஏற்று அவைகளை பெற்றிருப்பதில்லை. ஏற்கெனவே, அவைகளால் நொந்து போய் இருப்பவர்களை வார்த்தையால் சுடும் எந்த மாணாக்கரும் எமது டுட்டோரியலில் இருக்கக் கூடாதென்பதில் திண்ணமாக இருக்கின்றோம்.”

கார்த்திக்கிற்கு பள்ளியில் தான் அனுபவித்தவை வழக்கம் போல நினைவிற்கு வந்துச் சென்றன. மனைவியின் ஒவ்வொரு செயலுக்குப் பின்னும் தனது வலியும் வேதனையும் இருப்பதை உணர வைத்துக் கொண்டே இருந்தாளவள். இரு உடல்கள் ஓருயிர் தத்துவம் இதுதான் போலும்! இவனுக்கு காயமேற்படுத்தியவை எல்லாம் அவளை வலிக்கச் செய்திருக்கின்றனவே?!

காணொளியில் “அருமை மிக அருமை. உங்கள் டுட்டோரியலின் கற்பிக்கும் விதம் முதலில் சொல்ல முடியுமா?

“மாணாக்கர்களால் முடியும் என நேர் மறை எண்ணங்களை புகுத்துவது தான் எங்கள் டுட்டோரியலின் முதல் பாடமாகும். மற்றபடி நிபுணர்களைக் கொண்டு விதவிதமான பிரச்சனைகளுக்கேற்ப விதவிதமான கற்பிக்கும் திறன்கள் உள்ளன. எவ்விதமான பிரச்சனை என கண்டுக் கொண்டு அதற்கேற்ப…..

வாயிலில் கேட்டை செக்யூரிட்டி திறக்கும் சப்தம் கேட்டு கார்த்திக் காணொளியை அணைத்து வாசலுக்குச் சென்றான்.

தனிப்பட்ட நாட்களில் அத்தனை வகையான உடை அணிவாளெனினும் மீராவின் பணி கற்பித்தல் என்றான பிறகு சேலையையே அவளது உடையாக்கிக் கொண்டிருந்தாள். காரில் இருந்து இறங்கியவள் டிரைவரிடம் ஏதோ சொல்ல அவர் முகத்தில் மகிழ்ச்சி. சீக்கிரமே வேலை முடிந்தால் மகிழ்ச்சி வராதா என்ன? காரை பார்க் செய்தவர் சாவியை மீராவிடம் கொடுத்து விட்டு, “பாய் மேடம்” எனச் சொல்லிச் செல்ல மீராவும் “பாய்” எனச் சொல்லி உள்ளே வந்தாள்.

கதவை திறந்து நின்றவன் இடுப்பை அவள் கட்டிக் கொள்ள கதவை பூட்டினான் அவன்’.

“கார்த்திக் ஓ மை கார்த்திக்” வழக்கத்திற்கு மாறாக அவனை இறுக்க கட்டிக் கொண்டு இருந்தாளவள்.

“போ, ரிஃப்ரெஷ் ஆகிக்கோ.”

“ம்ம்…” உடை மாற்றி முக்கால் பாண்டும் டிசர்ட்டுமாய் வந்தவள் மெலிந்திருந்தது இவன் கண்ணுக்கு புலப்பட்டது. “சில நாட்களாக மனைவியை தான் கவனிக்கவில்லையோ?” இவனுக்கு சன்னமாய் கவலை வந்தது.

“என்ன வேணும் சொல்லு?” சமையலறையில் இருந்து கேட்டவனிடம்

“எனக்கு ஒரு ஃபுல் …கார்த்திக் வேணும்.”

“ஓவர்டி” என்றவாறு கைக்கு கிடைத்த பழ ஜீஸ் ஒன்றை எடுத்தவன் ஹாலிற்கு சென்றான்.

அவன் கொண்டு வந்து தந்ததை இரண்டு மடக்கு குடித்தவள் டீப்பாயில் வைத்து விட்டு, அமர்ந்திருந்தவன் மடியில் படுத்து “என்ன ஸ்பெஷல் சொல்லுங்க?” கேட்டவளின் அந்த தகதகத்த அழகில் தடுமாறியவன்,

‘அதை கண்டுக் கொள்ள முடியாமத்தான் நானே திரியுறேன். இதில் என் கிட்ட கேட்கிறியா போ’ மனதில் பொருமினான்.

தன் மொபைலை அவன் பக்கம் நீட்டியவள் காண்பித்ததை பார்த்தவனுக்கு மெய் கூச்செறிந்தது. இது உண்மையா? என்பது போல அவளை எட்டிப் பார்த்தான்.

“திடீர்னு ஒரு டவுட் அதான் செக் செஞ்சு பார்த்தேனா?” என்றவளை மாரோடு அணைத்திருந்தான். அந்த புகைப்படத்தில் அவள் கர்ப்பம் தரித்து இருந்ததற்கான அடையாளமாக பிரெக்னென்சி கிட்டின் இரண்டு கோடுகள் அழுத்தமாக பதிந்திருந்தன.

‘ஓ இவள் மகிழ்தினியை கருவுற்ற போதும் இப்படித்தான் பேரழகாக இருந்தாள்’ மனம் வெகு தாமதமாக விழித்து அவனுக்கு நினைவூட்டியது. மகிழ்தினி வளர்ந்து விட்டாள் என்பதால் சமீபத்தில் தான் தற்காப்புகளை அவர்கள் நிறுத்தி இருந்தார்கள். அடுத்த கருவுறுதல் எதிர்பார்த்தது எனினும் அவர்களுக்கே அறிகுறிகள் தெரியாமல் இம்முறை இருந்தது குறித்து ஒருவகை இன்ப அதிர்ச்சியே.

“மிஷன் 2 அவுட் ஆஃப் 3 சக்ஸஸ்” என்றவளிடம்

“போவெ” (போடி) என்றிருந்தான்.

அடுத்த நாள் மகள் பள்ளிக்குச் சென்ற பின்னர் மருத்துவரை சந்தித்த போது, “இது நாலாவது மாசம்…. மிஸ்டர் & மிஸஸ் கார்த்திக் ஹாஸ்பிடல் வர முடியாத அளவிற்கு ரொம்ப பிஸியோ?” சீண்டினார்.

“வாங்க அல்ட்ராசவுண்ட் பார்த்திடலாம்” எனச் சொல்லவும் அங்கே அவர்களுக்கு இன்ப அதிர்ச்சி காத்திருந்தது.

“ட்வின்ஸ்” மருத்துவர் சொல்ல இருவருக்கும் மயிர் கூச்செரியும் நிலைதான். சில்லிட்ட கணவனின் கைகளில் கை கோர்த்தாள் மீரா மருத்துவர் அங்கிருந்து அகன்ற நொடியில்,

“கார்த்திக்”

“ம்ம்ம்”

“மிஷன் 3 அவுட் ஆஃப் 3 சக்ஸஸ்.”

“ஷ் ஷ்” அதட்டினான்… முதல் பிரசவத்தில் அவள் கஷ்டப்பட்டதை அவன் நன்கறிவான். இப்போது இரண்டு குழந்தைகள் எனும் போது பயமாக இருந்தது.

“எங்கம்மா நல்லாதானே இருக்காங்க” எழுந்து வயிற்றில் தடவி இருந்த ஜெல்லை துடைத்து விட்டு உடைகளை அணிந்தவள் கணவனிடம் கேட்டிருந்தாள்.

“ம்ம்…” புரியாமல் தடுமாறினான்.

“என் தங்கச்சிங்க சித்து, சுசி ட்வின்ஸ்… எங்கம்மா நல்லாதானே இருக்காங்க, நானும் நல்லாதான் இருப்பேன். பயப்படக் கூடாது.” சொன்னவளை தோளோடு இறுக்க அணைத்தவன் பெருமூச்செறிந்தான். இருக்கும் இடம் மறந்து உணர்ச்சிப் பெருக்கில் நெற்றியில் அழுந்த முத்தமிட்டான்.

மருத்துவரிடம் ஆயிரம் விபரங்கள் கேட்டு வீட்டிற்கு சென்றனர். மகிழ்தினி “எனக்கு பாப்பாவா மா? நான் அக்காவா?” தாயின் வயிற்றின் அருகே நின்று உரையாட தன் மகளிடம் மற்றொரு மீராவை கண்டான் கார்த்திக்.

வீட்டிற்கு தகவல் சொல்ல அனைவருக்கும் அத்தனை மகிழ்ச்சி மீராவின் பெற்றோர் வந்து சில நாட்கள் தங்கிச் சென்றனர். தங்கைகளும் கணவர்களோடு வந்து சில நாட்கள் தங்கி தமக்கைக்கு தேவையானவைகள் எல்லாம் கேட்டு செய்துக் கொடுத்தனர். தனது அகடெமியை பார்வையிடும் பணிகளை உடல் நிலைக்கு குந்தகம் வராமல் அவள் பார்த்துக் கொண்டாள். அவளுக்கு முடியாத நேரங்களில் கார்த்திக் அவைகளை பார்த்து வருவான்.

எட்டு வருடங்கள் கடந்திருந்தன.

கார்த்திக் மனைவி மற்றும் மூன்று குழந்தைகளோடு இருக்கும் சமீபத்திய புகைப்படம் அவர்கள் வீட்டுச் சுவரை அலங்கரித்தன. மீராவிற்கு கிடைத்த சில விருதுகளும், மகள் மகிழ்தினி பெற்ற சில மெடல்களும் வரவேற்பறையை அலங்கரித்தன.

இரவு உணவை முடித்து அப்போதுதான் தங்கள் அறைக்கு கார்த்திக்கும் மீராவும் வந்திருந்தனர். தனது வேலை முடித்து வந்தது முதலாக தூக்கத்திற்கு கண்கள் சொக்கி இருந்தவள் அப்போது அவனை கட்டிக் கொண்டு அயர்ந்த தூக்கத்தில் இருந்தாள். கார்த்திக்கின் கண்களும் சொக்கிய நேரம் அந்த குரல் கேட்டது.

கார்த்திக் மீராவின் தூக்கம் கலையாத வண்ணம் அவளை நகர்த்தி படுக்க வைத்து விட்டு கதவை சாற்றி வெளியில் வந்தான்.

“நானா… நானா” (அப்பா) மித்ரா கதறிக் கொண்டு முதல் மாடியில் இருந்து ஓடி வர மகளை தூக்கிக் கொண்டான்.

“நேனு ஏமி செய்யலேது” (நான் ஒன்றும் செய்யவில்லை) என்று அலட்டலாக வந்து நின்றான் மிதுன்…அவன் அப்படியே முடி முதல் அடி வரை கார்த்திக் தான்.

“அம்மா டயர்டா இருந்தாங்க… எதுக்குடா இப்படி தூங்குற நேரம் வம்பு பண்ணுற?” மகிழ்தினி கவலையாய் கேட்டாள்.

“நாங்க ஒரே ப்ரொஜெக்ட் தானே செய்றோம்… அவ எனக்கு காண்பிச்சா என்னவாம்? ரொம்பத்தான். அதான் பிடுங்கினேன்… அதிகாரமாக பேசியவன் இப்போது… “கிழிஞ்சதை ஒட்டி தந்திடுவேன்” குரல் இறங்கலாக பேசவும் மகிழும், கார்த்திக்கும் திரும்பி பார்த்தனர்.

படுக்கையறையின் வாயிலில் வயதிற்கும் தோற்றத்திற்கும் சம்பந்தமில்லாமல் வெகு இளமையாய் அந்த இரவுடையில் கைகளை கட்டிக் கொண்டு கம்பீரமாய் நின்றிருந்தாள் மீரா.

“அம்மு”

“என்னம்மா?” மகிழ் கேட்க,

“எல்லார் மீதி ப்ரொஜெக்டை நாளைக்கு செய்யலாம்… நானே ஹெல்ப் செய்றேன். மேல் ரூம்லாம் லைட் அணைச்சுட்டு வாடா” என்றாள்.

“போச்சா…” மிதுன் முகம் கோணலாக கார்த்திக் சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டான்.

“ம்மா” அதிகாரமாக எதிரில் வந்து நின்றவனை தூக்கிக் கொண்டாள்.

“வாடா” மகிழையும் தோளோடு அணைத்துக் கொள்ள படுக்கையறை ஹவுஸ் ஃபுல்லானது. தாய்க்கும் தந்தைக்கும் நடுவில் மகிழ் படுத்துக் கொள்ள, தாய் பக்கம் மிதுன் இருக்க தந்தையின் பக்கமாய் மித்ரா இருந்தாள். கார்த்திக் மித்ரா மற்றும் மிதுன் விழாமல் இருக்க தலையணைகளை அணைவாக வைத்து விட்டு படுத்தான். படுத்ததும் சில நிமிடங்களில் மறுபடியும் மீரா தூங்கி விட, மகிழ் தகப்பனை நோக்கி திரும்பிப் படுத்தாள்

“அப்பா கதை சொல்லுங்க” மித்ரா கேட்க மிதுனும் கவனித்தான்.

“ஒரு ஊர்ல ஒரு ராஜா …”

“ம்ம்”

“அந்த ராஜாவுக்கு ஒரு ராணி” கார்த்திக்கின் கை மகளை தாண்டி மீராவை அணைத்திருந்தது.

“அந்த ராணி நம்ம அம்மா தானே? எப்ப பாரு இதே கதையா? போரடிக்குது புதுக்கதை சொல்லுங்க நானா” மிதுன் சடைத்துக் கொண்டான். அந்த படுக்கையறை சற்று நேரம் சிரித்தடங்கியது.

நிறைவு.

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here