மனதோரம் உந்தன் நினைவுகள்_3_ஜான்சி

0
893

அத்தியாயம் 3

ஆணென்றும் பெண்ணென்றும்

பாலினம் பாராது…

படிப்புக்கும், பகட்டுக்கும்

வித்தியாசம் காணாது…

பேதங்கள் இன்றியே,

அனைவரையும் தாக்கும்

இந்த காதல் ஒரு தொற்று வியாதி

மீராவின் கலக்கம் இரவிலும் தொடர தன்னையறியாமல் நான்கு மாதங்களுக்கு முன்னதான நினைவுகளில் அமிழ்ந்தாள். வழக்கம் போலொரு வெள்ளிக்கிழமை சாயுங்கால நேரம்.

ஷிப்ட் முடிகின்ற நேரம் அவளுக்கு மேலதிகாரியிடமிருந்து அழைப்பு வந்திருந்தது. அவள் அந்த டைரக்டரின் கேபின் சென்று நிற்க உள்ளே மொபைல் அழைப்பில் ஆழ்ந்திருந்த அவர் இவளைக் கண்டதும் கண்ணாடி அறையின் உள்ளிருந்து அழைத்தார்.

அவர் பேசி முடிக்கும் வரையில் அந்த குட்டிக் கேபினில் சுற்றிப் பார்த்த வண்ணம் அமர்ந்திருந்தாள்.

“ஹே மீரா, நலமா?” அவளை பதில் சொல்ல விடாமல் கூட தொடர்ந்தார்.

“நான் உன்னை அழைத்ததற்கு மிக முக்கியமான அவசரமான காரணம் இருக்கின்றது. திங்கள் கிழமை நீ ஹைதராபாதில் இருந்தாக வேண்டும்.” என காரணங்கள் விபரங்கள் சொன்னவர். திங்கள் காலை உனக்கு எத்தனை மணிக்கு ஃப்ளைட் புக் செய்யட்டும்? 6 மணி ஃப்ளைட்டா இல்லை 7 மணிக்கா? என்னவோ பக்கத்தூரு சந்தைக்குப் போகும் பஸ் விபரம் கேட்டதைப் போலிருந்தது அவரது பேச்சு.

வேலைக்கு சேரும் முன்பே தேவைப்பட்டால் கிளை அலுவலகங்களுக்கு பயணித்தாக வேண்டும் எனும் விதிமுறைகளுக்கு அவள் கட்டுப்பட்டாக வேண்டும் என்றிருந்தது. அதனால் மறுப்புச் சொல்ல அவளுக்கு வாய்ப்பில்லை. எனினும் கூட சனி ஞாயிறு லீவை அமைதியாக கழிக்க விடாமல் தன்னிடம் கடைசி நேரம் தகவல் சொல்லி துரத்தும் அந்த டைரக்டர் மேல் அதாங்க அவர் பெயர் சுஜித் அவர் மேல் கடுப்பு கடுப்பாக வந்தது.

“6 மணி ஃப்ளைட்டா இல்லை 7 மணிக்கா?” அவர் தன் பேச்சிலேயே இருக்க போற உயிரு ஒரு மணி நேரம் முன்னயே போகட்டும் எனும் கடுப்பில் “ஆறு மணிக்கே இருக்கட்டும் சுஜித்” என்றாள்.

சுஜித்தின் முகம் மலர்ந்தது… அதன் காரணம் தெரியாதா என்ன? அதிகாலை ஃப்ளைட் டிக்கெட்டுக்கள் விலை குறைவு. ‘என்னமோ இவனுங்க பாக்கெட்லருந்து போடுற மாதிரித்தான்’ என தனது மனதில் நொடித்துக் கொண்டாலும் புன்னகைத்து விடைப் பெற்றாள்.

தன்னை யாரும் அவசரப்படுத்துவது, ஆதிக்கம் செய்வது இவையெல்லாம் அவளுக்குப் பிடிக்காதது. அதனால் எதிர்த்து சண்டையிடுவாள் என்றல்ல மனதிற்குள் வைத்து குமைவாள் அதுதான் அவளது பழக்கம்.

கடைசி நேர இந்த வலியுறுத்தல்கள் பிடிக்காவிடினும் தன்னோடுச் சேர்ந்து அம்மா, அப்பா, தங்கைகள் என அனைவரும் அவளுக்கு உதவியதில் அவள் சனிக்கிழமை இரவு இரண்டரை மணிக்கு தனது பெட்டியோடு புறப்பட்டு விட்டாள். தங்கைகள் ஹைதராபாதில் இருந்து வாங்கி வரச் சொல்லி நீளமான லிஸ்டை கையில் திணித்திருக்க, ஆயிரம் பத்திரம் சொல்லி அம்மா வழியனுப்ப அப்பா துணைக்கு வந்தார்.

மூன்றே முக்காலுக்கெல்லாம் ஏர்போர்ட் வந்திருக்க அப்பாவிடம் விடைப்பெற்று உள்ளே வந்தாள். செக் இன் செய்து ஃப்ளைட்டுக்கு காத்திருந்து கொட்டாவியோடு தூக்கத்தை விழுங்கி ஃபளைட்டில் டிக்கெட்டோடு முன்பதிவு செய்யப் பட்டிருந்த காலை உணவையும், சுடு தண்ணீர் காஃபியையும் குடித்து ஹைதராபாத் வந்துச் சேர மணி ஒன்பதாயிற்று.

இரண்டு பெரிய லக்கேஜீக்களுடன் தான் செல்ல வேண்டிய இடத்திற்குச் செல்ல ப்ரீபெய்ட் டாக்ஸி பிடித்துச் சென்றாள். கம்பெனியில் அந்த பணத்தை வசூலிக்க (Reimbursement) வேண்டி இருந்ததால் ரசீதை பத்திரப்படுத்தினாள்.

தனக்கு கிடைத்த அட்ரஸைக் காட்டி தனக்கு அனுப்பப்பட்டு இருந்த அந்த வீட்டின் அழகான மாடி அமைப்பின் புகைப்படத்தை மறுபடி, மறுபடி சரி பார்த்து அங்கு இறங்கினாள். மணி பதினொன்றாகி இருந்தது.

அந்த சுற்றுப் புறமும் இரண்டு மாடி வீடும் அம்சமாக இருந்தது. வீட்டு உரிமையாளர் இரண்டாம் தளத்தை வாடகைக்கு விட்டிருப்பதாக விபரம் சேகரித்து இருந்தாள்.

இரண்டு தள வீட்டிற்கு அல்லது பங்களாவிற்கு லிப்ட் இருந்தது. இரண்டு லக்கேஜீக்களோடு இரண்டாம் மாடி எப்படி ஏறுவது? என திகைத்தவளுக்கு லிப்டை கண்டதும் ஆசுவாசமாயிற்று.

இரண்டாம் மாடியில் இறங்கி லக்கேஜீக்களை இறக்கி காலிங்க் பெல் அடிக்கவும் கதவை திறந்த அந்த முதியவர் இவளது பொருட்களை வைக்க வேண்டிய அறையை காட்டி அவளது லக்கேஜை அங்கு கொண்டு வைக்க உதவியும் செய்தார்.

அடுத்த ஒரு மணி நேரத்தில் தயாரானவள் இரவு தூங்காமல் இருந்ததால் கண்கள் கரித்ததையும் பொருட்படுத்தாமல் ஓலாவில் ரிக்ஷா பதிவு செய்து அலுவலகத்திற்கு விரைந்தாள்.

அங்கு யாரை பார்க்க வேண்டும் என அவளுக்கு விபரம் தெரியவில்லை. இவளுக்கும் இவளது லேப்டாப்புக்கும் ஆயிரம் செக்கிங்க் நடந்து முடிய உள்ளேச் சென்று தனக்குச் சொல்லப்பட்ட இடத்தில் தனது தோள்பை மற்றும் லேப்டாப் பையை எடுத்து வைத்தாள்.

அலுவலக ஏசி அவளது களைப்பில் கண்ணை சொக்க வைத்தது. மடிக்கணிணியை உயிர்ப்பித்து சில மின்னஞ்சல்களுக்கு பதிலளித்தாள். இனி ஹைதராபாதில் செய்ய வேண்டிய வேலைகள் தெரிந்த பின்னரே அடுத்து என்னச் செய்ய வேண்டும் என வரிசைப்படுத்த வேண்டும் என எண்ணி மடிக்கணிணியை லாக் செய்தாள்.

அந்த இடத்தின் கதவு சட்டென்று திறந்தது.

“ஹாய், நீங்கள் தான் மீராவா?” புன்னகைத்தவாறு ஆங்கிலத்தில் பேசி தன்னருகில் வந்தவனை மீரா கண்கொட்டாமல் பார்த்தாள். அவன் உருவமும் ஆஜானுபாகுவானத் தோற்றமும் பார்க்க, சாதாரணவல்ல மிக மிக அழகன் வகையறாவில் வரக்கூடியவனாக இருந்தான்.

“இவன் தான் கார்த்திக்கோ?” பார்த்தபடியே தனது சிந்தனையில் ஆழ்ந்தாள்.

“ ஹைதராபாதில் கார்த்திக்கின் கீழ் பணிபுரியப் போகிறாய்” என சுஜித் சொல்லவும் அவன் மேல் இவளுக்கு நல்ல அபிப்ராயங்கள் இல்லாத போதிலும் எந்த சோசியல் மீடியாவிலும் இல்லாத, ஒருபோதும் புகைப்படத்திலும் கூட கண்டிராத அவனைக் காண அவளுக்கு ஆர்வம் எழுந்தது என்னமோ உண்மை.

“ஹாய்… யெஸ் நான் தான் மீரா”, தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொண்டாளவள்.

“நான் தான் பாஸ்கர், ப்ரொசஸ் ஹெட்”

“ஓ” முறுவலித்தாள்… ‘இவன் கார்த்திக் இல்லை, அப்படியென்றால் கார்த்திக் பார்க்க எப்படி இருப்பான்?’ மனதில் சில கணக்கீடுகள்.

கடந்த சில மணித்துளிகளில் பாஸ்கருடன் பேசப் பழக மிகவும் இலகுவாக இருந்தது.முதன் முறை பழகிய உணர்வே இல்லை. அத்தனை மரியாதையான பார்வை மற்றும் நடத்தை மிகுந்த நட்புணர்வுடன் பழகினான். தனக்கு முன்பின் தெரியாத அந்த இடத்தில் மதியம் சாப்பிட எங்குச் செல்வது? எனக் கேட்க அதற்கும் விபரங்கள் சொன்னான்.

“தன்னோடு கஃபேடேரியாவிற்கு துணைக்கு வருகின்றானா?” என மீரா கேட்டுப் பார்க்க அவனோ தான் இன்று உபவாசம் எனச் சொல்லி வர மறுத்தான்.

தனது சிறிய கைப்பையை மட்டும் எடுத்துக் கொண்டு உணவைத் தேடிய அவளது பயணம் ஆரம்பித்தது. காலை வந்தது முதல் அவள் கவனித்ததில் அலுவலகத்திலும் சரி, கேஃபேடேரியாவிலும் சரி அவள் பார்த்த ஆண்கள் எல்லாரும் தத்தம் முகத்தை தாடியில் புதைத்திருந்தார்கள்.

“இது என்ன தெலுங்கானா ஸ்டைலா?” அவள் விழித்திருக்க பாஸ்கரின் வாட்சப் ஸ்டேடஸ் அன்றிரவு அவளுக்கு வேண்டிய பதிலை தரக் காத்திருந்தது.

கேஃபேடேரியாவில் அத்தனைக் கூட்டம், கூட்டமென்றாலே அவளுக்கு அலர்ஜி. மூச்சடைத்த உணர்வில் கிடைத்த உணவை வாங்கி, கிடைத்த இடத்தில் அமர்ந்து பரபரவென உண்டு திரும்பினாள். இனி தனக்குத்தானே சமைத்து டிபன் கொண்டு வருவதென தீர்மானித்தாள். ‘இந்தக் கூட்டத்தில் யாரால் முடியும் ஷப்பா?’

உணவு உண்ட பின்னர் ஏசியின் குளுமை, தூக்கமின்மை என மீராவை நித்திரா தேவி சுற்றிச் சுற்றி வந்து தாலாட்ட கார்த்திக் எப்ப வருவான்? என பாஸ்கரிடம் கேட்டுக் கேட்டு அவள் களைத்து விட்டாள்.

“அண்ணகாரு இப்ப வருவார்” “அண்ணகாரு அப்படி, அண்ணகாரு இப்படி” அவன் பேசியதில் “யப்பா உங்க அண்ணகாருவ எனக்கு ரொம்ப நல்லா தெரியும், ஃப்ராடுப்பய ஏமாத்தி மேனேஜர் ஆகிருப்பான்னு நினைக்கிறேன். நீ வேற அவனை புகழ வேணாம்’ என மீரா மனதிற்குள் பொறுமிக் கொண்டாள்.

இதற்கு மேல் முடியாதென அவள் சாயுங்காலம் ஆறு மணி வரைக்கும் நேரம் கடத்தி விட்டு வீட்டிற்கு புறப்படுகையில் தான் பாஸ்கரின் குரல் உற்சாகமாய் ஒலித்தது.

“அண்ணகாரு…”

“டேய் கார்த்திக் வந்துட்டியா நீ?” சலிப்பில் அவனைப் பார்க்க திரும்பிய மீராவிற்கு அவனது முகத்தில் கண்கள் படிந்து மனதில் அதிர்ச்சியின் அலைகள் ஒங்கியறைய அதனை முகத்தில் காட்டாமல் மறைத்தாளவள்.

“ஹே கார்த்திக் ஹவ் ஆர் யூ?” முதன் முறை பார்ப்பவனிடம் தனது மனதின் வெறுப்பு, கோபம் எதையும் காட்டாமல், ஏன் அவனது முகத்தைக் கண்டதும் எழுந்த அதிர்வையும் வெகு சாதாரணமாக புறம் தள்ளி கைகுலுக்க கை நீட்டினாள்.

மதியம் வர வேண்டியவன் அவளை தவிர்க்கவே தாமதமாக வந்திருந்தான் போலும். வந்ததும் தன்னைக் கண்டதும் எப்படியாக அவளது முகபாவனை மாறும் என்பதை கணிக்க அவளையே பார்த்து நின்றிருந்தான்.

அவளது மாறாத முகபாவனைகள், அதிர்ச்சி இல்லாத உடனடிப் பேச்சு கைகுலுக்க அவள் தன்னிடம் கையை நீட்டிய விதம் எல்லாமும் அவனது மனதின் ஏதோ ஒரு ஒரத்தில் ஒரு பூவை பூத்திருக்கச் செய்திருக்க வேண்டும்.

தயங்கி நின்றவன் இன்னும் கையை நீட்டாமல் “ஹாய் மீரா” என்றான்.

புன்னகைத்து பேசியவள் விடைப்பெற்றுச் செல்ல, இங்கொருவன் மனதில் புயலும், தென்றலும் மாறி மாறி வீசிக் கொண்டு இருந்தன.

வறண்ட பாலையில்

மழைத்துளி போலவே

அன்பற்ற வனாந்திரத்தில்

நாடோடியாய் திரிந்த என்னுள்

 சில்லென 

இறங்கியது உந்தன் காதல்.

தொடரும்

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here