3. திருமணப் பரிசு!

2
358

This story is dedicated for Dec 1 ” World Aids Day”.

திருமணப் பரிசு !!

மதிய உணவு நேரம், தனது டிபனை திறந்தவள் சாப்பிட தோன்றாமல் , அந்த அலுவலக உணவகத்தின் ஒவ்வொரு மூலையையும் தன் விழிகளால் துழாவினாள். ச்சே… இந்த ரேகா எப்பவுமே இப்படித்தான் எவ்வளவு முக்கியமான விஷயம் சொல்லணும்… இன்னும் காணல, வரட்டும் வரட்டும் இன்னைக்கு அவளுக்கு இருக்குது… என்று கருவியவள்

. ஹாய் சித்ரா டியர்… என்ற ரேகாவின் குரல் கேட்டதும் கோபத்தையெல்லாம் மூட்டை கட்டி விட்டு என்ன ரேகா நீ… எவ்வளவு நேரமாச்சு தெரியுமா? நீ வர வர எனக்கு இம்போர்ட்டான்ஸ் கொடுக்கறது இல்ல ,பிரமோஷன் கிடைச்சதிலருந்து ரொம்பதான் மாறிட்ட போ என்று சிணுங்கினாள்.

“சாரிடி ரொம்ப லேட் ஆகிட்டேனா? , மீட்டிங் இருந்தது அங்க நெட்‌வர்க் வேற இல்ல அதான் மெஸ்ஸேஜ் செய்ய முடியல , சரி சரி என்னை ரொம்ப கொஞ்ச வேண்டாம் உன் சந்தீப் என்கிட்ட கோபிச்சிட போறாரு”
என்று பதிலுக்கு சீண்டினாள் .

அவள் அருகில் அமர்ந்து இருவரும் சாப்பிட துவங்கியதும் சித்ரா பேச ஆரம்பித்தாள்,

“ரேகா நீ சொன்ன விஷயம் இருக்கில்ல அதை பற்றி நான் அவர்கிட்ட நேற்று கேட்டேன்,அவர் அதை ரொம்ப சாதாரணமா எடுத்துக்கிட்டார் தெரியுமா? மேரேஜுக்கு தான் ஒரு மாசம் இருக்கே அதனால இந்த வாரமே நாங்க ரெண்டு பெரும் “ஃபுல் பாடி செக் அப்” செய்ய பொறோம்”…

அவள் பெருமிதமாக கூற, ரேகா தர்ம சங்கடமாக அவளை நோக்கினாள்.

“ஏன் சித்ரா நான் சொன்னது நீ தப்பா எடுத்துக்கலியே? …”

என வார்த்தை கிடைக்காமல் தடுமாற, என்ன ரேகா என் லைஃப் பில் உனக்கு இருக்கிற அக்கறையால தானே சொன்ன அதில என்ன இருக்கு ? .நீ மட்டும் தைரியம் தரலன்னா நான் இந்நேரம் அந்த உப்பு மூட்டையை இல்ல கட்டிஇருந்திருப்பேன்…

கல கல என சிரித்தாள் அவள், அவளது சிரிப்பில் ரேகா மனம் இலகுவாக இன்னும் பல கதைகள் பேசியவர்களாக சாப்பிட்ட பின் தங்கள் டிபார்ட்மென்டிற்கு திரும்பினர்.

சித்ரா வேலைக்கு சேர்ந்த முதல் நாள் மனமெல்லாம் பயமும் பட படப்புமாக அலுவலகத்திற்கு வந்தவள் தனக்கு சீனியரான ரேகாவிடம் அலுவலக நடைமுறைகள் கற்று கொண்டாள்,அவளின் கனிவான குணத்தின்பால் கவரப்பட்டதால் இருவரும் கடந்த ஒன்றரை வருடங்களாக நெருங்கிய தோழிகளாக ஆகிவிட்டனர் .

ரேகா எப்போதுமே அமைதியான குணம் ஆனால், சித்ராவோ பட பட என பேச்சும் துரு, துருவென துள்ளலுமாக திரிபவள்.

இருவரும் குணத்தில் எதிர் எதிர் துருவங்களாக இருந்தாலும் கூட ஒருவர்பால் மற்றவர் கொண்ட அன்பும்,அக்கறையும் அவர்களை வலுவான நட்பில் இணைத்திருந்தன.
ஒரே இடத்தில் வேலை செய்தவரையில் உடனுக்கு உடன் சித்ராவிற்கு அவள் நினைத்ததை ரேகாவிடம் பகிர்ந்து கொள்ள முடிந்தது.ஆனால்,சமீபத்தில் ரேகாவிற்கு பணி உயர்வு கிடைக்க வேறு டிபார்ட்மென்டிற்கு மாறியதும் உணவு இடை வேளை மட்டுமே பேச வாய்ப்பு கிடைத்தது.அதில் சித்ராவிற்கு ஒரே வருத்தம்.

ரேகாவிற்கு அவள் சொன்ன உப்பு மூட்டை விஷயம் ஞாபகம் வந்தது புன்முறுவலுடன் அதை யோசித்தவாறு வேலையை ஆரம்பித்தாள்.அன்றொரு நாள் சித்ரா அருகில் வந்து,

” நான் ரொம்ப டென்ஷனா இருக்கேன் ரேகா”

என்றாள், என்ன என கேட்க,

” வீட்டில மாப்பிள்ளை பார்த்திருக்காங்க எனக்கு என்னவோ ரொம்ப பயமா இருக்கு நான் திருமணம் செய்யவா? வேண்டாமான்னு ஒரே குழப்பமா இருக்கு அதிலும் அந்த ஆள் இருக்காரே சரியான உப்பு மூட்டைடி?!!!

கேட்ட ரேகாவிற்கு சிரிப்பு தாங்க முடியவில்லை. அவள் பெரும்பாலும் தொந்தி இருப்பவர்களை அப்படி சொல்லுவாள் என தெரியுமாதலால் இவளை சொல்லி திருத்த முடியாது என்று நினைத்தவாறு . ம்ம்… என்று அவளை தொடர சொன்னாள்.

“அந்த ஆள் கிட்டே தனியா பேசினேனா அவர் பேச்சும், முழியும் ஒண்ணும் பிடிக்கல, நீங்க சிலிம்மா ஷில்பா ஷெட்டி மாதிரி இருக்கீங்க, அதிலும் உங்க கண் மீன்விழியேதான்னு ஒரே வழிசல், ரோட் ஸைட் ரோமியோ மாதிரி கமெண்ட் அடிக்கிறான்.அவனும் அவன் பார்வையும் இந்த சொல்வாங்களே பெண் பார்க்க போறதுன்னா குடும்பத்தோட போய் ஸைட் அடிக்கறதுன்னு அப்படித்தான் நினைச்சிருப்பான் போல,அவன் மூக்கு மேலயே ஒரு பன்ச் விட்டிருப்பேன் எனக்கு அவ்வளவு கோபம் வந்தது.ஆனால் பிடிக்கலன்னு நான் சொன்னா வீட்டில எப்படி எடுத்துக்குவாங்கன்னு புரியல.அரசாங்க வேலை பார்க்கிறவர்னு எல்லோரும் ரொம்ப விருப்பபடுறாங்க நான் என்ன சொல்ல?”…

என்றவளை உற்று பார்த்து விட்டு,

” உன் விசிறிகள் எண்ணிக்கை ரொம்ப கூடி கிட்டே போறது சித்ரா”

என்று சிரித்தவளை, முதுகிலேயே ரெண்டு அடி போட்டவள்

“என்னடி கிண்டலா?”

என்று முறைத்தாள்.

“நான் எவ்வளவு ஸீரியஸா பேசிட்டிருக்கேன்”

என்று குறை கூற, சரி சரி இப்ப என்ன திருமணம் செய்யணுமா வேண்டாமான்னு குழப்பம் அப்படி தானே? இங்க பாரு பெற்றவங்க எப்போதுமே பிள்ளைகள் நன்மைக்காகத்தான் சொல்வாங்க அதனால திருமணம் செய்வது பற்றி குழம்பாதே, அதது வயசில் செஞ்சுக்கணும், ஆனால் யாரை திருமணம் செய்யணும் என்பதை நீதான் முடிவெடுக்கனும் அரசாங்க வேலை, அம்மா அப்பா விருப்பம் எல்லாவற்றையும் ஒரு பக்கம் தள்ளி வச்சிட்டு ஒரு நிமிஷம் இந்த நபர் தான் உன் வாழ்க்கை துணையா வரணும்னு உன் மனசு சொல்லுதான்னு கேளு, சரின்னா பண்ணிக்கோ இல்லன்னா அப்பாக்கிட்ட தைரியமா நீ என்ன நினைக்கிறன்னு சொல்லு. இது உன் வாழ்க்கை சம்பந்தப்பட்ட விஷயம், என்னை பொருத்த வரைக்கும் பெண்கள் தங்களுடைய திருமண விஷயத்தில் மட்டும் எப்போதுமே சுயநலமா தான் முடிவெடுக்கணும்னு நான் சொல்லுவேன் என்று சொல்லி முடிக்கும் போது அவள் முகத்தின் இறுக்கம் கூடி போயிருந்தது.

அடுத்த நாள் அவளிடம் சித்ரா,

” ஹேய் தாங்க்ஸ் ரேகா ,நீ சொன்ன அட்வைஸ் கேட்டு தெளிவாயிட்டேன். நேற்றே அப்பா கிட்ட எனக்கு இந்த ஆள் பிடிக்கலன்னு சொல்லிட்டேன்,ரொம்ப ரிலாக்ஸா ஃபீல் பண்றேன்.’ என்றாள்.

அதற்கடுத்த மாதமே சந்தீப் பெண் பார்க்க வர வழக்கம் போல அதற்கு முன் தினம் குழப்பமும், பயமுமாக இவளை சித்ரா வறுத்தெடுத்தாள்,பதில் சொல்லாமல் புன்னகைத்தவளை பார்த்து “கல்லுளி மங்கிடி நீ” என்று திட்டிக் கொண்டு இருந்தாள். இவள் கண்டு கொள்ளவே இல்லை, அவளுக்கு தான் சித்ராவைப் பற்றித் தெரியுமே அடுத்த நாள் இன்னும் நிறைய கதை கேட்க வேண்டி இருப்பதால் அதற்கு கொஞ்சம் எனர்ஜியை சேர்த்து வைத்துக் கொண்டிருந்தாள்.

அந்த பெண் பார்க்கும் படலத்திற்கு அடுத்த நாள் கனவிலே மிதந்தவளாக வந்த சித்ராவை பார்த்த ரேகாவிற்கு எல்லாம் புரிந்து போனது. ஓஹோ!! மேடம்கு மாப்பிளையை ரொம்ப பிடிச்சிடுச்சி போல என்று, அவளிடம் வந்தவள் உற்சாகமாக “ரேகா,தெரியுமா சந்தீப் ரொம்ப ஃப்ரென்லிடி கண்ணை பார்த்துதான் பேசினான்,வழியல… தன் வேலை ,வருமானம் முதலா எல்லா விஷயமும் ரொம்ப இயல்பா என்கிட்ட பகிர்ந்துகிட்டான்”. நீ சொன்னேயில்ல, அது போலவே என் உள் மனசு என் கிட்ட இவன் தான் என் லைஃப் பார்ட்னர்னு சொன்னது நான் உடனே அப்பா கிட்டே சம்மதம் சொல்லிட்டேன் என்று சொன்னவள் முக மலர்ச்சி பார்த்து இவள் மனம் நிறைந்தது வாழ்த்துகள் சொன்னாள் .

எப்போதுமே மனதில் பட்டதை எடுத்துச் சொல்வதோடு சரி தன் கருத்தை வலியுறுத்தாதவள் முதல் முறையாக சித்ராவிடம்

“ப்ளீஸ்டி நீயும் சந்தீப்பும் மெடிகல் செக் அப்” செஞ்சுக்கோங்க”

என பல முறை வலியுறுத்தியிருந்தாள்.அவள் கூறிய யோசனைபடியே சித்ரா அதற்காக தன் வருங்கால கணவனிடம் பேசி சம்மதம் வாங்கி விட்டாள்.முதலில் சொல்லி விட்டாலும் கூட பிறகு

“இவள் என்ன தேவையற்ற விஷயத்தில் தலையிடுகிறாள்”

என்று சித்ரா தன்னை தவறாக எண்ணி விடுவாளோ என ரேகாவிற்கு மனதில் ஒரு தவிப்புத்தான் ஆனால் இப்போது சித்ராவின் பதில் கேட்டதும் ஏனோ மிகவும் நிறைவாக உணர்ந்தாள்.

அலுவலகத்திலிருந்து புறப்பட்டவளுக்கு அன்று தன்னுடைய தமக்கையின் ஞாபகம் மிக அதிகமாக வந்தது.அவளை சந்திக்க புறப்படும் முன் க்ரெச்சிற்க்கு ஃபோன் செய்தாள்.

எதிர் முனையில் ஃபோன் எடுக்கப்பட்டது .
“சுமதி அக்கா நான் ரேகா பேசறேன். நான் ஆஃபீசிலிருந்து வர 1 மணி நேரம் கூடுதலா ஆகிடும்.
ஏஞ்செல் குட்டி எப்படி இருக்கா? அழாம இருக்காளா?”

“ரேகா, நீ கவலைபட வேண்டாம் உன் மக அழாம விளையாடிகிட்டு இருக்கா.ஒரு மணி நேரம் தானே அதற்க்கென்ன நான் அவளைப் பார்த்துக்கிறேன்
அவளுக்கு சாயங்கால சாப்பாடும் கொடுத்திடறேன் அமைதியா வா” என்று பதில் கிடைத்ததும்,

“சரி அக்கா தேங்க்ஸ் ” என்று சொல்லி தொடர்பை துண்டித்தாள்.

.ரேகாவின் மனதில் அக்காவின் நினைவுகள் அலைகளாக எழுந்தன.

அப்போது ரேகாவிற்கு ஒரு பதினாறு வயது இருக்கும், அக்கா கல்லூரி படிப்பு முடிந்து வேலை தேடுதலில் மும்முரமாக இருந்த நேரம். எதிர்பாராத விதமாக பெற்றோர்கள் இருவரும் சாலை விபத்தில் மரணம் எய்து விட, அந்த போராட்டமான சூழ்நிலையை அக்கா எவ்வளவு மனத்திடத்துடன் சமாளித்தாள். தாய் தந்தையின் இழப்பு தெரியாமல் பார்த்து கொண்டாள். சொந்த வீட்டை தவிர வேறு எதுவும் இல்லாத நிலை அல்லவா ,அப்போது அக்கா மட்டும் தன்னையும் நிலை நிறுத்திக் கொண்டு தன்னை விட சிறியவளான விவரம் தெரியாத என் வாழ்க்கையையும் அமைத்திரா விட்டால் சொந்தங்கள் என்று யாரும் எட்டி பார்க்காத அந்த தருணத்தில் என்ன ஆகியிருக்குமோ?

அக்கா எனக்கு தோழி, ஆலோசகர் ,அம்மா எல்லாம் ஆகி போனாள்.தன்னுடய திருமண வயது ஆகியும் தன்னுடைய வாழ்க்கையை எண்ணாமல் என் படிப்பிற்காக உழைத்தாள்.இப்படி சுயநலமில்லாத சிந்தனை எத்தனை பேருக்கு வரும்?!!. இன்று என் படிப்பு , நான் செய்யும் வேலை எல்லாம் அவள் தந்த கொடை அல்லவா? என்று எண்ணும் போது மனம் உருகுகின்றதே.

தினம் தோறும் அக்காவிடம் எல்லாவற்றையும் பகிர்ந்து கொள்ளாவிட்டால் எனக்கு தூக்கமே வராது. என்னை சிறு பிள்ளை போலவே அக்கா பேணுவாள்.

அக்காவிற்கு கோபப்படவே தெரியாது ஆனால்,கண்டிப்பு காட்ட வேண்டிய இடத்தில் காட்டுவாள்.

“ஸ்லீவ்லெஸ் ட்ரெஸ் போடாதேன்னு சொன்னா கேட்டுக்கோ புரிஞ்சதா ?”,
“ரேகாம்மா, ஃப்ரெண்ட்ஸ் எல்லாம் காலேஜ் வரைக்கும் தான் வீட்டிற்கு எல்லாம் கூட்டிகிட்டு வர வேண்டாம்”…

“அம்மா அப்பா இல்லாத பொண்ணுங்கன்னு நம்ம பற்றி யாரும் ஒரு வார்த்தை சொல்ல வாய்ப்பு கொடுக்க கூடாது சரியா?”

என அக்கா கண்டிக்கும் போது மறுக்க தோன்றாது.

இதோ ஆலயம் வந்து விட்டது, ரிக்ஷாவிலிருந்து இறங்கினாள் .அது அவர்களின் பங்குஆலயம் இயற்கை சூழலில் அமைந்துள்ள அந்த ஆலயததிற்கு வருவது எப்போதுமே மனதிற்கு ரொம்ப பிடித்த விஷயம். முதலில் அன்னை மரியாளின் கெபி அதை தொடர்ந்து நடந்தால் ஆலய அலுவலகம் இன்னும் 2 நிமிடங்கள் தொடர்ந்து நடக்க அழகு கொஞ்சும் அமைதி தரும் ஆலயம். கெபியை வணங்கி விட்டு ஆலயம் நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தாள்.

ஓரிரு நிமிடங்களுக்கு உள்ளாக அவள் எண்ணங்கள் மின்னல் வேகத்தில் சில வருடங்களுக்கு முந்தைய சம்பவங்களை அசைப் போட்டது.

படிப்பை முடித்து தானும் வேலை பார்க்க ஆரம்பித்த சமயம் முன்பொரு போதும் தங்கள் வீட்டிற்கு வந்திராத அந்த தூரத்து சொந்த அத்தை தங்களை சந்திக்க வந்த போது அவ்வளவு சந்தோஷப்பட்டிருக்க கூடாதோ? என் தம்பி மகள் இருக்கும் போது நான் என் வெளியே போய் என் மகனுக்கு பொண்ணு தேடனும் என்ன சொல்றீங்க என்று மற்றொரு உறவினரோடு வந்து பேசவும் சகோதரிகளுக்கு தலை கால் புரியவில்லை.

“என் அக்காவிற்கு திருமணம் வாவ்” என்று சிறுபிள்ளையாக மனம் குதூகலித்ததே.அவர்கள் போனதும் ரேகாமா நீ என்ன சொல்ற? என கேட்ட தமக்கையிடம் ,”அக்கா,அத்தை நம்ம கிட்ட பாசமா பேசினாங்க இல்ல.ஆனா, அவங்க மகனை பற்றி நமக்கு எதுவும் தெரியாது நாம அவங்கள பற்றி யாருகிட்ட விசாரிச்சு தெரிஞ்சுகிறது நமக்கு பெரியவங்க யாருமில்லையே? என்று குழப்பத்தோடு பதில் சொன்னவளிடம். “எனக்கும் ஒண்ணும் புரியலடி…என்று அக்காவும் குழம்பினாள்.

தொடர்ந்து அதே அத்தை பல முறை வந்ததும் “கரைப்பார் கரைத்தார் கல்லும் கரையும்” என்பதைப் போல ஒரே விஷயத்தை முன்வைத்ததும்
“இங்க பாரும்மா இப்போதான் ரேகா படிச்சி முடிச்சாச்சு ,வேலைக்கும் போறா இல்ல உனக்கு கல்யாணம் ஆனாத் தானே அடுத்து அவளுக்கும் நாங்க பார்த்து ஏற்பாடு செய்யலாம் என்ன சொல்றது? என்று இந்த முறை அவர் கேட்டதில் அக்கா ஒரு வேளை மனம் மாறினாள் போலும்.

அன்றே,” ரேகாமா, இவ்வளவு நாள் வராதவங்க வந்து கேட்கிறாங்க நாம ஏதாவது சொல்லி உள்ள சொந்தத்தையும் இழந்திர கூடாது. இப்போ உனக்கும் கல்யாண வயசு ஆயிடுச்சி, எனக்கு இங்கேயே கல்யாணம் நடந்திடுச்சுன்னு வச்சிக்கோ உனக்கும் உடனே அவங்களே பார்த்து முடிச்சிடுவாங்க அதான் நான் சரின்னு சொல்லலாம்னு நினைக்கிறேன் ” என்று கூறினாள் .

“எப்பவும் என்னை பற்றி மட்டும் தான் நினைப்பியா ?உன் கல்யாணம் அக்கா உனக்கு எப்படி இருக்கணும்னு ஏதும் யோசிக்க மாட்டியா?” என செல்லமாக சலித்து கொண்டவளிடம் .“அவங்க நம்ம அப்பாவ பற்றி எவ்வளவு அன்பா பேசினாங்க அதனால எனக்கு நம்பிக்கையா இருக்கு.அதெல்லாம் நல்லதாக தான் நடக்கும் பாரு” என்றாள் அக்கா தன் வழக்கமான புன்னகையோடு.

திருமணமும் விரைவில் நடந்தேற அக்கம் பக்கத்து வீட்டினர் துணையிலும், அக்கா வாழ்வு அமைந்து விட்ட நிறைவிலும் எனக்கு அப்போது தனிமை ஒரு பொருட்டாகவே தெரியவில்லை.

இரண்டு வாரங்கள் கழித்து அத்தானுக்கு உடல் நலமில்லை என்று தெரிய வரவும் அவள் வீட்டிற்கு செல்ல, காய்ச்சலில் துவண்டு கிடந்த அத்தானையும் அதற்கு மேல் தளர்ந்து அமர்ந்திருந்த அக்காவையும் பார்க்க மனம் வலித்தது.

“என்ன அக்கா அடுத்த வாரம் தானே ஊரிலிருந்து திரும்ப வருவேன்னு சொன்ன இப்ப என்ன ஆச்சு?”

“என்னன்னே தெரியல 5 நாளா அத்தானுக்கு ஒரே காய்ச்சல் அதான் உடனே வந்துட்டோம்” என்றாள் அக்கா கவலை தோய்ந்த முகத்தோடு.
” அதெல்லாம் கவலை படாதே எல்லாம் சரியாயிடும்”என்று நம்பிக்கை அளித்து விட்டு திரும்பினேன்

அத்தானின் உடல் நலம் சீராகாமல் ஒன்று மாற்றி ஒன்றாக வர சிகிட்சை தொடர்ந்தது.அதே நேரம் அக்கா கருவுற்றிருப்பது தெரிய வந்தது மகிழ்ச்சியில் திளைத்தேன் .ஆஃபீஸில் எல்லோருக்கும் இனிப்பு கொடுத்து விட்டு அக்காவை சந்திக்க சென்றேன் “பாருக்கா நம்ம வீட்டில பாப்பா வர போகுது இனிமேல் அத்தானுக்கு சரியாகிடும், நான் தினம்தோறும் ஏசப்பாக்கிட்ட அத்தானுக்காக ஜெபிக்கிறேன் தெரியுமா” என்று சொன்னேன்.

ஏனோ யாருடைய ஜெபமும் கேட்க படாமல் அத்தான் தன் திருமணத்தின் நான்காம் மாதமே உயிரிழக்க அக்காவை எப்படி தேற்றுவது என்றே எனக்கு புரியவில்லை.அக்கா ஏனோ மிகவும் சோர்வாகவும், சிடு சிடுப்பாகவும் மாறிப் போனாள்.என்னிடம் முகம் கொடுத்து பேசுவதே இல்லை.

அக்கா தனக்குள்ளேயே இறுகிப் போனாள். அவள் புன்னகையை எங்கோ தொலைத்து விட்டிருந்தாள்.

“அக்கா மறுபடி நம்ம வீட்டுக்கு வந்திடு நீ வேலைக்கு போக வேண்டாம் நான் உன்னையும் நம்ம பாப்பாவையும் பார்த்துப்பேன். நீ கவலையே படாதே அக்கா உனக்கு நான் இருக்கேன்”

என்று தினம் தோறும் சொல்லியும் அவளிடம் இருந்து ஒரே பதில் தான் வரும்.

“நான் இங்கே தான் இருப்பேன் ரேகா நீ உன் வாழ்க்கையை பார்த்துக்கோ”.

அதற்கு மேல் என்ன சொல்வது என்று எனக்கு புரியாது.மன வருதத்தோடு வீடு திரும்புவேன் . திருமணமாகி ஒரு வருடம் கூட ஆகவில்லை அதற்குள் கணவனை இழப்பது எவ்வளவு பெரிய துயரம் அதனால்தான் அக்கா இப்படி பேசுகிறாள் என்று மனதை தேற்றிக் கொள்வேன் .

அன்று “ரேகா நாளை செக்-அப்க்கு என் கூட வர்றியா”? என அக்கா கேட்டதும், மகிழ்ச்சியோடு “சரி அக்கா “என்றேன். வேலையிலிருந்து விடுப்பு எடுத்துக்கொண்டு சென்ற எனக்கு ஒரு போதும் தாங்கிக் கொள்ள இயலாத அதிர்ச்சி தரும் செய்திகளை கேட்க போகிறோம் என்று அப்போது தெரியவில்லை.

போகிற வழியில், ” ரேகா ஆஸ்பிடல் போக கொஞ்ச நேரம் இருக்கு பார்க் போலாமா ?”எனவும் இருவரும் சென்றோம் .

அக்கா ஏதோ பேச விரும்புவதை அறிந்தவளாக,
“என்ன அக்கா …?” என்று கேட்க,

“ரேகா என் மேல கோபமா?

” இல்ல அக்கா. உனக்கு உன் மனக் கவலை நான் என் உன் மேல கோபப்பட போறேன்”

பெருமூச்செறிந்தவளாக “ரேகா, உனக்கு அத்தான் எப்படி இறந்தாருன்னு தெரியுமா?”

“வெள்ளை காமாலைன்னு அத்தை சொன்னாங்க”

“அப்படியா” என்று இகழ்ச்சியாக முகம் சுழிததவளிடம் ஒன்றும் புரியாமல்
” ஏன் அக்கா அப்போ அத்தானுக்கு என்ன?”

“அவருக்கு எய்ட்ஸ் நோய் ரேகாம்மா”
கேட்ட எனக்கு அதிர்ச்சியில் பேச்சே எழவில்லை அக்கா தொடர்ந்தாள்.

“இந்த விஷயம் எனக்கு அவர் இறந்த அப்புறமா தான் தெரியும்.ஒரு வேளை அவருக்கு இந்த நோய் இருப்பது பற்றி தெரியாததினால தான் திருமணம் நடந்துப் போச்சு ன்னு நினச்சேன். ஆனால்,அவர் ஒழுக்கம் சரியில்லாதவர் என்று இறந்த வீட்டில எல்லோர் பேசியது கேட்டு புரிஞ்சது.அவர் இதற்காக 2 வருடமா மருந்து வாங்கிட்டு இருந்திருக்கார்னு அவர் மெடிக்கல் ரிப்போர்ட் பார்த்து புரிஞ்சிக்கிட்டேன்.இப்படி ஒரு நோய் தனக்கு இருந்தும் அவர் எப்படி என்னை திருமணம் செய்ய நினைத்தார்னு எனக்கு புரியலடி எல்லோரும் ஊர் பெருமைக்காக என் வாழ்க்கையை பலி கொடுத்துட்டாங்க.அவங்க பெண் கேட்டு வந்தது நம்ம மேல இருந்த பாசத்த்துக்காக இல்லை. தாய் தந்தை இல்லாதவங்க தானே யார் என்ன கேட்க போறான்னு ஒரு தைரியம் தான்”.

திகைப்பிலிருந்து வெளி வந்த நான் ,

“அப்போ அக்கா இதெல்லாம் அத்தைக்கும் தெரியுமா?” என்று அதிர்ச்சியோடு கேட்டேன்.

“ம்ம்… அவங்களுக்கு அவங்க ஒரே மகனுக்கு திருமணம் செய்ய ஆசை நான் பலி ஆடு ஆகிட்டேன்.நான் உன் கிட்டே கடுமையா நடந்து கிட்ட காரணம் உனக்கு சொல்லணும்.

நான் உன்னை குழந்தையாவே வளர்த்திட்டேன்.நீ இனிமேல இப்படி இருக்க கூடாது யாரையும் நம்பி இப்படி வாழ்க்கையை தொலைச்சிடக் கூடாதுன்னு எனக்கு ஒரே கவலை”.
என்றவளை இடை மறித்து

“அக்கா நீ பேசாம நம்ம வீட்டுக்கு வந்திடு உன்னை நான் பார்த்துப்பேன் .இந்த பொல்லாதவங்க வீட்டில ஏன் இருக்கணும் இவங்களை சும்மா விடக் கூடாது” என்று குமுறினேன்.

“என்னை பேச விடு ரேகா, நான் நான் செக் அப் பண்ணி ப் பார்த்ததில எனக்கும் அந்த நோய் இருக்குதுன்னு தெரிய வந்தது.”

என்றவளையே விழி தெறிக்க பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.
என்னையும் அறியாமல் என் கண்களிலிருந்து கண்ணீர் வழிந்தோடிக் கொண்டிருந்தது.

“அழாதேடா நான் என்ன தப்பு செஞ்சேன்னு எனக்கு இந்த தண்டனைன்னு யோசிச்சு அழுது அழுது என் கண்ணீரே வற்றிப் போயிடுச்சு .”

“நீ இன்னும் ஏன் அந்த வீட்டில இருக்க? எனக்கு அவங்களை எல்லாம் நாக்க பிடிங்கிக்கிற மாதிரி நாலு வார்த்தை கேட்கலாம்னு வருது.உனக்கு என்ன ஆச்சு அக்கா ஏன் இப்படி இருக்க நீ?”

“எனக்கும் முதலிலே ரொம்ப கோபம் வந்தது ரேகா. ஆனால் மனசாட்சியில்லாத இந்த துரோகிகளிடம் எனக்கு நியாயம் கிடைக்கும்னு நீ நினைக்கிறியா? அவங்க ஒரே நிமிஷத்தில விஷயத்தை மாத்திப் பேசமாட்டாங்கன்னு என்ன நிச்சயம்?

“அம்மா அப்பா போனப்புறம் நாம வாழ்ந்த வாழ்க்கைக்கு எல்லோரும் வேற அர்த்தம் கற்பிச்சிடுவாங்க அதிலும் எனக்கு இந்த நோய் இருக்கிறது தெரிஞ்சா உன்னைப்பற்றியும் யாரும் தப்பா பேச வாய்ப்பிருக்கு. நம்ம மக்களைப் பற்றி சொல்லவே வேண்டாம் பிறர் கதைப் பேசறதுக்காகவே வாழற மக்கள் அவங்க.அதனால அது வெள்ளை காமலையாவே இருந்திட்டு போகட்டும்.நான் நம்ம வீட்டுக்கு வரப் போறதில்லை. என்னால உனக்கு ஒரு கேட்ட பெயர் வந்திரக் கூடாது. “

“எனக்கு இப்போ எல்லாம் வாழற ஆசையில்லை கொஞ்ச கொஞ்சமா சாக நான் விரும்பலை, சட்டுன்னு போயிட்டா நல்லாயிருக்கும் என் குழந்தைக்கும் இந்த நோய் இருக்கும் அதோட சாவையும் நான் பார்க்கணுமா? நான் என்ன பாவம் செய்தேன்னு எனக்கு இந்த தண்டனைன்னு யோசிச்சு யோசிச்சு மனம் வெம்பி போறேன்.

நீ அடிக்கடி என் வீட்டுக்கு வராதே உனக்கும் ஏதும் கெட்டது செஞ்சிடுவங்கன்னு ரொம்ப பயமா இருக்கு “.

என்று சொல்லி முடித்தவள் என் பேச்சை கேட்க தயாராகவே இல்லை ஹாஸ்பிடல் போகாமலேயே அவரவர் வீடு திரும்பினோம்.

மாதங்கள் கடந்தன அக்காவின்
பிரசவ நேரமும் வர பெண் குழந்தையை உலகிற்கு அறிமுகப்படுத்தி விட்டு அவள்
அதிக ரத்த அழுத்தததினால் உயிரை இழந்தாள். அடுத்தடுத்த அதிர்ச்சிகளினால் எனக்கு உலகமே தலை கீழாக சுழன்றடித்தது .

இப்போது ஆலயத்தை கடந்து கல்லறைத் தோட்டத்திற்கு வந்து இயந்திர கதியில் அக்காவின் கல்லறை முன் வந்து நின்றேன். கையில் இருந்த மலர்களை அவள் நிரந்தர இருப்பிடத்தில் சூடினேன்.மனதில் இருந்த எல்லாவற்றையும் அவளுடன் பகிர்ந்து கொண்டிருந்தேன்.

“அக்கா உனக்கு தெரியுமா ஏஞ்சலுக்கு டெஸ்ட் பண்ணிப் பார்த்தேன் எய்ட்ஸ் நோய் இல்லையாம் நீ மட்டும் எங்க கூட இருந்தா எவ்வளவு நல்லாயிருக்கும். உன் மகளை அந்த துரோகிகள் கிட்ட நான் வளர விடல, அவ என் கூட தான் இருக்கா …”

ஒரு வழியாக எல்லாம் பேசி முடிந்ததும் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தேன் .
ஏனோ அக்காவின் டைரியின் படித்த, அவள் கண்ணீரில் கரைந்திருந்த அந்த கடைசி கவிதை ஞாபகம் வந்தது,

கணவா,

நீ எனக்கு திருமணப் பரிசாக
உன் அன்பை தர வேண்டும் என மட்டும் தானே யாசித்தேன்.

நீயோ…
மரணத்தை தினம் எண்ணி பயந்து நடுங்கும் நாட்கள் தந்தாய்,

வாழ்வை எதிர் நோக்கும் உள்ள உறுதியை சிதைத்தாய்,

பிறர் முன்னாலே என் கற்பு நிலை கேள்விக் குறியாகும் அவநிலை எனக்களித்தாய்,

உந்தன் பாவப்பளுவின் சம்பளத்தை என் தோள்மேல் சுமத்தி எனை திணறடித்தாய்.

என் வாழ்வின் முடிவு இவ்வாறு ஆகும் எனத் தெரிந்திருந்தால் நான் என் தாயின் கருவிலே சிதைந்திருப்பேன்.

சிதைந்திருந்த போதும் -அக்கணம் கூட நான் மகிழ்ந்திருந்து இருப்பேன்.

அவ்வார்த்தைகளில் பொதிந்திருந்த அக்காவின் துயரம் தாங்க முடியாததாக இருக்க, எத்தனை முறை எண்ணினாலும் முதன் முறை போலவே அதீதமாய் என்னை தாக்க நான் மடிந்து குனிந்து கதறி அழ ஆரம்பித்தேன்.

(பின் குறிப்பு: இந்த கதையில் வரும் அக்காவிற்கு நான் பெயரிடவில்லை. ஏனென்றால், இப்படி தன் கன்னிமைக் காத்து திருமண பந்ததில் இணைந்து கணவனின் இந்த திருமணப் பரிசை பெற்றுக் கொள்ளும் அக்காக்கள் ஏராளம். அத்தகைய சகோதரிகளுக்குஎன் கண்ணீர் சமர்ப்பணம்.)

2 COMMENTS

LEAVE A REPLY

Please enter your comment!
Please enter your name here